woensdag 4 november 2009
Evaluatie
Voor de colleges van het vak Nieuwe media en het actuele debat begonnen, was het voor mij nog niet duidelijk waar ik aan begonnen. Het eerste college gaf echter al een goede weerspiegeling van wat ons te verwachten stond. We konden rekenen op veel verschillende gastsprekers en veel verschillende meningen. Ook werd er veel participatie van de studenten verwacht. Uiteraard, want anders valt er niet veel te debatteren. Deze verslagen proberen een weerspiegeling te geven van alles wat in de afgelopen weken besproken is. Verschillende meningen worden tegenover elkaar gezet en met elkaar vergeleken. Veel gastsprekers zijn overtuigd van hun gelijk en hier wordt kritisch naar gekeken. Deze verschillende meningen kwamen terug in het wekelijkse debat, wat hier ook besproken wordt. Iedere keer kwamen er interessante stellingen naar boven waarbij je aan het denken gezet werd. Achteraf gezien waren de colleges interessanter dan ik had verwacht. Hoewel een aantal van de onderwerpen me normaal niet zo aanspreken, was dat in dit geval wel. Zo heb ik niks met games, maar toch vond ik het hoorcollege van Renée Filius erg interessant. Zo gebeurde dit bijna iedere week. Dat kwam doordat ik er met open gedachte heen ging en open stond voor alle nieuwe meningen die ons ter oren kwam. De colleges gingen vooral over dingen waar ik in het dagelijks leven niet zoveel bij stilsta, maar wel degelijk mee te maken hebben. Het vak heb ik in zijn geheel erg positief ervaren. Het was interessant om je te verdiepen in de debatten rondom nieuwe media. Er is een enorme diversiteit aan meningen rondom deze debatten. Door de aanwezigheid van gastsprekers hebben we veel verschillende meningen gehoord en leer je hier kritisch over nadenken. Ook het becommentariëren van elkaars blog is een goede oefening en zet je aan het denken over de inhoud van je eigen blog. Zo leer je van elkaars pluspunten en van elkaars fouten. Achteraf kan ik met positieve gedachte op zowel de hoor- als de werkcolleges terugkijken. Beiden werden extra interessant gemaakt doordat er veel gebeurtenissen uit de samenleving in terug kwamen. Hierdoor kon ik me makkelijker identificeren met de gastcolleges.
Einddebat
Op maandag 30 oktober vond het einddebat plaats. Het begon met 8 debatgroepen. Er namen vier rondes plaats met vier verschillende stellingen:
Ronde 1
Debat 1: TV industrie vormt internet en niet andersom.
Het eerste debat was inhoudelijk niet zo sterk. Er kwamen maar vier van de tien sprekers aan het woord en hun argumenten waren zwak of slecht onderbouwd. Toch was het een erg interessant debat om te volgen. Het was namelijk een erg populair debat, waarbij veel gebruik werd gemaakt van humor.
Debat 2: Het auteursrecht moet worden behouden.
Dit debat was inhoudelijk sterker dan het eerste debat. Er was alleen een duidelijk verschil tussen beide partijen. Ze zaten niet op een lijn wat betreft de stelling. De voorpartij was namelijk steeds bezig met het maken van onderscheid tussen de exploitatie van goederen en het auteursrecht. Dit had van te voren duidelijker kunnen zijn wanneer beide partijen overlegd zouden hebben over de stelling.
Debat 3: Serious games moeten geïntegreerd worden in het voortgezet en hoger onderwijs.
De tegenpartij kwam in de introductie met onderzoeken waaruit bleek dat 20% van de jongeren verslaafd is aan games en dat er 100.000 jongeren zijn met tekenen van verslaving. In dit debat werd goed op elkaar gereageerd. Bovendien werd de stelling verschillende keren benoemd, zodat het debat relevant bleef.
Debat 4: Het gebruik van internet bevordert de democratie.
Wat in dit debat opviel, was dat de voorpartij vooral bezig waren met zichzelf te verdedigen. Hoewel beide partijen goede argumenten hadden, kwam de tegenpartij toch overtuigender over. Dit kwam mede doordat bijna niemand van de voorpartij aan het woord kwam.
Ronde 2 / halve finale
Debat 1: De introductie van de ov-chipkaart schaadt de privacy.
Ook in dit debat werd goed teruggeblikt op de stelling zodat het debat niet afdwaalde van de stelling. Wel werd er naar mijn idee te lang stil gestaan bij welke informatie wel en welke informatie niet bekend is.
Debat 2: De aanpak van het verspreiden van ongeautoriseerde content moet zich richten op de medewerking van ISP’s en niet op consumenten.
De partijen gingen een beetje langs elkaar op in dit debat. Zo probeerde Gerrie een punt te maken, waar ze zelf steeds op terug kwam, maar iedere keer negeerde de tegenpartij dit. Dat is lastig, want je wil je punt maken, maar tegelijkertijd moet je er misschien overheen stappen en met een ander argument komen. Dat is de enige manier om het op dat moment op te lossen.
Ronde 3 / finale
De bewaarplicht die ISP’s momenteel hebben, is een onnodige inbreuk op de privacy van gebruikers.
Hoewel het de finale was, vond ik dit een van de zwakste debatten van alle rondes. Het debat bleef op verschillende punten hangen en er werd gebruik gemaakt van zwakke argumenten. Zo werd er gezegd: ‘dat gaat ze niks aan’. Ze bleven eerst steken in een discussie over welke informatie wel en welke informatie niet bekend is. Dat is een theoretisch detail, wat in dit debat vooraf al duidelijk had moeten zijn. Ook was het hele debat iets te persoonlijk. Ze begonnen vaak argumenten met: ‘ik vind….’ en ‘ik denk…’. Dit is natuurlijk niet het begin van een goed argument.
Algemene opmerkingen
Over het algemeen vond ik het niveau van de debatten niet erg hoog. Wel waren het de leukste debatten tot nu toe in de cursus. Ze waren erg populair en vol met humor. Er werden opmerkingen gemaakt als:
‘ze weten wat mijn favoriete bushalte is’
‘vroeger klom ik in een boom’
‘Minister Dönner’
‘bij de AH to-go is de tweede muffin gratis’
‘dat is niet waar’
Deze zorgde voor veel gelach, maar waren in de meeste gevallen niet relevant. Er werd over het algemeen matig op elkaar gereageerd, dit had beter gekund. Ook werden sommige argumenten genegeerd. Een voorbeeld het argument dat Brein toegang zou hebben tot al onze gegevens. Dit is niet waar, maar er werd niet op gereageerd door de tegenpartij. Wel werden er veel voorbeelden gegeven, ondanks dat ze vaak erg simpel en leuk waren, waren ze wel toepasselijk. De rondes waren achteraf gezien te kort om een sterk debat neer te zetten. Je kunt geen notities maken van de argumenten van de tegenpartij en hebt weinig tijd om na te denken over een reactie. De partijen moesten snel praten, zeker omdat het ook nog eens grote groepen waren. Om iedereen aan het woord te laten moesten de kandidaten snel nadenken en snel praten. Dit maakt het erg lastig om je argument te introduceren.
De rol van de voorzitters was erg matig. Er werd weinig tot niks gezegd en er is in het hele debat maar twee keer onderbroken. Zelfs in de werkcolleges was de rol van de voorzitter groter, er werd dan nog een inleiding en een conclusie gegeven door de voorzitters.
Ronde 1
Debat 1: TV industrie vormt internet en niet andersom.
Het eerste debat was inhoudelijk niet zo sterk. Er kwamen maar vier van de tien sprekers aan het woord en hun argumenten waren zwak of slecht onderbouwd. Toch was het een erg interessant debat om te volgen. Het was namelijk een erg populair debat, waarbij veel gebruik werd gemaakt van humor.
Debat 2: Het auteursrecht moet worden behouden.
Dit debat was inhoudelijk sterker dan het eerste debat. Er was alleen een duidelijk verschil tussen beide partijen. Ze zaten niet op een lijn wat betreft de stelling. De voorpartij was namelijk steeds bezig met het maken van onderscheid tussen de exploitatie van goederen en het auteursrecht. Dit had van te voren duidelijker kunnen zijn wanneer beide partijen overlegd zouden hebben over de stelling.
Debat 3: Serious games moeten geïntegreerd worden in het voortgezet en hoger onderwijs.
De tegenpartij kwam in de introductie met onderzoeken waaruit bleek dat 20% van de jongeren verslaafd is aan games en dat er 100.000 jongeren zijn met tekenen van verslaving. In dit debat werd goed op elkaar gereageerd. Bovendien werd de stelling verschillende keren benoemd, zodat het debat relevant bleef.
Debat 4: Het gebruik van internet bevordert de democratie.
Wat in dit debat opviel, was dat de voorpartij vooral bezig waren met zichzelf te verdedigen. Hoewel beide partijen goede argumenten hadden, kwam de tegenpartij toch overtuigender over. Dit kwam mede doordat bijna niemand van de voorpartij aan het woord kwam.
Ronde 2 / halve finale
Debat 1: De introductie van de ov-chipkaart schaadt de privacy.
Ook in dit debat werd goed teruggeblikt op de stelling zodat het debat niet afdwaalde van de stelling. Wel werd er naar mijn idee te lang stil gestaan bij welke informatie wel en welke informatie niet bekend is.
Debat 2: De aanpak van het verspreiden van ongeautoriseerde content moet zich richten op de medewerking van ISP’s en niet op consumenten.
De partijen gingen een beetje langs elkaar op in dit debat. Zo probeerde Gerrie een punt te maken, waar ze zelf steeds op terug kwam, maar iedere keer negeerde de tegenpartij dit. Dat is lastig, want je wil je punt maken, maar tegelijkertijd moet je er misschien overheen stappen en met een ander argument komen. Dat is de enige manier om het op dat moment op te lossen.
Ronde 3 / finale
De bewaarplicht die ISP’s momenteel hebben, is een onnodige inbreuk op de privacy van gebruikers.
Hoewel het de finale was, vond ik dit een van de zwakste debatten van alle rondes. Het debat bleef op verschillende punten hangen en er werd gebruik gemaakt van zwakke argumenten. Zo werd er gezegd: ‘dat gaat ze niks aan’. Ze bleven eerst steken in een discussie over welke informatie wel en welke informatie niet bekend is. Dat is een theoretisch detail, wat in dit debat vooraf al duidelijk had moeten zijn. Ook was het hele debat iets te persoonlijk. Ze begonnen vaak argumenten met: ‘ik vind….’ en ‘ik denk…’. Dit is natuurlijk niet het begin van een goed argument.
Algemene opmerkingen
Over het algemeen vond ik het niveau van de debatten niet erg hoog. Wel waren het de leukste debatten tot nu toe in de cursus. Ze waren erg populair en vol met humor. Er werden opmerkingen gemaakt als:
‘ze weten wat mijn favoriete bushalte is’
‘vroeger klom ik in een boom’
‘Minister Dönner’
‘bij de AH to-go is de tweede muffin gratis’
‘dat is niet waar’
Deze zorgde voor veel gelach, maar waren in de meeste gevallen niet relevant. Er werd over het algemeen matig op elkaar gereageerd, dit had beter gekund. Ook werden sommige argumenten genegeerd. Een voorbeeld het argument dat Brein toegang zou hebben tot al onze gegevens. Dit is niet waar, maar er werd niet op gereageerd door de tegenpartij. Wel werden er veel voorbeelden gegeven, ondanks dat ze vaak erg simpel en leuk waren, waren ze wel toepasselijk. De rondes waren achteraf gezien te kort om een sterk debat neer te zetten. Je kunt geen notities maken van de argumenten van de tegenpartij en hebt weinig tijd om na te denken over een reactie. De partijen moesten snel praten, zeker omdat het ook nog eens grote groepen waren. Om iedereen aan het woord te laten moesten de kandidaten snel nadenken en snel praten. Dit maakt het erg lastig om je argument te introduceren.
De rol van de voorzitters was erg matig. Er werd weinig tot niks gezegd en er is in het hele debat maar twee keer onderbroken. Zelfs in de werkcolleges was de rol van de voorzitter groter, er werd dan nog een inleiding en een conclusie gegeven door de voorzitters.
Ontvangen commentaar
Commentaar van P. Tempelaars:
- Let op formuleringen en zet stellingen tussen aanhalingstekens.
- Interpunctie: soms gebruik je geen interpunctie waar het wel moet en soms juist andersom. Lees alles nog eens goed door en let met name op het gebruik van komma’s. Houd je zinnen ook zo kort mogelijk.
- In de filmanalyse val je nogal met de deur in huis. Ik denk dat het misschien makkelijker is om eerst heel kort te vertellen wie de jongen is en waarom hij veroordeeld wordt. Het is ook niet heel duidelijk wat je iedere keer met de ene en de andere man bedoelt. Probeer hier een oplossing voor te vinden. Als je naar de site van de film gaat kun je vinden hoe welk personage heet. Dat maakt je analyse een stuk begrijpelijker.
- Je verslagen over de hoorcolleges en teksten zijn erg goed, maar doordat je formulering niet altijd lekker loopt, komt het niet uit de verf. Dat is zonde!
- De bronvermelding is prima. Ik zou overigens wel naar de hoorcolleges verwijzen als bron zijnde.
- Goed dat je meestal begint met een kleine inleiding op wat je gaat schrijven. Dat zorgt voor overzichtelijkheid.
- Je neemt duidelijk stelling in en je verdedigt deze stelling ook.
- Een kritiekpuntje over de opmaak is dat een aantal dingen niet op de goede volgorde staan. Zo staat week 2 opeens na het hoorcollege van week 4. Ik weet niet of je hier nog iets aan kunt veranderen, maar het zorgt voor wat verwarring.
- Conclusie: de inhoud van je collegeverslagen en andere opdrachten is over het algemeen goed. Alleen door formuleringsfouten komen sommige argumenten of delen tekst niet goed over. Naar mijn idee is je manier van bronvermelding goed. Let dus met name op spelling, interpunctie en formulering. Verder ziet het er prima uit!
Commentaar van Gerrie van Staalduinen:
Inhoud: goede, overzichtelijke reflecties op de hoor- en werkcolleges. Je beschrijft je gedachtegang, wat je interessant vindt en waarom. Helaas doe je dit niet overal, week 2 stelling is een korte samenvatting van de voor- en tegenpartij. Ik mis hier de persoonlijke reflectie. Meestal onderbouw je claims in de bespreking van het artikel en de hoorcolleges met literatuur. Dit verbeterd naar mate het logboek vordert. Ik mis nog wel een aantal blogs, je hebt nog niet alle hoor- en werkcolleges beschreven. Ook mis ik een reactie op het commentaar van P. Tempelaar. De reflectie op het artikel van Liesbeth Levy heb ik ook niet gelezen.
Opbouw: ik zie groei in je postings. De onderbouwing en argumentatie wordt steeds beter. Jammer dat de volgorde van je postings door elkaar lopen. Er is geen structuur waardoor ik geen overzicht krijg op de colleges die je wel en niet beschreven hebt.
Schrijfstijl: goed dat je meestal begint met een korte samenvatting. Hierdoor is het duidelijk waar je over schrijft. Grammaticaal heb ik geen opmerkingen. Er is veel afwisseling in de zinslengte. Dat is in principe niet erg, let alleen wel op te lange zinnen. Je moet er rekening mee houden dat lange zinnen niet prettig lezen op een beeldscherm. Soms staan er zinnen van ruim drie regels. Dat leest niet prettig.
Vormgeving: je pagina is duidelijk, zwarte letters op een witte achtergrond. Voor een weblog wellicht een beetje saai. Mocht je nog tijd hebben is het aan te raden om naar de vormgeving te kijken.
Bronnen: je verwijzingen zijn goed bij de besprekingen van de hoorcolleges. Vergeet alleen niet de hoorcolleges zelf te vermelden.
Evaluatie: een goede weblog, het mist helaas nog wel een aantal onderdelen. Jammer dat deze hier nog niet op staan, dan had je daar ook feedback op gekregen. De argumentatie en onderbouwing van je mening is (bijna overal) goed en duidelijk. Vooral het beschrijven van je gedachtegang maakt je weblog interessant. Let op de volgorde van je postings en de lengte van je zinnen.
Aan de vorm kan nog gewerkt worden. Al met al inhoudelijk een goede weblog.
- Let op formuleringen en zet stellingen tussen aanhalingstekens.
- Interpunctie: soms gebruik je geen interpunctie waar het wel moet en soms juist andersom. Lees alles nog eens goed door en let met name op het gebruik van komma’s. Houd je zinnen ook zo kort mogelijk.
- In de filmanalyse val je nogal met de deur in huis. Ik denk dat het misschien makkelijker is om eerst heel kort te vertellen wie de jongen is en waarom hij veroordeeld wordt. Het is ook niet heel duidelijk wat je iedere keer met de ene en de andere man bedoelt. Probeer hier een oplossing voor te vinden. Als je naar de site van de film gaat kun je vinden hoe welk personage heet. Dat maakt je analyse een stuk begrijpelijker.
- Je verslagen over de hoorcolleges en teksten zijn erg goed, maar doordat je formulering niet altijd lekker loopt, komt het niet uit de verf. Dat is zonde!
- De bronvermelding is prima. Ik zou overigens wel naar de hoorcolleges verwijzen als bron zijnde.
- Goed dat je meestal begint met een kleine inleiding op wat je gaat schrijven. Dat zorgt voor overzichtelijkheid.
- Je neemt duidelijk stelling in en je verdedigt deze stelling ook.
- Een kritiekpuntje over de opmaak is dat een aantal dingen niet op de goede volgorde staan. Zo staat week 2 opeens na het hoorcollege van week 4. Ik weet niet of je hier nog iets aan kunt veranderen, maar het zorgt voor wat verwarring.
- Conclusie: de inhoud van je collegeverslagen en andere opdrachten is over het algemeen goed. Alleen door formuleringsfouten komen sommige argumenten of delen tekst niet goed over. Naar mijn idee is je manier van bronvermelding goed. Let dus met name op spelling, interpunctie en formulering. Verder ziet het er prima uit!
Commentaar van Gerrie van Staalduinen:
Inhoud: goede, overzichtelijke reflecties op de hoor- en werkcolleges. Je beschrijft je gedachtegang, wat je interessant vindt en waarom. Helaas doe je dit niet overal, week 2 stelling is een korte samenvatting van de voor- en tegenpartij. Ik mis hier de persoonlijke reflectie. Meestal onderbouw je claims in de bespreking van het artikel en de hoorcolleges met literatuur. Dit verbeterd naar mate het logboek vordert. Ik mis nog wel een aantal blogs, je hebt nog niet alle hoor- en werkcolleges beschreven. Ook mis ik een reactie op het commentaar van P. Tempelaar. De reflectie op het artikel van Liesbeth Levy heb ik ook niet gelezen.
Opbouw: ik zie groei in je postings. De onderbouwing en argumentatie wordt steeds beter. Jammer dat de volgorde van je postings door elkaar lopen. Er is geen structuur waardoor ik geen overzicht krijg op de colleges die je wel en niet beschreven hebt.
Schrijfstijl: goed dat je meestal begint met een korte samenvatting. Hierdoor is het duidelijk waar je over schrijft. Grammaticaal heb ik geen opmerkingen. Er is veel afwisseling in de zinslengte. Dat is in principe niet erg, let alleen wel op te lange zinnen. Je moet er rekening mee houden dat lange zinnen niet prettig lezen op een beeldscherm. Soms staan er zinnen van ruim drie regels. Dat leest niet prettig.
Vormgeving: je pagina is duidelijk, zwarte letters op een witte achtergrond. Voor een weblog wellicht een beetje saai. Mocht je nog tijd hebben is het aan te raden om naar de vormgeving te kijken.
Bronnen: je verwijzingen zijn goed bij de besprekingen van de hoorcolleges. Vergeet alleen niet de hoorcolleges zelf te vermelden.
Evaluatie: een goede weblog, het mist helaas nog wel een aantal onderdelen. Jammer dat deze hier nog niet op staan, dan had je daar ook feedback op gekregen. De argumentatie en onderbouwing van je mening is (bijna overal) goed en duidelijk. Vooral het beschrijven van je gedachtegang maakt je weblog interessant. Let op de volgorde van je postings en de lengte van je zinnen.
Aan de vorm kan nog gewerkt worden. Al met al inhoudelijk een goede weblog.
Debat Politiek en Nieuwe Media II: Privacy en surveillance
In de zevende week van de cursus, op 02-10-2009, was het de beurt aan de laatste debatgroep.
Het onderwerp van de week is privacy en surveillance en ze kwamen met de volgende stelling:
Het digitaal opslaan van persoonsgegevens ten behoeve van veiligheid is wenselijk.
Het debat van deze week was overzichtelijk en had een duidelijke opbouw. Het debat verliep puntsgewijs was de structuur veel goed deed. Om beurten gaven de partijen hun mening. Er werd goed naar elkaar geluisterd en vervolgens op elkaar gereageerd. Op gegeven moment liep het debat vast. Ze bleven hangen op de vergelijking tussen vroeger en nu en welke het best was. Gelukkig werd dit snel genoeg opgemerkt en liep het debat verder goed.
Sommige punten hadden beter kunnen worden uitgewerkt. Zo had de voorpartij meerdere voorbeelden en argumenten kunnen gebruiken. Voor de OV-chipkaart, teksten op straat etc. is het digitaal opslaan van persoonsgegevens wellicht wel wenselijk. Ze kunnen hun klanten namelijk beter en op een meer persoonlijke manier te woord staan en beter tegemoet komen in hun wensen. Hoe meer ze van hun klanten weten, hoe meer ze het aanbod hierop kunnen aanpassen. De voorpartij deed een poging om een onderzoek van de tegenpartij te weerleggen. Dit was een goede poging, maar niet helemaal geloofwaardig uitgevoerd. Ze stonden er zelf niet helemaal achter. Ze probeerden een onderzoek te weerleggen door vanuit een andere invalshoek naar de antwoorden te kijken. Zou men immers hetzelfde ergens over denken wanneer ze er zelf moeite voor moeten doen? Later gebruikten ze dit argument weer, maar toen was het helemaal afgezwakt. Dat de tegenpartij sterker leek is niet vreemd, ze hebben immers het ijzersterke argument van de bescherming van privacy. Dit is een argument dat iedereen op een persoonlijke manier aanspreekt en dus moeilijk te weerleggen is. Wat de voorpartij met dit argument had kunnen doen, maar niet gedaan heeft, is terugkijken naar gebeurtenissen uit het verleden. Door bijvoorbeeld 9/11 kunnen ze proberen te overtuigen dat privacy niet zo belangrijk is als onze veiligheid. Door dergelijke gebeurtenissen weten we ondertussen dat we met het opslaan van zo veel mogelijk gegevens, zo veel mogelijk controle houden en dergelijke gebeurtenissen kunnen voorkomen.
De rol van de voorzitsters vond ik deze week het meest relevant tot nu toe. Hoewel haar rol nog niet groot was, heeft ze ingegrepen wanneer nodig was. Haar rol had iets uitgebreider kunnen zijn, want sommige punten liet ze aan zich voorbij gaan. Er waren punten waarop beide partijen niet goed genoeg op elkaar ingingen. Er werden dan argumenten genoemd die niet geheel relevant waren. Haar inleiding en conclusie waren een goede aanvulling op het debat.
Het onderwerp van de week is privacy en surveillance en ze kwamen met de volgende stelling:
Het digitaal opslaan van persoonsgegevens ten behoeve van veiligheid is wenselijk.
Het debat van deze week was overzichtelijk en had een duidelijke opbouw. Het debat verliep puntsgewijs was de structuur veel goed deed. Om beurten gaven de partijen hun mening. Er werd goed naar elkaar geluisterd en vervolgens op elkaar gereageerd. Op gegeven moment liep het debat vast. Ze bleven hangen op de vergelijking tussen vroeger en nu en welke het best was. Gelukkig werd dit snel genoeg opgemerkt en liep het debat verder goed.
Sommige punten hadden beter kunnen worden uitgewerkt. Zo had de voorpartij meerdere voorbeelden en argumenten kunnen gebruiken. Voor de OV-chipkaart, teksten op straat etc. is het digitaal opslaan van persoonsgegevens wellicht wel wenselijk. Ze kunnen hun klanten namelijk beter en op een meer persoonlijke manier te woord staan en beter tegemoet komen in hun wensen. Hoe meer ze van hun klanten weten, hoe meer ze het aanbod hierop kunnen aanpassen. De voorpartij deed een poging om een onderzoek van de tegenpartij te weerleggen. Dit was een goede poging, maar niet helemaal geloofwaardig uitgevoerd. Ze stonden er zelf niet helemaal achter. Ze probeerden een onderzoek te weerleggen door vanuit een andere invalshoek naar de antwoorden te kijken. Zou men immers hetzelfde ergens over denken wanneer ze er zelf moeite voor moeten doen? Later gebruikten ze dit argument weer, maar toen was het helemaal afgezwakt. Dat de tegenpartij sterker leek is niet vreemd, ze hebben immers het ijzersterke argument van de bescherming van privacy. Dit is een argument dat iedereen op een persoonlijke manier aanspreekt en dus moeilijk te weerleggen is. Wat de voorpartij met dit argument had kunnen doen, maar niet gedaan heeft, is terugkijken naar gebeurtenissen uit het verleden. Door bijvoorbeeld 9/11 kunnen ze proberen te overtuigen dat privacy niet zo belangrijk is als onze veiligheid. Door dergelijke gebeurtenissen weten we ondertussen dat we met het opslaan van zo veel mogelijk gegevens, zo veel mogelijk controle houden en dergelijke gebeurtenissen kunnen voorkomen.
De rol van de voorzitsters vond ik deze week het meest relevant tot nu toe. Hoewel haar rol nog niet groot was, heeft ze ingegrepen wanneer nodig was. Haar rol had iets uitgebreider kunnen zijn, want sommige punten liet ze aan zich voorbij gaan. Er waren punten waarop beide partijen niet goed genoeg op elkaar ingingen. Er werden dan argumenten genoemd die niet geheel relevant waren. Haar inleiding en conclusie waren een goede aanvulling op het debat.
Week 7 Politiek en Nieuwe Media II: Privacy en surveillance
Deze week werd het gastcollege verzorgd door Ot van Daalen. Meneer van Daalen is de leider van de organisatie Bits of Freedom. Het college was een interessante tegenhanger van het gastcollege van Tim Kuik. Aan de ene kant heb je stichting Brein, die gebruik maken van de transparantie van het Internet om voor gerechtigheid te zorgen. Aan de andere kant heb je Bits of Freedom, die juist strijden tegen deze transparantie en die staan voor meer en beter beschermde privacy.
Bits of Freedom kijkt naar de problemen die Internet met zich meebrengt. Ze zetten zich in voor meer transparantie en bewustwording van ontwikkelingen op het net en hun gevolgen. Zelfs op hun website worden hun ideeën duidelijk geïllustreerd. Er is weinig sprake van lay-out en van reclame is op de site helemaal niets te bekennen. Er zijn geen tabs of opties om door de site te navigeren. Het is zo transparant mogelijk. De enige links die er zijn, zijn die naar brieven of filmpjes van Bits of Freedom zelf. Waarom verbetering in dergelijke transparantie nodig is, illustreert van Daalen met een aantal voorbeelden. Hij vertelde ons dat onze gegevens in 250 tot 1000 databases zijn geregistreerd. Voor iedereen geldt dat je het recht hebt om deze gegevens op te vragen en in te zien. Dit is ook een van de doelstellingen van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van je rechten op het gebied van privacy. Hij liet ons een beeld zien van een scanapparaat op verschillende vliegtuigen. Hoewel mensen met kleren aan door dit beeld lopen, is het beeld wat uiteindelijk te zien is bijna een naaktfoto. De foto’s verhulden weinig tot niets. Dergelijke voorbeelden brengen verschillende problemen met zich mee. Veel mensen zijn zich er namelijk niet bewust dat hun gegevens en zelfs hun lichaam zo bereikbaar zijn voor verschillende instanties. Wanneer het bewustzijn wel aanwezig is, waar Bits of Freedom zich voor inzet, blijven we zitten met een misschien nog wel groter probleem. Mensen worden hierdoor terughoudend in hun manier van leven. Men gaat er rekening mee houden wanneer ze weten dat ze worden gefilmd of afgeluisterd. Van Daalen geeft hierbij het voorbeeld van een vriend van hem. Deze rekent zijn alcoholwaren in de supermarkt nooit af met de pin. Wanneer hij dit pint, loopt hij het risico dat deze gegevens bekent zijn en uiteindelijk bij zorgverzekeraars terecht komen. Hoewel ze op dit moment niet officieel iets mogen doen met dergelijke gegevens, kan het in de toekomst zeker van invloed zijn. Wanneer zorgverzekeraars weten dat je ongezond leeft, kunnen je ziektekosten stijgen. Dit zorgt ervoor dat de machtbalans in de samenleving compleet verschuift. De overheid weet alles over jou, maar jij weet niets van de overheid. Lyon (2007) heeft het in zijn tekst over verschillende kanten van nationale id-kaarten. Het creëren van nieuwe id-kaarten is niet alleen het bewijs van de vooruitstrevende techniek die ervoor zorgt dat de administratie van de overheid efficiënter wordt. Nieuwe technieken die verwerkt zijn in de id-kaarten zouden ook de veiligheid moeten verbeteren. De overheid heeft namelijk meer en snellere controle. Lyon (2007) illustreert hiermee meteen een punt dat van Daalen probeert te maken. Door de ontwikkelingen van de id-kaart zijn er steeds meer gegevens van burgers bekent. De overheid en verschillende instanties weten steeds meer over haar burgers. Van Daalen wil dat hier voorzichtiger mee om wordt gegaan en dat men zich bewust is van de gegevens die toegankelijk zijn voor de overheid. Een ander probleem dat hij heeft met de informatiemaatschappij is het feit dat er misbruik van kan worden gemaakt. Hij gaf als voorbeeld een politieman die toegang had tot een zaak en de daarbij behorende gegevens, waar hij niks mee te maken had.
Ot van Daalen is duidelijk overtuigd en gepassioneerd over zijn werk. Hij wist deze passie goed over te brengen. De doelstelling van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van mensen, is bij mij al redelijk behaald. Voor dit college was ik me niet zozeer bewust van alle gegevens die er over mij bekend zijn bij verschillende instanties. Ook had ik geen idee van mijn rechten. Door de voorbeelden die van Daalen gaf in zijn college ben ik aan het denken gezet. Niet alle voorbeelden waren echter even beangstigend.
..............................................................................................................................
Lyon, D. ‘National ID Cards: Crime-Control, Citizenship and Social Sorting’. Oxford: Oxford University Press, 2007.
Bits of Freedom kijkt naar de problemen die Internet met zich meebrengt. Ze zetten zich in voor meer transparantie en bewustwording van ontwikkelingen op het net en hun gevolgen. Zelfs op hun website worden hun ideeën duidelijk geïllustreerd. Er is weinig sprake van lay-out en van reclame is op de site helemaal niets te bekennen. Er zijn geen tabs of opties om door de site te navigeren. Het is zo transparant mogelijk. De enige links die er zijn, zijn die naar brieven of filmpjes van Bits of Freedom zelf. Waarom verbetering in dergelijke transparantie nodig is, illustreert van Daalen met een aantal voorbeelden. Hij vertelde ons dat onze gegevens in 250 tot 1000 databases zijn geregistreerd. Voor iedereen geldt dat je het recht hebt om deze gegevens op te vragen en in te zien. Dit is ook een van de doelstellingen van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van je rechten op het gebied van privacy. Hij liet ons een beeld zien van een scanapparaat op verschillende vliegtuigen. Hoewel mensen met kleren aan door dit beeld lopen, is het beeld wat uiteindelijk te zien is bijna een naaktfoto. De foto’s verhulden weinig tot niets. Dergelijke voorbeelden brengen verschillende problemen met zich mee. Veel mensen zijn zich er namelijk niet bewust dat hun gegevens en zelfs hun lichaam zo bereikbaar zijn voor verschillende instanties. Wanneer het bewustzijn wel aanwezig is, waar Bits of Freedom zich voor inzet, blijven we zitten met een misschien nog wel groter probleem. Mensen worden hierdoor terughoudend in hun manier van leven. Men gaat er rekening mee houden wanneer ze weten dat ze worden gefilmd of afgeluisterd. Van Daalen geeft hierbij het voorbeeld van een vriend van hem. Deze rekent zijn alcoholwaren in de supermarkt nooit af met de pin. Wanneer hij dit pint, loopt hij het risico dat deze gegevens bekent zijn en uiteindelijk bij zorgverzekeraars terecht komen. Hoewel ze op dit moment niet officieel iets mogen doen met dergelijke gegevens, kan het in de toekomst zeker van invloed zijn. Wanneer zorgverzekeraars weten dat je ongezond leeft, kunnen je ziektekosten stijgen. Dit zorgt ervoor dat de machtbalans in de samenleving compleet verschuift. De overheid weet alles over jou, maar jij weet niets van de overheid. Lyon (2007) heeft het in zijn tekst over verschillende kanten van nationale id-kaarten. Het creëren van nieuwe id-kaarten is niet alleen het bewijs van de vooruitstrevende techniek die ervoor zorgt dat de administratie van de overheid efficiënter wordt. Nieuwe technieken die verwerkt zijn in de id-kaarten zouden ook de veiligheid moeten verbeteren. De overheid heeft namelijk meer en snellere controle. Lyon (2007) illustreert hiermee meteen een punt dat van Daalen probeert te maken. Door de ontwikkelingen van de id-kaart zijn er steeds meer gegevens van burgers bekent. De overheid en verschillende instanties weten steeds meer over haar burgers. Van Daalen wil dat hier voorzichtiger mee om wordt gegaan en dat men zich bewust is van de gegevens die toegankelijk zijn voor de overheid. Een ander probleem dat hij heeft met de informatiemaatschappij is het feit dat er misbruik van kan worden gemaakt. Hij gaf als voorbeeld een politieman die toegang had tot een zaak en de daarbij behorende gegevens, waar hij niks mee te maken had.
Ot van Daalen is duidelijk overtuigd en gepassioneerd over zijn werk. Hij wist deze passie goed over te brengen. De doelstelling van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van mensen, is bij mij al redelijk behaald. Voor dit college was ik me niet zozeer bewust van alle gegevens die er over mij bekend zijn bij verschillende instanties. Ook had ik geen idee van mijn rechten. Door de voorbeelden die van Daalen gaf in zijn college ben ik aan het denken gezet. Niet alle voorbeelden waren echter even beangstigend.
..............................................................................................................................
Lyon, D. ‘National ID Cards: Crime-Control, Citizenship and Social Sorting’. Oxford: Oxford University Press, 2007.
Debat Televisie en Nieuwe Media
Op 08-10-2009 heb ik samen met Tim, Selman en Mirjam een debat voorbereid. Tim en Selman waren voor de stelling en beargumenteerden dat het een positieve ontwikkeling is. Mirjam en ik waren tegen de stelling en beargumenteerden waarom het geen positieve ontwikkeling is. Het onderwerp van deze week was Televisie en Nieuwe media. We hadden hierbij de volgende stelling bedacht:
De convergentie van televisie en internet is een positieve ontwikkeling.
Hoewel we veel over de stelling nagedacht hebben en meerder opties in overweging hebben genomen, was er toch nog enige onduidelijkheid. Het was namelijk lastig om het begrip ‘convergentie’ toe te passen. We kregen namelijk twee debatten, namelijk dat waarin het gaat over de rol die tv speelt binnen het internet en de rol die internet speelt binnen de tv. Hoewel de stelling wel goed kan zijn, hadden we kunnen proberen om de convergentie als 1 te zien en niet als twee verschillende gebeurtenissen.
We hadden drie punten bedacht die een centrale rol speelden binnen ons debat: privacy, keuzevrijheid en participatie. Bij alle begrippen hebben we voor en tegen argumenten bedacht. Wat hierbij gebeurde is dat we steeds in cirkels redeneerden. We kwamen niet verder en hierdoor bleven we hangen bij dezelfde argumenten. Bij het onderwerp privacy bleef het gaan over wie er wel of geen toegang heeft tot je gegevens. Wanneer we het hadden over keuzevrijheid bleef het debat hangen op dat het wel of niet nodig is dat je meer te kiezen hebt. Al met al was het inhoudelijk iets teveel een welles/nietes situaties. Dit was jammer en overbodig, we hadden genoeg bronnen verzameld om hier dieper op in te gaan.
Doordat we moesten debatteren in een grote zaal met meer studenten dan gebruikelijk, wilden we een manier zoeken om iedereen erbij te betrekken. We hebben daarom twee aanpassingen gedaan: we hebben het debat onderverdeeld in verschillende begrippen en we hebben gewerkt met rode en groene kaartjes. Deze kaartjes waren er in mijn idee voor zodat iedereen zijn inhoudelijke mening kon geven. Helaas werd dit niet helemaal begrepen en is het anders uitgelegd aan de studenten. Zij dachten namelijk dat ze na iedere ronde moesten beoordelen welke partij ze het beste vonden debatteren. Ik had graag gezien dat ze stemden met wie ze het inhoudelijk eens waren. Vervolgens zou een aantal studenten kort aan het woord komen om hun standpunt te verdediging. Zo zouden ze mee moeten denken met het debat en konden wij de studenten meer bij ons debat betrekken. Ook het onderverdelen van het debat bleek geen goede keuze. Er kwam veel kritiek uit de zaal dat ze de onderverdeling niet begrepen of zelfs niet doorhadden. Het debat liep er ook niet altijd even soepel door. De vrijheid om met nieuwe argumenten werd beperkt doordat je sommige argumenten voor een andere ronde moest bewaren.
We kregen veel kritieken uit de zaal. Met sommige was ik het eens, maar ik vond een aantal kritieken niet terecht. Zo vonden het debat te chaotisch en hadden we elkaar beter uit moeten laten spreken. Dit hebben we zeker wel gedaan, er is geen moment door elkaar heen gepraat en we hebben gereageerd op argumenten van de andere partij. Dat sommige mensen het geen net debat vinden heeft te maken met de manier waarop we debatteerden. Er waren geen duidelijke beurten voor elke partij en dit is binnen andere werkgroepen blijkbaar wel gehanteerd. Zelf vind ik dergelijke structuur minder prettig. Hoewel een debat meer gestructureerd kan zijn wanneer je beurten hebt, vind ik het saaier om naar te kijken. Je kunt dan niet gelijk op elkaar reageren en op deze manier lijken de partijen minder overtuigd van hun argumenten. Zolang er naar elkaar geluisterd wordt en op elkaar gereageerd wordt, mag er van mij best wat felheid in een debat zitten.
Hoewel ik de kritieken uit de zaal voor het grootste deel begrijp en het eens ben met hun kritieken, vind ik niet alles terecht. Het is in ieder geval anders om in een grotere zaal voor een grotere groep studenten te staan. Dit was later ook terug te zien in het einddebat. Het niveau van deze debatten lag zeker niet hoger dan het niveau in de werkgroepen zelf. Ook werd er commentaar gegeven wat werkgroepgebonden leek. Zo zeiden meerdere mensen dat het er in hun groep anders aan toe ging. Deze kritiek hadden we in onze eigen werkgroep waarschijnlijk niet gekregen. Ook was het jammer dat kritieken vaker herhaald werden. Er werd meerdere malen gezegd dat we niet genoeg bronnen hebben gebruikt. Dit klopte en we hadden dit zeker meer moeten doen, maar het is onrelevant om dit te blijven herhalen. Al met al hadden we een goed voorbereid debat wat helaas niet goed uit de verf is gekomen.
Bronnen:
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
Felix, B. & Wolting, F. 'The end of TV as we know it, Part I'. Laatst bezocht: 30-10-2009.
Felix, B.Wolting & F. 'The end of TV as we know it, Part II'. Laatst bezocht: 10-10-2009
Jenkins, H. 'Convergence Culture: where old and new media collide'. New York: New York Press, 2006.
Mueller, E. Gastcollege, Media in het Actuele Debat, Internet en TV, Universiteit Utrecht. 5-10-2009.
Onkenhout, P. ‘Jongeren hebben tv niet meer nodig’. De Volkskrant, 06-10-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009. <http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1298858.ece/Jongere_heeft_tv_niet_meer_nodig>
Pauth, E.J. ‘Campagne Ministerie van Justitie voor veilig internetten was onveilig. Vergissing van Hyves in pricavycampagne.’ NRC, 14-08-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009.
Spigel, L. & Olsson, J. 'Televison after TV: essays on a medium in transition'. Durham: Duke University Press, 2004.
Turner, G. & tay, J. 'Television studies after TV: Understanding television in Post-Broadcast era'. London: Routledge: 2009.
Urrichio, William, "The Future of a Medium Once Known as Television". The YouTube Reader Snickars en Vonderau (eds.) Wallflower Press (2009), pp. 24-39
v. Vliet, H.: 2002, ‘Where Television and Internet Meet: New experiences for rich media’. EView 2 (1). Zimmerman, J. and K. Kurapati: 2002, ‘Exposing Profiles to Build. Laatst bezocht: 03-11-2009.
De convergentie van televisie en internet is een positieve ontwikkeling.
Hoewel we veel over de stelling nagedacht hebben en meerder opties in overweging hebben genomen, was er toch nog enige onduidelijkheid. Het was namelijk lastig om het begrip ‘convergentie’ toe te passen. We kregen namelijk twee debatten, namelijk dat waarin het gaat over de rol die tv speelt binnen het internet en de rol die internet speelt binnen de tv. Hoewel de stelling wel goed kan zijn, hadden we kunnen proberen om de convergentie als 1 te zien en niet als twee verschillende gebeurtenissen.
We hadden drie punten bedacht die een centrale rol speelden binnen ons debat: privacy, keuzevrijheid en participatie. Bij alle begrippen hebben we voor en tegen argumenten bedacht. Wat hierbij gebeurde is dat we steeds in cirkels redeneerden. We kwamen niet verder en hierdoor bleven we hangen bij dezelfde argumenten. Bij het onderwerp privacy bleef het gaan over wie er wel of geen toegang heeft tot je gegevens. Wanneer we het hadden over keuzevrijheid bleef het debat hangen op dat het wel of niet nodig is dat je meer te kiezen hebt. Al met al was het inhoudelijk iets teveel een welles/nietes situaties. Dit was jammer en overbodig, we hadden genoeg bronnen verzameld om hier dieper op in te gaan.
Doordat we moesten debatteren in een grote zaal met meer studenten dan gebruikelijk, wilden we een manier zoeken om iedereen erbij te betrekken. We hebben daarom twee aanpassingen gedaan: we hebben het debat onderverdeeld in verschillende begrippen en we hebben gewerkt met rode en groene kaartjes. Deze kaartjes waren er in mijn idee voor zodat iedereen zijn inhoudelijke mening kon geven. Helaas werd dit niet helemaal begrepen en is het anders uitgelegd aan de studenten. Zij dachten namelijk dat ze na iedere ronde moesten beoordelen welke partij ze het beste vonden debatteren. Ik had graag gezien dat ze stemden met wie ze het inhoudelijk eens waren. Vervolgens zou een aantal studenten kort aan het woord komen om hun standpunt te verdediging. Zo zouden ze mee moeten denken met het debat en konden wij de studenten meer bij ons debat betrekken. Ook het onderverdelen van het debat bleek geen goede keuze. Er kwam veel kritiek uit de zaal dat ze de onderverdeling niet begrepen of zelfs niet doorhadden. Het debat liep er ook niet altijd even soepel door. De vrijheid om met nieuwe argumenten werd beperkt doordat je sommige argumenten voor een andere ronde moest bewaren.
We kregen veel kritieken uit de zaal. Met sommige was ik het eens, maar ik vond een aantal kritieken niet terecht. Zo vonden het debat te chaotisch en hadden we elkaar beter uit moeten laten spreken. Dit hebben we zeker wel gedaan, er is geen moment door elkaar heen gepraat en we hebben gereageerd op argumenten van de andere partij. Dat sommige mensen het geen net debat vinden heeft te maken met de manier waarop we debatteerden. Er waren geen duidelijke beurten voor elke partij en dit is binnen andere werkgroepen blijkbaar wel gehanteerd. Zelf vind ik dergelijke structuur minder prettig. Hoewel een debat meer gestructureerd kan zijn wanneer je beurten hebt, vind ik het saaier om naar te kijken. Je kunt dan niet gelijk op elkaar reageren en op deze manier lijken de partijen minder overtuigd van hun argumenten. Zolang er naar elkaar geluisterd wordt en op elkaar gereageerd wordt, mag er van mij best wat felheid in een debat zitten.
Hoewel ik de kritieken uit de zaal voor het grootste deel begrijp en het eens ben met hun kritieken, vind ik niet alles terecht. Het is in ieder geval anders om in een grotere zaal voor een grotere groep studenten te staan. Dit was later ook terug te zien in het einddebat. Het niveau van deze debatten lag zeker niet hoger dan het niveau in de werkgroepen zelf. Ook werd er commentaar gegeven wat werkgroepgebonden leek. Zo zeiden meerdere mensen dat het er in hun groep anders aan toe ging. Deze kritiek hadden we in onze eigen werkgroep waarschijnlijk niet gekregen. Ook was het jammer dat kritieken vaker herhaald werden. Er werd meerdere malen gezegd dat we niet genoeg bronnen hebben gebruikt. Dit klopte en we hadden dit zeker meer moeten doen, maar het is onrelevant om dit te blijven herhalen. Al met al hadden we een goed voorbereid debat wat helaas niet goed uit de verf is gekomen.
Bronnen:
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
Felix, B. & Wolting, F. 'The end of TV as we know it, Part I'. Laatst bezocht: 30-10-2009.
Felix, B.Wolting & F. 'The end of TV as we know it, Part II'. Laatst bezocht: 10-10-2009
Jenkins, H. 'Convergence Culture: where old and new media collide'. New York: New York Press, 2006.
Mueller, E. Gastcollege, Media in het Actuele Debat, Internet en TV, Universiteit Utrecht. 5-10-2009.
Onkenhout, P. ‘Jongeren hebben tv niet meer nodig’. De Volkskrant, 06-10-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009. <http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1298858.ece/Jongere_heeft_tv_niet_meer_nodig>
Pauth, E.J. ‘Campagne Ministerie van Justitie voor veilig internetten was onveilig. Vergissing van Hyves in pricavycampagne.’ NRC, 14-08-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009.
Spigel, L. & Olsson, J. 'Televison after TV: essays on a medium in transition'. Durham: Duke University Press, 2004.
Turner, G. & tay, J. 'Television studies after TV: Understanding television in Post-Broadcast era'. London: Routledge: 2009.
Urrichio, William, "The Future of a Medium Once Known as Television". The YouTube Reader Snickars en Vonderau (eds.) Wallflower Press (2009), pp. 24-39
v. Vliet, H.: 2002, ‘Where Television and Internet Meet: New experiences for rich media’. EView 2 (1). Zimmerman, J. and K. Kurapati: 2002, ‘Exposing Profiles to Build. Laatst bezocht: 03-11-2009.
Week 5 Televisie en Nieuwe Media
In de vijfde week van de cursus werd het gastcollege verzorgd door Eggo Mueller, eveneens docent op de universiteit Utrecht. Dit college was vernieuwend in de zin dat de vorige sprekers praktijksprekers waren en Eggo Mueller een wetenschappelijke spreker is. Omdat ik college van hem heb gehad, verwachtte ik een wetenschappelijk college gecombineerd met humor en voorbeelden uit de samenleving. Dit was precies waar hij mee begon. De voorbeelden die hij gaf over Idols, Youtube, Itunes etc. zorgden ervoor dat het gemakkelijk was om je met zijn stellingen te identificeren. Dergelijke programma’s kennen we immers allemaal.
Het hele college draait om de invloed van tv en internet op elkaar. Met behulp van verschillende voorbeelden laat Mueller zien dat tv en Internet steeds meer samenkomen. Internet dat gebruikt kan worden vanuit je luie stoel krijgt vaak een ander doeleinde, namelijk entertainment. Volgens Mueller vormt de tv hierdoor het Internet. Hij is het dan ook niet eens met van Vliet (2000), die beweert dat beide media elkaars beste eigenschappen overnemen en samenbundelen. Tv en Internet zouden elkaar aanvullen op elkaars zwakke punten. Mueller ziet hierbij een aantal problemen. Volgens hem creëert een dergelijk idee definitievragen, namelijk of iets tv of Internet is? Ook getuigt het van technologisch determinisme en polemische ontologie (Boddy, 2003). Ik ben het niet helemaal eens met Muellers kritieken op de mediaontologie. Het creëren van definitievragen is naar mijn idee, als het al gebeurt, niet zozeer een probleem. Als media elkaars eigenschappen overnemen, moet dit toch op het medium worden aangepast wil het effect hebben. Dat tv niet meer tijdgebonden is, neemt niet weg dat het doel van tv hetzelfde blijft. Zelfs niet doordat het gecombineerd is met een eigenschap van het internet. Een ander punt van kritiek van Mueller vind ik wel terecht, hij zegt namelijk dat mediaontologie leidt tot technologisch determinisme. De mediaontologie lijkt weinig tot geen ruimte te hebben voor menselijke input. Dit is naar mijn idee niet terecht. Dit illustreert Mueller in het hoorcollege aan de hand van voorbeelden als Idols en Big brother. Wanneer er geen menselijke interesse was geweest in deze programma’s, zouden ze niet uitgegroeid zijn tot multimediale fenomenen. Eggo Mueller deed twee uitspraken die naar mijn idee in strijd zijn met elkaar. Eerst zei hij dat internet gevormd wordt door de tv en op het eind van zijn college zei hij dat Internet een hype is, die niet is gevormd door de wensen van gebruikers. Internet lijkt mij door al haar mogelijkheden juist iets dat voldoet aan de wensen van de gebruikers. Je kunt alles vinden en doen op de momenten dat het jou uitkomt. Dit krachtige kenmerk van Internet wordt op dit moment steeds meer gecombineerd met de tv. Het wordt namelijk steeds makkelijker gemaakt om je favoriete programma’s te kijken op de momenten dat het jou uitkomt. Er is hier sprake van een vorm van remediatie, waarbij tv gezien kan worden als een medium met steeds meer nieuwe kenmerken die afkomstig zijn van het Internet. Door de komst van het Internet verandert het medialandschap. Tv gaat hierop in door de beste kenmerken van Internet te gebruiken om zelf binnen dit nieuwe landschap te passen. Boddy (2003) heeft het in zijn tekst over een van de gevolgen van de veranderingen in het medialandschap, namelijk de verandering in de tv-cultuur. Door de komst van TiVo, videorecorders en andere opname apparatuur, kan men zelf beslissen wanneer er naar welk programma gekeken wordt. Tv is niet langer iets dat men tegelijkertijd kijkt op aangegeven momenten, maar men kan er voortaan zelf over beslissen. Digitale media hebben volgens Boddy (2003) een aantal doelstellingen voor ogen. Zo hebben ze een polemische ontologie voor hun medium en een ideologisch doel. Dit is vooral met betrekking op huiselijk gebruik. Doordat de gebruiker voortaan zelf kan beslissen over wat hij wanneer kijkt, veranderen deze doelstellingen en zijn ze bijna onhaalbaar geworden.
Om de argumenten van Eggo Mueller te kunnen beoordelen heb ik een aantal stellingen onderworpen aan de volgende schema’s:
Claim: de mediaontologie zorgt voor een aantal problemen
Evidence/ground: het zorgt voor technologisch determinisme, polemische ontologie, het creëert definitievragen
Warrant: niet aanwezig
Claim: Philips gebruikt hun tv’s om aan informatie van de klanten te komen
Evidence/ground: dit heeft hij horen zeggen en dit mag niet
Warrant: niet aanwezig
Zoals te zien is, is het erg lastig om deze punten te onderscheiden. Bovendien heeft Mueller ook niet op alles een antwoord gegeven. We zien hier dat hij sommige standpunten minder goed of zelfs slecht heeft beargumenteerd.
Ondanks dat ik het niet op alle punten met Eggo Mueller eens ben, vind ik dat hij een goed hoorcollege heeft gegeven. De combinatie van wetenschap met voorbeelden uit de samenleving zorgde ervoor dat het duidelijk was waar hij het over had. Hij paste het meteen toe op voorbeelden uit de samenleving. Wat ik wel miste waren argumenten voor zijn stelling, namelijk dat internet gevormd wordt door tv. Hij kwam met veel kritieken, maar had weinig argumenten voor zijn standpunt. Hierdoor begrijp ik nog niet helemaal waarom hij vindt dat het internet gevormd wordt door tv.
......................................................................................................
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
v. Vliet. ‘Where Television and Internet meet. New experiences for rich media’. 2002, laatst bezocht: 03-11-2009. <http://comcom.uvt.nl/e-view/02-1/vliet.htm>
donderdag 29 oktober 2009
Commentaar
Commentaar op blog Annouck Welhuis
Week 2: Je geeft aan dat je persoonlijke ervaringen hebt met online games. Betekent dit dat je het eens bent met de boodschap van René Filius? Vind je het een goede ontwikkelingen om meer games in het onderwijs in te voeren? Het is voor mij nog niet helemaal duidelijk hoe je denkt over de inhoud van het gastcollege. Je geeft een goede beschrijving, maar ik mis je waarde oordeel? Dit hoeft niet extreem te zijn, maar je zegt af en toe dingen waarbij ik me afvraag hoe je er zelf over denkt.
Week 3: Je maakt een erg duidelijk onderscheid tussen drie onderdelen: de literatuur, het hoorcollege en je eigen mening. Hoewel dit zorgt voor structuur, is het volgens mij juist de bedoeling om deze aspecten met elkaar te combineren. Dan krijg je één lopend verhaal waarin je je eigen mening geeft bij dingen die er gezegd zijn (in de beschrijving van het hoorcollege maak je hier al een goed begin mee, maar het zou van mij helemaal gecombineerd mogen). Je mening kun je dan ondersteunen met behulp van de literatuur.
Week 4: Volgens mij is je bronvermelding niet compleet. Als je in de lopende tekst een naam noemt, moet je hier volgens mij nog wel het jaartal van het werk dat je gebruikt achterzetten. Ik zou dit even nakijken en verbeteren als het nodig is. Ook dit stuk zou ik even nalezen op typ/spel fouten ( Je hebt het over een ‘een spel die…’, dit moet zijn ‘een spel dat….’). In je persoonlijke uiteenzetting begin je met je mening te geven, dat is natuurlijk goed! Wat ik jammer vind is dat je vervolgens als argument geeft: ‘dit lijkt me sterk’.
Week 5: Google heeft Youtube tot een economisch model gemaakt die gebaseerd is op deelname maar faalt in de 2.0 test omdat gebruikers alleen mogen uploaden en niet mogen downloaden. Je hebt het hier over ‘die’ model, volgens mij moet dit ‘dat’ zijn. Ik kom nog meer van dergelijke spel/typ fouten tegen (je schrijft een keer ‘zit’ ipv ‘dit’, ‘gegeneerd’ is volgens mij geen woord etc.). Ik zou het nog even goed doorlezen en verbeteren. Je tekst is inhoudelijk goed, maar wel erg lang! Je zou het kunnen inkorten door bijvoorbeeld de bespreking van de drie afbeeldingen van tv-cultuur weg te laten. Dit is wel interessant, maar je beschrijft het hoorcollege wel erg uitgebreid. Dit is naar mijn idee niet per sé nodig. Hoewel ik vind dat je het erg goed en uitvoerig hebt beschreven, vind ik het nog wat te beschrijvend. Het is en goede uiteenzetting van de literatuur en het hoorcollege, maar ik mis je inhoudelijke mening. Het is duidelijk hoe je denkt over Mueller en zijn verhaal, maar je zou uitgebreider mogen vertellen hoe jij over bepaalde standpunten denkt. Je geeft wel je mening, maar misschien heb je nog kritische vragen/standpunten?
Algemeen: Ik vind dat je blog er goed uitziet. Je vult het aan met leuke en relevante dingen. Je beschrijft alles goed en het is duidelijk dat je goed hebt opgelet tijdens de college en weet wat er in de literatuur verteld is. Wat ik jammer vind is dat het soms lijkt alsof je je mening niet durft te geven. Ik heb weinig kritieken gelezen en ik denk niet dat je het met iedereen eens bent geweest? Je legt erg veel uit wat bepaalde mensen denken en zeggen, maar je bent niet altijd duidelijk in wat jij vindt en denkt. Dit zou nog wat meer (beargumenteerd) naar voren mogen komen. Het maakt niet uit dat je iemand tegenspreekt, zolang je dit beargumenteerd doet is het juist heel interessant! Let wel echt op je spelling, want ik ben veel verkeerde lidwoorden/spelfouten/typfouten tegengekomen. Laat het anders door iemand anders doorlezen zodat die persoon je erop kan wijzen. Ik vind het goed dat je de werkcolleges nog eens beschrijft, je doet nog meer dan dat er eigenlijk van je gevraagd wordt! Dit vind ik erg goed en het komt erg ijverig over. Over het algemeen een erg goede en uitgebreide blog. Je hebt er duidelijk veel aandacht en tijd aan besteed.
Commentaar op blog M van der Veldt
Week 2: Kritische visie op het onderwerp 'Games in het onderwijs'
Let goed op je zinsbouw. Over het algemeen schrijf je goed, maar sommige zinnen zijn net te lang of te onduidelijk (vb. ‘Daarnaast lijkt het me juist zeer belangrijk dat leerlingen leren om teksten goed te lezen en om niet hun kennis tot zich te krijgen middels games.’). Je tekst is interessant, maar bevat erg veel eigen mening en erg weinig literatuur. Door de literatuur meer te gebruiken om je mening te ondersteunen komt je tekst beter uit de verf.
Week 2: Reflectie op de rol van de voorzitter in het debat
Ik mis de rest van de debatten. Je geeft alleen een reflectie op dit debat en ook alleen op de rol van de voorzitter. Wat je schrijft is goed, maar ik mis nog wel veel. Hoe denk je over de andere debatten, over de stellingen, over de manier van debatteren, brongebruik etc?
Week 3: Kritische visie op het onderwerp 'Internet en auteursrecht'In deze tekst doe je goed verslag van het college van de betreffende week. Je geeft je mening en vertelt ook wat meneer Kuik ons duidelijk wilde maken zonder dat je dit gelijk als slecht afdoet. Je geeft goed aan wat je irriteerde aan zijn verhaal, maar laat hem wel in zijn waarde. Zodra je de theorie van de week erbij haalt wordt het verhaal iets minder overzichtelijk. Zelf zou ik niet kiezen voor gebruik van de begrippen ‘sampling’ en ‘blurren’, maar deze in het nederlands vertalen. Dat maakt het iets duidelijker waar je het over hebt en wat er volgens jou in de tekst beweerd wordt. De laatste twee alinea’s (‘Samenvattend….’ En ‘Voor het overige….’) lijken mij één gezamenlijke conclusie en ik zou de enter hiertussen weghalen, nu lijkt het alsof je twee conclusies hebt. Ik vind het goed dat je op het einde nog even je eigen mening geeft. Let wel op de lengte van je teksten! Ik weet niet hoe streng hierna gekeken wordt, maar het is bijna 200 woorden te lang.
Week 4: Kritische visie op het onderwerp ‘Politiek en Nieuwe Media: Participatie”
Deze post is ook aan de lange kant, een tip om je posts wat in te korten is door het niet langer te vermelden van de teksten van de week. Het is niet gebruikelijk en ook niet nodig dat je deze noemt. Je hebt een goede link tussen literatuur en hoorcollege, al ben ik er nog niet van overtuigd dat je citaat iets toevoegt aan je post. Misschien kun je dit nog verder uitleggen?
Algemeen
Leuk dat je op je blog meer dingen toevoegt dan de verplichte posts (plaatje van het e-book). Ik vind dat er een duidelijke vooruitgang te zien is op je blog. Het gastcollege verslag van week 4 is tot nu toe dan ook het beste. Neem dit als uitgangspunt!
Commentaar op blog v. Laar
Gastcollege Games in het Onderwijs
Hierbij mis ik de literatuur. Je vertelt over het hoorcollege, maar gaat naar mijn idee te veel in op de vragen van René Filius. Hoewel het goed is dat je je mening geeft mist er theoretische onderbouwing. Je geeft ook aan dat je de vragen verassend vond, maar gaat er niet op in waarom je dit vindt. Om je post te verbeteren zou je meer voorbeelden uit haar college kunnen gebruiken en hierover je eigen mening geven. Je blijft iets te veel op de oppervlakte.
Gastcollege Internet & Auteursrecht
Deze post lijkt een verslag van het hoorcollege. Dit is in principe goed, maar het mag nog worden aangevuld. Je hebt een aantal punten van kritiek, maar gaat hier niet verder op in. Dit zou je post beter maken. Zeker bij dit hoorcollege, waarbij duidelijk het meeste kritiek tot nu toe uit de zaal kwam, is er genoeg om over te discussiëren. Weer mist er gebruik van literatuur.
Gastcollege Nieuwe Media & Politiek: Participatie
Goed initiatief dat je zelf een petitie hebt ondertekend! Dat toont interesse in het verhaal van meneer Rustema. Je geeft weer hoe dit in zijn werk gaat, maar je zegt weinig over wat je vindt van deze site en de doelen van de site en meneer Rustema.
Algemeen:
Je hebt een interessante eerste eigen stelling. Het is wat kort uitgewerkt, maar denk niet dat dit veel uitgebreider moet. Het is in ieder geval een interessante invalshoek. Verder valt op dat je beschrijvend verslag doet van wat er in de hoorcolleges heeft plaatsgevonden. Je gaat weinig de diepte in. Dit zou je kunnen doen door je mening meer uit te leggen en te beargumenteren en het theoretisch te onderbouwen. Er is in je hele blog geen literatuurgebruik te zien, dit zal uiteraard nog wel toegevoegd moeten worden. Je commentaar op de weekdebatten is duidelijk, maar ik zou het nog wat uitbreiden. Je zou bijvoorbeeld kunnen aangeven waardoor het debat beter zou kunnen worden, dus bijvoorbeeld tips geven. Wat er staat is goed, maar inhoudelijk nog te weinig.
Week 2: Je geeft aan dat je persoonlijke ervaringen hebt met online games. Betekent dit dat je het eens bent met de boodschap van René Filius? Vind je het een goede ontwikkelingen om meer games in het onderwijs in te voeren? Het is voor mij nog niet helemaal duidelijk hoe je denkt over de inhoud van het gastcollege. Je geeft een goede beschrijving, maar ik mis je waarde oordeel? Dit hoeft niet extreem te zijn, maar je zegt af en toe dingen waarbij ik me afvraag hoe je er zelf over denkt.
Week 3: Je maakt een erg duidelijk onderscheid tussen drie onderdelen: de literatuur, het hoorcollege en je eigen mening. Hoewel dit zorgt voor structuur, is het volgens mij juist de bedoeling om deze aspecten met elkaar te combineren. Dan krijg je één lopend verhaal waarin je je eigen mening geeft bij dingen die er gezegd zijn (in de beschrijving van het hoorcollege maak je hier al een goed begin mee, maar het zou van mij helemaal gecombineerd mogen). Je mening kun je dan ondersteunen met behulp van de literatuur.
Week 4: Volgens mij is je bronvermelding niet compleet. Als je in de lopende tekst een naam noemt, moet je hier volgens mij nog wel het jaartal van het werk dat je gebruikt achterzetten. Ik zou dit even nakijken en verbeteren als het nodig is. Ook dit stuk zou ik even nalezen op typ/spel fouten ( Je hebt het over een ‘een spel die…’, dit moet zijn ‘een spel dat….’). In je persoonlijke uiteenzetting begin je met je mening te geven, dat is natuurlijk goed! Wat ik jammer vind is dat je vervolgens als argument geeft: ‘dit lijkt me sterk’.
Week 5: Google heeft Youtube tot een economisch model gemaakt die gebaseerd is op deelname maar faalt in de 2.0 test omdat gebruikers alleen mogen uploaden en niet mogen downloaden. Je hebt het hier over ‘die’ model, volgens mij moet dit ‘dat’ zijn. Ik kom nog meer van dergelijke spel/typ fouten tegen (je schrijft een keer ‘zit’ ipv ‘dit’, ‘gegeneerd’ is volgens mij geen woord etc.). Ik zou het nog even goed doorlezen en verbeteren. Je tekst is inhoudelijk goed, maar wel erg lang! Je zou het kunnen inkorten door bijvoorbeeld de bespreking van de drie afbeeldingen van tv-cultuur weg te laten. Dit is wel interessant, maar je beschrijft het hoorcollege wel erg uitgebreid. Dit is naar mijn idee niet per sé nodig. Hoewel ik vind dat je het erg goed en uitvoerig hebt beschreven, vind ik het nog wat te beschrijvend. Het is en goede uiteenzetting van de literatuur en het hoorcollege, maar ik mis je inhoudelijke mening. Het is duidelijk hoe je denkt over Mueller en zijn verhaal, maar je zou uitgebreider mogen vertellen hoe jij over bepaalde standpunten denkt. Je geeft wel je mening, maar misschien heb je nog kritische vragen/standpunten?
Algemeen: Ik vind dat je blog er goed uitziet. Je vult het aan met leuke en relevante dingen. Je beschrijft alles goed en het is duidelijk dat je goed hebt opgelet tijdens de college en weet wat er in de literatuur verteld is. Wat ik jammer vind is dat het soms lijkt alsof je je mening niet durft te geven. Ik heb weinig kritieken gelezen en ik denk niet dat je het met iedereen eens bent geweest? Je legt erg veel uit wat bepaalde mensen denken en zeggen, maar je bent niet altijd duidelijk in wat jij vindt en denkt. Dit zou nog wat meer (beargumenteerd) naar voren mogen komen. Het maakt niet uit dat je iemand tegenspreekt, zolang je dit beargumenteerd doet is het juist heel interessant! Let wel echt op je spelling, want ik ben veel verkeerde lidwoorden/spelfouten/typfouten tegengekomen. Laat het anders door iemand anders doorlezen zodat die persoon je erop kan wijzen. Ik vind het goed dat je de werkcolleges nog eens beschrijft, je doet nog meer dan dat er eigenlijk van je gevraagd wordt! Dit vind ik erg goed en het komt erg ijverig over. Over het algemeen een erg goede en uitgebreide blog. Je hebt er duidelijk veel aandacht en tijd aan besteed.
Commentaar op blog M van der Veldt
Week 2: Kritische visie op het onderwerp 'Games in het onderwijs'
Let goed op je zinsbouw. Over het algemeen schrijf je goed, maar sommige zinnen zijn net te lang of te onduidelijk (vb. ‘Daarnaast lijkt het me juist zeer belangrijk dat leerlingen leren om teksten goed te lezen en om niet hun kennis tot zich te krijgen middels games.’). Je tekst is interessant, maar bevat erg veel eigen mening en erg weinig literatuur. Door de literatuur meer te gebruiken om je mening te ondersteunen komt je tekst beter uit de verf.
Week 2: Reflectie op de rol van de voorzitter in het debat
Ik mis de rest van de debatten. Je geeft alleen een reflectie op dit debat en ook alleen op de rol van de voorzitter. Wat je schrijft is goed, maar ik mis nog wel veel. Hoe denk je over de andere debatten, over de stellingen, over de manier van debatteren, brongebruik etc?
Week 3: Kritische visie op het onderwerp 'Internet en auteursrecht'In deze tekst doe je goed verslag van het college van de betreffende week. Je geeft je mening en vertelt ook wat meneer Kuik ons duidelijk wilde maken zonder dat je dit gelijk als slecht afdoet. Je geeft goed aan wat je irriteerde aan zijn verhaal, maar laat hem wel in zijn waarde. Zodra je de theorie van de week erbij haalt wordt het verhaal iets minder overzichtelijk. Zelf zou ik niet kiezen voor gebruik van de begrippen ‘sampling’ en ‘blurren’, maar deze in het nederlands vertalen. Dat maakt het iets duidelijker waar je het over hebt en wat er volgens jou in de tekst beweerd wordt. De laatste twee alinea’s (‘Samenvattend….’ En ‘Voor het overige….’) lijken mij één gezamenlijke conclusie en ik zou de enter hiertussen weghalen, nu lijkt het alsof je twee conclusies hebt. Ik vind het goed dat je op het einde nog even je eigen mening geeft. Let wel op de lengte van je teksten! Ik weet niet hoe streng hierna gekeken wordt, maar het is bijna 200 woorden te lang.
Week 4: Kritische visie op het onderwerp ‘Politiek en Nieuwe Media: Participatie”
Deze post is ook aan de lange kant, een tip om je posts wat in te korten is door het niet langer te vermelden van de teksten van de week. Het is niet gebruikelijk en ook niet nodig dat je deze noemt. Je hebt een goede link tussen literatuur en hoorcollege, al ben ik er nog niet van overtuigd dat je citaat iets toevoegt aan je post. Misschien kun je dit nog verder uitleggen?
Algemeen
Leuk dat je op je blog meer dingen toevoegt dan de verplichte posts (plaatje van het e-book). Ik vind dat er een duidelijke vooruitgang te zien is op je blog. Het gastcollege verslag van week 4 is tot nu toe dan ook het beste. Neem dit als uitgangspunt!
Commentaar op blog v. Laar
Gastcollege Games in het Onderwijs
Hierbij mis ik de literatuur. Je vertelt over het hoorcollege, maar gaat naar mijn idee te veel in op de vragen van René Filius. Hoewel het goed is dat je je mening geeft mist er theoretische onderbouwing. Je geeft ook aan dat je de vragen verassend vond, maar gaat er niet op in waarom je dit vindt. Om je post te verbeteren zou je meer voorbeelden uit haar college kunnen gebruiken en hierover je eigen mening geven. Je blijft iets te veel op de oppervlakte.
Gastcollege Internet & Auteursrecht
Deze post lijkt een verslag van het hoorcollege. Dit is in principe goed, maar het mag nog worden aangevuld. Je hebt een aantal punten van kritiek, maar gaat hier niet verder op in. Dit zou je post beter maken. Zeker bij dit hoorcollege, waarbij duidelijk het meeste kritiek tot nu toe uit de zaal kwam, is er genoeg om over te discussiëren. Weer mist er gebruik van literatuur.
Gastcollege Nieuwe Media & Politiek: Participatie
Goed initiatief dat je zelf een petitie hebt ondertekend! Dat toont interesse in het verhaal van meneer Rustema. Je geeft weer hoe dit in zijn werk gaat, maar je zegt weinig over wat je vindt van deze site en de doelen van de site en meneer Rustema.
Algemeen:
Je hebt een interessante eerste eigen stelling. Het is wat kort uitgewerkt, maar denk niet dat dit veel uitgebreider moet. Het is in ieder geval een interessante invalshoek. Verder valt op dat je beschrijvend verslag doet van wat er in de hoorcolleges heeft plaatsgevonden. Je gaat weinig de diepte in. Dit zou je kunnen doen door je mening meer uit te leggen en te beargumenteren en het theoretisch te onderbouwen. Er is in je hele blog geen literatuurgebruik te zien, dit zal uiteraard nog wel toegevoegd moeten worden. Je commentaar op de weekdebatten is duidelijk, maar ik zou het nog wat uitbreiden. Je zou bijvoorbeeld kunnen aangeven waardoor het debat beter zou kunnen worden, dus bijvoorbeeld tips geven. Wat er staat is goed, maar inhoudelijk nog te weinig.
woensdag 7 oktober 2009
Debat Politiek en Nieuwe Media
Deze week was de stelling van het debat:
Nieuwe media hebben een positieve invloed op de huidige politieke besluitvorming.
De stelling werd in de introductie goed afgebakend en de begrippen waar twijfel over zou kunnen bestaan werden uitgelegd. De begrippen ‘nieuwe media’ en ‘politieke besluitvorming’ werden besproken, maar ondanks dit werden deze begrippen door beide partijen af en toe anders opgevat. Met name ‘politieke besluitvorming’ zorgde voor inhoudelijke verschillen. De voor partij had het vooral over voorbereidingen voor deze besluitvorming en de tegen partij had het over directe besluitvorming aan de hand van online debatten.
De manier waarop er deze week gedebatteerd werd was anders dan de vorige weken. Er werden drie groepen gemaakt (voor, tegen en jury) en deze gingen samen met het debatgroepje het debat voeren. Doordat je mee moest discussiëren bereid je je beter voor en kun je beter meedenken met de voor en tegenstander van de stelling. Het werkte naar mijn idee ook goed dat je ging staan wanneer je aan het woord was. Hierdoor krijg je de aandacht en wordt er naar je geluisterd. Ik vond deze manier daardoor prettig, al was het wel lastig om in een korte tijd een discussie te voeren in een grote groep. Niet iedereen participeert en er kan niet op alles worden in gegaan. Beide partijen hadden een korte en duidelijke inleiding op de stelling. Dit maakte het gemakkelijk om je te verdiepen in de stelling en in hun argumenten. Bij het geven van deze argumenten vielen me een aantal dingen op. Er werd weinig tot geen gebruik gemaakt van wetenschappelijke bronnen. Dit is jammer, want het had hun debat tot een hoger niveau kunnen brengen. Wat wel goed was is het gebruik van voorbeelden uit de samenleving. Er werd bijvoorbeeld een paar keer gepraat over het mediale aspect van de Amerikaanse president verkiezingen. Dit is voor iedereen toegankelijk, want iedereen heeft dit meegemaakt en kan er tot op zeker hoogte over meepraten.
Er werd rustig gesproken en goed naar elkaar geluisterd en op elkaar gereageerd. Wat ik tot nu toe nog niet eerder gezien heb in de discussies dat het gebeurd dat partijen toegeven het op sommige punten met elkaar eens te zijn. Dit maakt de discussie sterker doordat je toegeeft, maar daarna toch nog met je eigen argumenten komt. De rol van de voorzitter was helaas klein in dit debat. Er was ook niet veel leiding nodig, maar op sommige punten had er ingegrepen kunnen worden. De partijen zouden dan op inhoudelijk niveau beter bij elkaar aansluiten. Door nog meer op elkaar in te spelen en kritisch te zijn over elkaars argumenten zou het debat nog beter kunnen. Wanneer je de focus legt op fouten in de argumentatie van de andere partij kun je een sterk debat voeren zonder zelf met argumenten te komen.
Nieuwe media hebben een positieve invloed op de huidige politieke besluitvorming.
De stelling werd in de introductie goed afgebakend en de begrippen waar twijfel over zou kunnen bestaan werden uitgelegd. De begrippen ‘nieuwe media’ en ‘politieke besluitvorming’ werden besproken, maar ondanks dit werden deze begrippen door beide partijen af en toe anders opgevat. Met name ‘politieke besluitvorming’ zorgde voor inhoudelijke verschillen. De voor partij had het vooral over voorbereidingen voor deze besluitvorming en de tegen partij had het over directe besluitvorming aan de hand van online debatten.
De manier waarop er deze week gedebatteerd werd was anders dan de vorige weken. Er werden drie groepen gemaakt (voor, tegen en jury) en deze gingen samen met het debatgroepje het debat voeren. Doordat je mee moest discussiëren bereid je je beter voor en kun je beter meedenken met de voor en tegenstander van de stelling. Het werkte naar mijn idee ook goed dat je ging staan wanneer je aan het woord was. Hierdoor krijg je de aandacht en wordt er naar je geluisterd. Ik vond deze manier daardoor prettig, al was het wel lastig om in een korte tijd een discussie te voeren in een grote groep. Niet iedereen participeert en er kan niet op alles worden in gegaan. Beide partijen hadden een korte en duidelijke inleiding op de stelling. Dit maakte het gemakkelijk om je te verdiepen in de stelling en in hun argumenten. Bij het geven van deze argumenten vielen me een aantal dingen op. Er werd weinig tot geen gebruik gemaakt van wetenschappelijke bronnen. Dit is jammer, want het had hun debat tot een hoger niveau kunnen brengen. Wat wel goed was is het gebruik van voorbeelden uit de samenleving. Er werd bijvoorbeeld een paar keer gepraat over het mediale aspect van de Amerikaanse president verkiezingen. Dit is voor iedereen toegankelijk, want iedereen heeft dit meegemaakt en kan er tot op zeker hoogte over meepraten.
Er werd rustig gesproken en goed naar elkaar geluisterd en op elkaar gereageerd. Wat ik tot nu toe nog niet eerder gezien heb in de discussies dat het gebeurd dat partijen toegeven het op sommige punten met elkaar eens te zijn. Dit maakt de discussie sterker doordat je toegeeft, maar daarna toch nog met je eigen argumenten komt. De rol van de voorzitter was helaas klein in dit debat. Er was ook niet veel leiding nodig, maar op sommige punten had er ingegrepen kunnen worden. De partijen zouden dan op inhoudelijk niveau beter bij elkaar aansluiten. Door nog meer op elkaar in te spelen en kritisch te zijn over elkaars argumenten zou het debat nog beter kunnen. Wanneer je de focus legt op fouten in de argumentatie van de andere partij kun je een sterk debat voeren zonder zelf met argumenten te komen.
woensdag 30 september 2009
Debat Internet en auteursrecht
In het tweede debat van de cursus, op 24-09-2009, kwam de tweede debat groep met de volgende stelling:
Voor downloaden van muziek moet voortaan betaald worden.
Een heldere stelling waarbij duidelijk twee meningen te onderscheiden zijn. Het is ook een relevante stelling doordat er in de samenleving verdeelde meningen zijn over deze kwestie.
Het debat begon veel belovend door de partij die voor de stelling pleitte. Ze begonnen met het onderverdelen van hun argumenten in twee groepen waaronder juridische argumenten. Hun voorsprong leek snel te verdwijnen. De tegenpartij kwam namelijk sterk over doordat ze overtuigend praatten. De voor partij klonk niet zo zelfverzekerd en dit was erg misleidend. Het liet zien dat de manier van praten en je lichaamshouding kan zorgen voor geloofwaardigheid. Ondanks dat de tegenpartij overtuigend klonk, waren ze dit niet op alle punten. Zo hadden ze bij al hun feiten maar één bron, namelijk het T&O report. Ook noemden ze dingen die ze niet genoeg onderbouwden. Zoals dat de muzikanten een creatieve oplossing moesten verzinnen. Dit standpunt was goed geweest wanneer ze het hadden onderbouwd met een voorbeeld. De voor partij had beter argumenten, maar brachten dit op een minder goede manier. Het was goed dat ze af en toe kritische vragen stelden aan de andere partij, dit had echter nog vaker mogen gebeuren.
De voorzitter begon met een goede en korte introductie. Tijdens het debat werd er niet veel gezegd door de voorzitter, maar wat ze zei was wel relevant en onpartijdig. Pas na de conclusie, toen het debat met de rest van de werkgroep op gang kwam, kwam ze meer aan het woord en moest ze daadwerkelijk het debat sturen. Dit laatste deed ze goed. De conclusie zelf was wat minder sterk. Ze vroeg beide partijen om een conclusie, maar het was krachtiger geweest wanneer ze zelf een eindvraag had bedacht. Ook had ze ervoor kunnen zorgen dat de partijen meer op elkaars argumenten in gingen.
Een opmerking voor beide partijen is dat er af en toe vaag taalgebruik werd gebruikt. Zinnen zoals: ‘Ik denk dat iedereen dat doet’ of ‘het schijnt…’ etc. moeten door de voorzitter worden onderbroken en er moet gevraagd worden naar een heldere formulering.
Voor downloaden van muziek moet voortaan betaald worden.
Een heldere stelling waarbij duidelijk twee meningen te onderscheiden zijn. Het is ook een relevante stelling doordat er in de samenleving verdeelde meningen zijn over deze kwestie.
Het debat begon veel belovend door de partij die voor de stelling pleitte. Ze begonnen met het onderverdelen van hun argumenten in twee groepen waaronder juridische argumenten. Hun voorsprong leek snel te verdwijnen. De tegenpartij kwam namelijk sterk over doordat ze overtuigend praatten. De voor partij klonk niet zo zelfverzekerd en dit was erg misleidend. Het liet zien dat de manier van praten en je lichaamshouding kan zorgen voor geloofwaardigheid. Ondanks dat de tegenpartij overtuigend klonk, waren ze dit niet op alle punten. Zo hadden ze bij al hun feiten maar één bron, namelijk het T&O report. Ook noemden ze dingen die ze niet genoeg onderbouwden. Zoals dat de muzikanten een creatieve oplossing moesten verzinnen. Dit standpunt was goed geweest wanneer ze het hadden onderbouwd met een voorbeeld. De voor partij had beter argumenten, maar brachten dit op een minder goede manier. Het was goed dat ze af en toe kritische vragen stelden aan de andere partij, dit had echter nog vaker mogen gebeuren.
De voorzitter begon met een goede en korte introductie. Tijdens het debat werd er niet veel gezegd door de voorzitter, maar wat ze zei was wel relevant en onpartijdig. Pas na de conclusie, toen het debat met de rest van de werkgroep op gang kwam, kwam ze meer aan het woord en moest ze daadwerkelijk het debat sturen. Dit laatste deed ze goed. De conclusie zelf was wat minder sterk. Ze vroeg beide partijen om een conclusie, maar het was krachtiger geweest wanneer ze zelf een eindvraag had bedacht. Ook had ze ervoor kunnen zorgen dat de partijen meer op elkaars argumenten in gingen.
Een opmerking voor beide partijen is dat er af en toe vaag taalgebruik werd gebruikt. Zinnen zoals: ‘Ik denk dat iedereen dat doet’ of ‘het schijnt…’ etc. moeten door de voorzitter worden onderbroken en er moet gevraagd worden naar een heldere formulering.
Week 4 Politiek en Nieuwe media
Het hoorcollege van deze week werd verzorgd door Reinder Rustema.
The labor movement, a survivor of the industrial era, connects, organizes, and mobilizes with and on the Internet. And so do the environmental movement the women's movement, various human rights movements, ethnic identity movements, religious movements, nationalist movements, and the defenders/proponents of an endless list of cultural projects and political causes ( Castells, 2005, P.138)..
Bovenstaand citaat komt overeen met de ideeën van Reinder Rustema. Hij wil namelijk een dergelijke situatie creëren. Hij gebruikt het internet om mensen te bereiken. Hij probeert vanuit zijn rol als politicus op verschillende manieren een breed publiek te bereiken Er is onder andere een site gecreëerd waarop iedereen een petitie kan maken en kan laten ondertekenen. Dit kan gaan over de plannen van minister Platserk, maar ook over de boom in je achtertuin. Het is aan de burgers om dit in te vullen. Zo kunnen mensen hun eigen mening laten horen en hier ook daadwerkelijk wat mee doen. Ook is er een spel om men zich te laten verdiepen in de politiek www.democratiespel.nl. In dit spel wordt er een regering gevormd aan de hand van een rollenspel. Op deze manier leren de spelers hoe ze macht kunnen krijgen binnen de politiek. Ook heeft hij een poging gedaan om een nieuwe politieke partij op te richten, deze partij wilde graag één Europa. Ze wilden dan ook de mogelijkheid dat iedereen binnen Europa op elkaar kon stemmen. Een Italiaan op een Fransman etc. De partij ging er op uit om campagne te voeren, maar dit bleek veel lastiger dan gedacht omdat er overal wetten en regels waren waardoor dit niet zomaar mogelijk was. De voorbeelden van meneer Rustema zijn weliswaar interessant, maar zijn slechts voorbeelden van waar het deze week om draait. Buiten deze invullingen van internet, is het namelijk vooral belangrijk om stil te staan bij het belang van internet. Dit creëert een platform voor verschillende discussies. Veel van onze eeuwenouden wetten en regels veranderen op of door het internet. Er zijn immers meer mogelijkheden om onze mening te uitten en hierdoor is het voor een veel grotere groep mogelijk geworden om invloed uit te oefenen (Castells, 2005). Door de platforms leren mensen omgaan met elkaars meningen en hierdoor kan zelfs hun eigen mening worden beïnvloed. Dit zorgt voor een stimulering van de democratie, wat voor sommige mensen een positieve verandering is (Castells, 2005). Niet alleen kunnen mensen zichzelf uitten op het internet, maar ook is internet voor velen een bron van informatie waardoor ze nog meer kunnen leren over bepaalde onderwerpen. Dit weerspiegelt tegelijkertijd een belangrijke eigenschap van het net, namelijk de toegankelijkheid. Doordat iedereen toegang heeft tot dezelfde informatie is het een belangrijke informatiebron voor vele mensen, onafhankelijk afkomst, cultuur etc. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan het internet. Juist omdat het voor iedereen toegankelijk is, is het ook minder betrouwbaar. Alles kan online gezet worden en je zult het zelf moeten verifiëren, wat niet altijd mogelijk is. Ook zijn er dingen die niet hadden kunnen bestaan zonder het bereik van het internet. Als voorbeeld wordt de Monica Lewinsky affaire genoemd, die zonder het internet mogelijk zo snel dezelfde bekendheid zou hebben gehad (Castells, 2005).
Hoewel ik zijn idee heel goed vind, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politici en burgers, heb ik nog niet het volle vertrouwen in de manier waarop hij dit probeert te bereiken. De ambitie van de site petitie.nl is vrij groot. Deze site zou de mailtjes naar politici moeten vervangen, maar op deze manier is er nog steeds geen direct contact met de politici. Wat nog niet helemaal duidelijk is, is het doel van het democratiespel. Is dit puur ideologisch, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politiek en burger? Of is deze site slechts in het leven geroepen om de meningen van de burgers te representeren?
Meneer Rustema is duidelijk gepassioneerd over wat hij doet en hij lijkt uitersts trots op zijn werk. Dit enthousiasme heeft hij zeker overgebracht, maar ik ben nog niet overtuigd van het nut van zijn plannen.
___________________________________________________
M. Castells. "The Internet Galaxy". Oxford University Press: New York, 2005.
The labor movement, a survivor of the industrial era, connects, organizes, and mobilizes with and on the Internet. And so do the environmental movement the women's movement, various human rights movements, ethnic identity movements, religious movements, nationalist movements, and the defenders/proponents of an endless list of cultural projects and political causes ( Castells, 2005, P.138)..
Bovenstaand citaat komt overeen met de ideeën van Reinder Rustema. Hij wil namelijk een dergelijke situatie creëren. Hij gebruikt het internet om mensen te bereiken. Hij probeert vanuit zijn rol als politicus op verschillende manieren een breed publiek te bereiken Er is onder andere een site gecreëerd waarop iedereen een petitie kan maken en kan laten ondertekenen. Dit kan gaan over de plannen van minister Platserk, maar ook over de boom in je achtertuin. Het is aan de burgers om dit in te vullen. Zo kunnen mensen hun eigen mening laten horen en hier ook daadwerkelijk wat mee doen. Ook is er een spel om men zich te laten verdiepen in de politiek www.democratiespel.nl. In dit spel wordt er een regering gevormd aan de hand van een rollenspel. Op deze manier leren de spelers hoe ze macht kunnen krijgen binnen de politiek. Ook heeft hij een poging gedaan om een nieuwe politieke partij op te richten, deze partij wilde graag één Europa. Ze wilden dan ook de mogelijkheid dat iedereen binnen Europa op elkaar kon stemmen. Een Italiaan op een Fransman etc. De partij ging er op uit om campagne te voeren, maar dit bleek veel lastiger dan gedacht omdat er overal wetten en regels waren waardoor dit niet zomaar mogelijk was. De voorbeelden van meneer Rustema zijn weliswaar interessant, maar zijn slechts voorbeelden van waar het deze week om draait. Buiten deze invullingen van internet, is het namelijk vooral belangrijk om stil te staan bij het belang van internet. Dit creëert een platform voor verschillende discussies. Veel van onze eeuwenouden wetten en regels veranderen op of door het internet. Er zijn immers meer mogelijkheden om onze mening te uitten en hierdoor is het voor een veel grotere groep mogelijk geworden om invloed uit te oefenen (Castells, 2005). Door de platforms leren mensen omgaan met elkaars meningen en hierdoor kan zelfs hun eigen mening worden beïnvloed. Dit zorgt voor een stimulering van de democratie, wat voor sommige mensen een positieve verandering is (Castells, 2005). Niet alleen kunnen mensen zichzelf uitten op het internet, maar ook is internet voor velen een bron van informatie waardoor ze nog meer kunnen leren over bepaalde onderwerpen. Dit weerspiegelt tegelijkertijd een belangrijke eigenschap van het net, namelijk de toegankelijkheid. Doordat iedereen toegang heeft tot dezelfde informatie is het een belangrijke informatiebron voor vele mensen, onafhankelijk afkomst, cultuur etc. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan het internet. Juist omdat het voor iedereen toegankelijk is, is het ook minder betrouwbaar. Alles kan online gezet worden en je zult het zelf moeten verifiëren, wat niet altijd mogelijk is. Ook zijn er dingen die niet hadden kunnen bestaan zonder het bereik van het internet. Als voorbeeld wordt de Monica Lewinsky affaire genoemd, die zonder het internet mogelijk zo snel dezelfde bekendheid zou hebben gehad (Castells, 2005).
Hoewel ik zijn idee heel goed vind, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politici en burgers, heb ik nog niet het volle vertrouwen in de manier waarop hij dit probeert te bereiken. De ambitie van de site petitie.nl is vrij groot. Deze site zou de mailtjes naar politici moeten vervangen, maar op deze manier is er nog steeds geen direct contact met de politici. Wat nog niet helemaal duidelijk is, is het doel van het democratiespel. Is dit puur ideologisch, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politiek en burger? Of is deze site slechts in het leven geroepen om de meningen van de burgers te representeren?
Meneer Rustema is duidelijk gepassioneerd over wat hij doet en hij lijkt uitersts trots op zijn werk. Dit enthousiasme heeft hij zeker overgebracht, maar ik ben nog niet overtuigd van het nut van zijn plannen.
___________________________________________________
M. Castells. "The Internet Galaxy". Oxford University Press: New York, 2005.
woensdag 23 september 2009
Debat games en educatie
In de tweede week van de cursus, 17-09-2009, vond het eerste groepsdebat plaats. De stelling van dit debat luidde als volgt:
Virtuele werelden gaan de komende tien jaar een actieve rol spelen in het onderwijs.
Een goede stelling, die op een goede manier is afgebakend. Het gevaar met stellingen is vaak dat ze te breed of juist niet specifiek genoeg blijken te zijn, maar in dit geval waren er geen problemen met de formulering van de stelling.
Het debat begon met een opsomming van de voor en tegen argumenten door beide partijen. Dit was overzichtelijk, maar er was nog geen sprake van een heftig debat. Dit laatste heb ik gedurende het hele debat als gemis ervaren. Er werd wel degelijk op elkaar ingegaan, maar er werden zelden argumenten van de andere partij weerlegd. Dit lijkt me een cruciaal punt van een goed en vooral interessant debat. Iets meer interactie zou ervoor gezorgd hebben dat het debat meer op een debat en minder op een gesprek tussen vier mensen had geleken.
Waar de kandidaten in het begin af en toe twijfelachtig over kwamen, werden de argumenten in de loop van het debat steeds sterker en overtuigender neergezet. Je zag een duidelijke positieve ontwikkeling bij de kandidaten. Op de gebruikte argumenten is niet veel aan te merken. Ze waren kloppend en in sommige gevallen onderbouwd met feiten. Er had wat meer diversiteit in de argumenten mogen zitten. Zo had er bijvoorbeeld door de tegen partij gekeken kunnen worden naar het waarom van deze educatieve games. Ze hadden in kunnen gaan op het feit dat kinderen in de echte wereld leven en dat het daardoor niet nodig is om ze zoveel over de gamewereld te laten leren. Het zou beter zijn om kinderen te leren hoe ze zichzelf kunnen redden in de echte wereld, dit is al lastig genoeg. Bovendien zijn er ook andere manieren om kinderen te laten leren, door middel van tekenen, sport etc. Deze laatstgenoemde middelen geven ook mogelijkheden om ze bijvoorbeeld een les geschiedenis te laten leren. Deze tegenargumenten zouden de discussie wat heftiger hebben kunnen maken, de discussie wordt dan wat ethischer. Er zou een interessante reactie van de voor partij gekregen kunnen worden.
De discussie werd afgesloten met een conclusie. Dit is een goede zet van de voorzitter, het zorgt ervoor dat het debat op een duidelijke en overzichtelijke manier wordt afgesloten. De conclusie had wel wat korter en bondiger gemogen.
Over het algemeen was het een goed debat met een goede stelling. Er was goed nagedacht over de argumenten en de kandidaten wisten waar ze het over hadden. Door nog meer te proberen elkaars argumenten te weerleggen zou de discussie nog interessanter kunnen worden.
Virtuele werelden gaan de komende tien jaar een actieve rol spelen in het onderwijs.
Een goede stelling, die op een goede manier is afgebakend. Het gevaar met stellingen is vaak dat ze te breed of juist niet specifiek genoeg blijken te zijn, maar in dit geval waren er geen problemen met de formulering van de stelling.
Het debat begon met een opsomming van de voor en tegen argumenten door beide partijen. Dit was overzichtelijk, maar er was nog geen sprake van een heftig debat. Dit laatste heb ik gedurende het hele debat als gemis ervaren. Er werd wel degelijk op elkaar ingegaan, maar er werden zelden argumenten van de andere partij weerlegd. Dit lijkt me een cruciaal punt van een goed en vooral interessant debat. Iets meer interactie zou ervoor gezorgd hebben dat het debat meer op een debat en minder op een gesprek tussen vier mensen had geleken.
Waar de kandidaten in het begin af en toe twijfelachtig over kwamen, werden de argumenten in de loop van het debat steeds sterker en overtuigender neergezet. Je zag een duidelijke positieve ontwikkeling bij de kandidaten. Op de gebruikte argumenten is niet veel aan te merken. Ze waren kloppend en in sommige gevallen onderbouwd met feiten. Er had wat meer diversiteit in de argumenten mogen zitten. Zo had er bijvoorbeeld door de tegen partij gekeken kunnen worden naar het waarom van deze educatieve games. Ze hadden in kunnen gaan op het feit dat kinderen in de echte wereld leven en dat het daardoor niet nodig is om ze zoveel over de gamewereld te laten leren. Het zou beter zijn om kinderen te leren hoe ze zichzelf kunnen redden in de echte wereld, dit is al lastig genoeg. Bovendien zijn er ook andere manieren om kinderen te laten leren, door middel van tekenen, sport etc. Deze laatstgenoemde middelen geven ook mogelijkheden om ze bijvoorbeeld een les geschiedenis te laten leren. Deze tegenargumenten zouden de discussie wat heftiger hebben kunnen maken, de discussie wordt dan wat ethischer. Er zou een interessante reactie van de voor partij gekregen kunnen worden.
De discussie werd afgesloten met een conclusie. Dit is een goede zet van de voorzitter, het zorgt ervoor dat het debat op een duidelijke en overzichtelijke manier wordt afgesloten. De conclusie had wel wat korter en bondiger gemogen.
Over het algemeen was het een goed debat met een goede stelling. Er was goed nagedacht over de argumenten en de kandidaten wisten waar ze het over hadden. Door nog meer te proberen elkaars argumenten te weerleggen zou de discussie nog interessanter kunnen worden.
Week 3 Internet en auteursrecht
Deze week werd het hoorcollege verzorgd door Tim Kuik van stichting Brein. Wanneer je zijn naam googled merk je dat er veel ophef over deze man en zijn stichting is gemaakt. Hoe meer je leest, hoe benieuwder je wordt naar deze man. In zijn hoorcollege legt hij uit welk werk zijn stichting verricht en wat hun doelstelling is.
You never really are going to eliminate the problem, but what you hope to do is stop its
Growth (Rodman&Vanderdonckt, 2006, p. 246)
Bovenstaand citaat zou een duidelijk antwoord zijn op het waarom achter initiatieven als stichting Brein. Dit klinkt blijkbaar simpeler dan het is, want als er gevraagd wordt naar de motivatie van stichting Brein en in het speciaal naar die van Tim Kuik, dan blijf ik met enkele vragen zitten. Hoewel het in eerste instantie een waterdicht en duidelijk verhaal lijkt en meneer Kuik ook op iedere vraag een weerwoord heeft, is er niet veel duidelijk geworden. De antwoorden zijn vaak inhoudelijk ontwijkend en leiden niet tot een antwoord. Zo is het nog niet helder wat precies de motivatie achter stichting Brein is. Natuurlijk is er een deel van de muziek wereld die er onder lijdt. Dit hoeft naar mijn idee geen probleem te zijn, want wanneer het duidelijk is dat er in de muziekwereld minder te verdienen valt dan voorheen, kan iedere beginnende artiest voor zichzelf de keuze maken of hij/zij toch door wil gaan in dit vak. De muziekindustrie is niet de enige die heeft te maken met een recessie. Bovendien blijft een succesvolle muzikant in totaal ruimschoots bovengemiddeld verdienen, geen reden tot paniek dus. Er zou wel gekeken moeten worden naar muziekmaatschappijen als Sony en Philips. Zolang ze zelf DVD en CD branders verkopen hebben ze niet het recht te klagen over de illegale download mogelijkheden (Rodman & Vanderdonckt, 2006).
Een ander opvallend punt is dat muzikanten allemaal het recht hebben om elkaars singles te kopiëren, zelfs wanneer het nummer er door verpest wordt (McLeod, 2005).
Buiten dat de motivatie in mijn ogen niet duidelijk is, heb ik ook op inhoudelijk vlak wat aan te merken op het werk van stichting Brein. We leven in de 21e eeuw en hierin hebben we eenmaal te maken met ontwikkelingen. Natuurlijk is dit soms lastig en zelfs ongewenst, maar we zijn er vooral blij mee. Wat is dan de reden waarom deze ontwikkeling zo onder vuur ligt? Er moet zeker gekeken worden naar de risico’s van ontwikkelingen, maar in dit geval is er geen maatschappelijk belang bij het tegenhouden van downloaden. Muziek, games, films etc. worden op deze manier juist voor iedereen toegankelijk. Mochten er toch problemen ondervonden worden met deze ontwikkeling, is het aan de muzikanten/artiesten om hier bezwaar tegen aan te tekenen. Wanneer aan Tim Kuik gevraagd wordt waarom hij dit werk doet en niet de artiesten zelf, zegt hij dat stichting Brein in het leven is geroepen door artiesten. Stel dat dit waar is, dan blijft het voor mij nog een raadsel wat het belang van meneer Kuik in dit gebeuren is. Bovenstaande quote zou een realistisch doel kunnen zijn, maar daarmee verandert er niets aan het bestaande download circuit. Hier moet dus mee om kunnen worden gegaan. Er kan gedacht worden aan een vrijwillige bijdrage voor iedere download. Denk hierbij aan een bijdrage tussen bijvoorbeeld 1 cent en 100 euro. De echte muziekliefhebbers zullen hun waardering laten blijken wanneer ze een goed album downloaden. Op deze manier is het voor iedereen mogelijk om goedkoop aan singles en albums te komen en hebben de muzikanten een extra meetpunt waaruit blijkt hoezeer zij gewaardeerd worden door hun publiek. Dit zorgt voor een extra drempel voor de muzikanten, maar op deze manier weten ook zij zeker: wanneer ze geld verdienen, hebben ze het écht gemaakt.
Het hoorcollege van Tim Kuik was op zijn minst zeer bewogen. Juist omdat ik het op geen moment met hem eens ben geweest was het zo interessant om naar te luisteren. Wat ik wel frustrerend vond is dat hij geen enkel relevant antwoord heeft gegeven. Hij was duidelijk getraind in het beantwoorden van vragen die ook nu weer gesteld werden, maar er is geen enkel verhelderend antwoord gegeven.
__________________________________________________
G. B. Rodman & Vanderdonckt, C. “Music for nothing or, I want my MP3”. Routledge: London, 2006.
K. McLeod. Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic. Popular Music and Society 28 (2005): 79-93
You never really are going to eliminate the problem, but what you hope to do is stop its
Growth (Rodman&Vanderdonckt, 2006, p. 246)
Bovenstaand citaat zou een duidelijk antwoord zijn op het waarom achter initiatieven als stichting Brein. Dit klinkt blijkbaar simpeler dan het is, want als er gevraagd wordt naar de motivatie van stichting Brein en in het speciaal naar die van Tim Kuik, dan blijf ik met enkele vragen zitten. Hoewel het in eerste instantie een waterdicht en duidelijk verhaal lijkt en meneer Kuik ook op iedere vraag een weerwoord heeft, is er niet veel duidelijk geworden. De antwoorden zijn vaak inhoudelijk ontwijkend en leiden niet tot een antwoord. Zo is het nog niet helder wat precies de motivatie achter stichting Brein is. Natuurlijk is er een deel van de muziek wereld die er onder lijdt. Dit hoeft naar mijn idee geen probleem te zijn, want wanneer het duidelijk is dat er in de muziekwereld minder te verdienen valt dan voorheen, kan iedere beginnende artiest voor zichzelf de keuze maken of hij/zij toch door wil gaan in dit vak. De muziekindustrie is niet de enige die heeft te maken met een recessie. Bovendien blijft een succesvolle muzikant in totaal ruimschoots bovengemiddeld verdienen, geen reden tot paniek dus. Er zou wel gekeken moeten worden naar muziekmaatschappijen als Sony en Philips. Zolang ze zelf DVD en CD branders verkopen hebben ze niet het recht te klagen over de illegale download mogelijkheden (Rodman & Vanderdonckt, 2006).
Een ander opvallend punt is dat muzikanten allemaal het recht hebben om elkaars singles te kopiëren, zelfs wanneer het nummer er door verpest wordt (McLeod, 2005).
Buiten dat de motivatie in mijn ogen niet duidelijk is, heb ik ook op inhoudelijk vlak wat aan te merken op het werk van stichting Brein. We leven in de 21e eeuw en hierin hebben we eenmaal te maken met ontwikkelingen. Natuurlijk is dit soms lastig en zelfs ongewenst, maar we zijn er vooral blij mee. Wat is dan de reden waarom deze ontwikkeling zo onder vuur ligt? Er moet zeker gekeken worden naar de risico’s van ontwikkelingen, maar in dit geval is er geen maatschappelijk belang bij het tegenhouden van downloaden. Muziek, games, films etc. worden op deze manier juist voor iedereen toegankelijk. Mochten er toch problemen ondervonden worden met deze ontwikkeling, is het aan de muzikanten/artiesten om hier bezwaar tegen aan te tekenen. Wanneer aan Tim Kuik gevraagd wordt waarom hij dit werk doet en niet de artiesten zelf, zegt hij dat stichting Brein in het leven is geroepen door artiesten. Stel dat dit waar is, dan blijft het voor mij nog een raadsel wat het belang van meneer Kuik in dit gebeuren is. Bovenstaande quote zou een realistisch doel kunnen zijn, maar daarmee verandert er niets aan het bestaande download circuit. Hier moet dus mee om kunnen worden gegaan. Er kan gedacht worden aan een vrijwillige bijdrage voor iedere download. Denk hierbij aan een bijdrage tussen bijvoorbeeld 1 cent en 100 euro. De echte muziekliefhebbers zullen hun waardering laten blijken wanneer ze een goed album downloaden. Op deze manier is het voor iedereen mogelijk om goedkoop aan singles en albums te komen en hebben de muzikanten een extra meetpunt waaruit blijkt hoezeer zij gewaardeerd worden door hun publiek. Dit zorgt voor een extra drempel voor de muzikanten, maar op deze manier weten ook zij zeker: wanneer ze geld verdienen, hebben ze het écht gemaakt.
Het hoorcollege van Tim Kuik was op zijn minst zeer bewogen. Juist omdat ik het op geen moment met hem eens ben geweest was het zo interessant om naar te luisteren. Wat ik wel frustrerend vond is dat hij geen enkel relevant antwoord heeft gegeven. Hij was duidelijk getraind in het beantwoorden van vragen die ook nu weer gesteld werden, maar er is geen enkel verhelderend antwoord gegeven.
__________________________________________________
G. B. Rodman & Vanderdonckt, C. “Music for nothing or, I want my MP3”. Routledge: London, 2006.
K. McLeod. Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic. Popular Music and Society 28 (2005): 79-93
maandag 21 september 2009
Week 2 Stelling
Stelling: serious games zijn een verbetering voor het leren in het onderwijs
Voor:
Gamen wordt over het algemeen als leuk ervaren, zeker door de betreffende doelgroep (kinderen op het basis en voortgezet onderwijs). Doordat iets leuk is, is het voor leerlingen aantrekkelijk om te doen. Het leren wordt verpakt als iets leuks. Dit maakt het voor leerlingen interessanter en leuker om te leren. Het leren wordt gemotiveerd door de games. Ook krijgen leerlingen zo nieuwe en andere kansen. Er is in principe weinig basiskennis vereist voor een serious game, hierdoor krijgen alle leerlingen een gelijke kans. Een laatste bijkomstigheid van het invoeren van serious games in het onderwijs is de extra motivatie die komt kijken bij het gamen. Leerlingen zullen willen winnen, of in ieder geval niet als laatste eindigen en zullen hierdoor extra gemotiveerd zijn om te gamen en dus te leren.
Tegen:
Games zorgen voor competitief gedrag. Dit haalt de aandacht van het leren en vestigt teveel aandacht op het spel. Leerlingen zullen zich tegen elkaar gaan richten omdat iedereen wil winnen met het spel. Het leren raakt hierbij op de achtergrond. Ook moeten we denken aan het waarom van de serious games. Het gaat te ver dat we het onderwijs in zo verre aan passen aan de leerlingen. Leerlingen moeten leren en dit moet op een manier die zo succesvol en goed mogelijk is. Een beter alternatief zou dan een les in combinatie met sport zijn. De leerlingen sporten zo en leren tegelijkertijd bijvoorbeeld een les geschiedenis. Het is niet van belang om de leerlingen te leren over een wereld (games) waarin ze niet leven. Het is van veel groter belang om ze te leren over de wereld waar ze daadwerkelijk in leven.
Voor:
Gamen wordt over het algemeen als leuk ervaren, zeker door de betreffende doelgroep (kinderen op het basis en voortgezet onderwijs). Doordat iets leuk is, is het voor leerlingen aantrekkelijk om te doen. Het leren wordt verpakt als iets leuks. Dit maakt het voor leerlingen interessanter en leuker om te leren. Het leren wordt gemotiveerd door de games. Ook krijgen leerlingen zo nieuwe en andere kansen. Er is in principe weinig basiskennis vereist voor een serious game, hierdoor krijgen alle leerlingen een gelijke kans. Een laatste bijkomstigheid van het invoeren van serious games in het onderwijs is de extra motivatie die komt kijken bij het gamen. Leerlingen zullen willen winnen, of in ieder geval niet als laatste eindigen en zullen hierdoor extra gemotiveerd zijn om te gamen en dus te leren.
Tegen:
Games zorgen voor competitief gedrag. Dit haalt de aandacht van het leren en vestigt teveel aandacht op het spel. Leerlingen zullen zich tegen elkaar gaan richten omdat iedereen wil winnen met het spel. Het leren raakt hierbij op de achtergrond. Ook moeten we denken aan het waarom van de serious games. Het gaat te ver dat we het onderwijs in zo verre aan passen aan de leerlingen. Leerlingen moeten leren en dit moet op een manier die zo succesvol en goed mogelijk is. Een beter alternatief zou dan een les in combinatie met sport zijn. De leerlingen sporten zo en leren tegelijkertijd bijvoorbeeld een les geschiedenis. Het is niet van belang om de leerlingen te leren over een wereld (games) waarin ze niet leven. Het is van veel groter belang om ze te leren over de wereld waar ze daadwerkelijk in leven.
woensdag 16 september 2009
Week 2 games en educatie
Deze week werd het hoorcollege verzorgd door Renée Filius. Haar lezing ging over games en de manier waarop deze ingezet worden in het onderwijs. Zelf is ze werkzaam bij het IVLOS, een interfacultair instituut binnen de Universiteit Utrecht.
Wanneer Renée Filius het heeft over serious games, doelt ze op games die worden ingezet op scholen om een leerdoel te bereiken. Bij serious games gaat het niet alleen om de inhoud en de lay-out, maar ook om de wereld rondom het gamen. Judith Herz gaat hier op in door te verwijzen naar de al gecreëerde wereld achter het gamen (Herz, 2001). Niet alleen zijn er op het gebied van design al zoveel ontwikkelingen die de games aantrekkelijker kunnen maken, maar ook is er al een netwerk gecreëerd achter de games. Wanneer een speler iets niet snapt, zijn er ontelbaar fora waarop gevraagd kan worden om hulp. Mede dankzij deze fora is het samenwerkingsgevoel groot. Dit is precies waar mijn twijfels liggen. Wanneer kinderen op school ook te maken krijgen met deze games, zullen ze gewend raken aan de wereld achter de games. Hoe meer ze zich in deze game wereld bevinden, hoe minder ze meekrijgen van de echte wereld. Uiteraard blijven er verschillen bestaan tussen games voor entertainment en serious games. Tijdens de lezing werd gesproken over de mogelijkheden van serious games. Er werd onderscheid gemaakt tussen het leerdoel en het doel van de game. Dit is een voor onderwijs bestemde games belangrijk onderscheid aangezien het leerdoel hier van groot belang is. Wanneer een game daadwerkelijk tot successen leid, kunnen we dan zeggen dat het idee van serious games daadwerkelijk succesvol is? Het is lastig om een goed toekomstbeeld te schetsen van dergelijke ontwikkelen. Wanneer een game in deze fase van de ontwikkeling succesvol is, is dat op geen manier een garantie voor de toekomst. Net als de meeste nieuwe mediale ontwikkelingen ligt het voor de hand dat een serious game, mits goed uitgevoerd, aanslaat. Het is de bedoeling dat serious games een hele andere boodschap overbrengen dan andere games. Toch lijkt me dit een groot probleem. De reden waarom er games gebruikt worden is omdat leerlingen het leuk vinden om te gamen. Wanneer er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen serious games en entertainment games, loop je het risico dat kinderen de games niet meer zo interessant vinden. Buiten dat vind ik het geen goede ontwikkeling dat er op deze manier op leerlingen wordt ingespeeld. Er wordt steeds meer geprobeerd om hen tevreden te houden, maar is het wel relevant om games te ontwikkelen met als achterliggende doel om studenten te motiveren? Zou de oplossing in het blijkbaar aanwezige motivatieprobleem niet moeten liggen bij de studenten? Of zouden we er misschien geen eens een probleem van moeten maken? Leerlingen moeten immers leren, gamen kunnen ze doen in hun vrije tijd. Op deze manier verwennen we ze misschien wel te veel. Het antwoorden op dergelijke vragen zal voor iedereen anders zijn, maar ze moeten zeker overwogen worden. De hoop dat er games ontwikkelt zullen worden waarbij studenten tijdens het spelen zichzelf eraan moeten herinneren dat het echt is, is volgens mij niet reëel. Er heerst een twijfel over het gewenste effect van serious games. Hoewel het voor de meeste games misschien ook niet de ambitie zal zijn, lijkt het duidelijk dat schoolboeken nooit helemaal vervangen zullen worden door games. Een groot deel van de literatuur zal waarschijnlijk gedigitaliseerd worden, maar het is te veel werk om alle literatuur in games te verpakken. Het zou een onrealistisch streven zijn aangezien er voor het spelen van educatieve games basiskennis vereist is.
Hoewel het college van Renée Filius interessant was en ze veel voorbeelden liet zien, weet ik nog steeds niet helemaal wat haar doelstelling is. Ze heeft niet duidelijk gemaakt wat ze precies wil bereiken binnen het onderwijs en in hoeverre ze de serious games wil doorvoeren. Ik denk dat serious games een goede ontwikkeling voor het onderwijs kunnen zijn wanneer ze zich aan bepaalde regels houden. Serious games moeten niet de ambitie hebben om het totale onderwijs te verbeteren en voor een groot deel over te nemen, maar games kunnen wel gezien worden als aanvulling. Voor de ene student zal het een steuntje in de rug terwijl het voor andere studenten misschien als afleiding kan worden gezien. Serious games kunnen naar mijn idee gezien worden en werken als een luxe hulpmiddel in het onderwijs.
_______________________________________________
Herz, J. “Gaming the System. What Higher education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001, p. 169-191.
Wanneer Renée Filius het heeft over serious games, doelt ze op games die worden ingezet op scholen om een leerdoel te bereiken. Bij serious games gaat het niet alleen om de inhoud en de lay-out, maar ook om de wereld rondom het gamen. Judith Herz gaat hier op in door te verwijzen naar de al gecreëerde wereld achter het gamen (Herz, 2001). Niet alleen zijn er op het gebied van design al zoveel ontwikkelingen die de games aantrekkelijker kunnen maken, maar ook is er al een netwerk gecreëerd achter de games. Wanneer een speler iets niet snapt, zijn er ontelbaar fora waarop gevraagd kan worden om hulp. Mede dankzij deze fora is het samenwerkingsgevoel groot. Dit is precies waar mijn twijfels liggen. Wanneer kinderen op school ook te maken krijgen met deze games, zullen ze gewend raken aan de wereld achter de games. Hoe meer ze zich in deze game wereld bevinden, hoe minder ze meekrijgen van de echte wereld. Uiteraard blijven er verschillen bestaan tussen games voor entertainment en serious games. Tijdens de lezing werd gesproken over de mogelijkheden van serious games. Er werd onderscheid gemaakt tussen het leerdoel en het doel van de game. Dit is een voor onderwijs bestemde games belangrijk onderscheid aangezien het leerdoel hier van groot belang is. Wanneer een game daadwerkelijk tot successen leid, kunnen we dan zeggen dat het idee van serious games daadwerkelijk succesvol is? Het is lastig om een goed toekomstbeeld te schetsen van dergelijke ontwikkelen. Wanneer een game in deze fase van de ontwikkeling succesvol is, is dat op geen manier een garantie voor de toekomst. Net als de meeste nieuwe mediale ontwikkelingen ligt het voor de hand dat een serious game, mits goed uitgevoerd, aanslaat. Het is de bedoeling dat serious games een hele andere boodschap overbrengen dan andere games. Toch lijkt me dit een groot probleem. De reden waarom er games gebruikt worden is omdat leerlingen het leuk vinden om te gamen. Wanneer er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen serious games en entertainment games, loop je het risico dat kinderen de games niet meer zo interessant vinden. Buiten dat vind ik het geen goede ontwikkeling dat er op deze manier op leerlingen wordt ingespeeld. Er wordt steeds meer geprobeerd om hen tevreden te houden, maar is het wel relevant om games te ontwikkelen met als achterliggende doel om studenten te motiveren? Zou de oplossing in het blijkbaar aanwezige motivatieprobleem niet moeten liggen bij de studenten? Of zouden we er misschien geen eens een probleem van moeten maken? Leerlingen moeten immers leren, gamen kunnen ze doen in hun vrije tijd. Op deze manier verwennen we ze misschien wel te veel. Het antwoorden op dergelijke vragen zal voor iedereen anders zijn, maar ze moeten zeker overwogen worden. De hoop dat er games ontwikkelt zullen worden waarbij studenten tijdens het spelen zichzelf eraan moeten herinneren dat het echt is, is volgens mij niet reëel. Er heerst een twijfel over het gewenste effect van serious games. Hoewel het voor de meeste games misschien ook niet de ambitie zal zijn, lijkt het duidelijk dat schoolboeken nooit helemaal vervangen zullen worden door games. Een groot deel van de literatuur zal waarschijnlijk gedigitaliseerd worden, maar het is te veel werk om alle literatuur in games te verpakken. Het zou een onrealistisch streven zijn aangezien er voor het spelen van educatieve games basiskennis vereist is.
Hoewel het college van Renée Filius interessant was en ze veel voorbeelden liet zien, weet ik nog steeds niet helemaal wat haar doelstelling is. Ze heeft niet duidelijk gemaakt wat ze precies wil bereiken binnen het onderwijs en in hoeverre ze de serious games wil doorvoeren. Ik denk dat serious games een goede ontwikkeling voor het onderwijs kunnen zijn wanneer ze zich aan bepaalde regels houden. Serious games moeten niet de ambitie hebben om het totale onderwijs te verbeteren en voor een groot deel over te nemen, maar games kunnen wel gezien worden als aanvulling. Voor de ene student zal het een steuntje in de rug terwijl het voor andere studenten misschien als afleiding kan worden gezien. Serious games kunnen naar mijn idee gezien worden en werken als een luxe hulpmiddel in het onderwijs.
_______________________________________________
Herz, J. “Gaming the System. What Higher education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001, p. 169-191.
woensdag 9 september 2009
12 angry man
De eerste discussie in de film gaat tussen 11 mannen die voor het veroordelen van de jongen zijn en 1 man die hier tegen is. De 11 mannen reageren fel en verbaasd op het oordeel van de ene man. De ene man geeft de andere 11 een kans om hem over te halen, maar dit lukt niet. De 11 mannen weten geen van allen hun standpunt duidelijk te verwoorden en komen niet met argumenten waardoor de ene man zijn mening verandert.
De man die onschuldig pleit luistert naar de rest, hij doet niet alsof hij beter is. Hij heeft een rustige lichaamshouding en praat op een rustige en beheerste toon. Zijn tegenstanders doen dit aanzienlijk minder. Ze zijn of fel en overheersend of juist stil en onopvallend, maar in geen van de gevallen is er sprake van overtuigende mannen. Eén voor één geven ze dan ook op en sluiten zich aan bij de argumenten van de man die tegen veroordeling van de jongen pleit. Sommige proberen de man nog over te halen, ieder op een eigen manier. De één probeert begripvol te doen terwijl de ander juist zegt dat het belachelijk is en dat hij dat toch zelf ook wel in zal zien. Deze laatste man probeert met verkapte denigrerende opmerkingen de man van gedachte te laten veranderen, weliswaar zonder succes. Hoe meer mannen er overgaan naar de kant van het niet veroordelen van de jongen, hoe feller de tegenpartij wordt. Ze gaan staan, heffen hun stem en raken verhit. Wanneer ze uiteindelijk allemaal hun mening bijstellen en meegaan met het pleiten voor onschuld van de jongen, lijken ze allemaal een deel van de kalmte van de ene man te hebben over genomen. Ze zijn rustiger en praten op een beheerste toon.
Deze film toont voorbeelden van hoe je niet en hoe je juist wel moet debatteren. Impliciet geven ze de groundrules van een goed debat weer. Je ziet dat je de man die zich het beste aan de groundrules houdt daadwerkelijk het debat wint. Hij doet dit door middel van: luisteren en reageren op de anderen, rustige stem en lichaamstaal, het komen met relevante voorbeelden en het weerleggen van argumenten van de tegenpartij.
De man die onschuldig pleit luistert naar de rest, hij doet niet alsof hij beter is. Hij heeft een rustige lichaamshouding en praat op een rustige en beheerste toon. Zijn tegenstanders doen dit aanzienlijk minder. Ze zijn of fel en overheersend of juist stil en onopvallend, maar in geen van de gevallen is er sprake van overtuigende mannen. Eén voor één geven ze dan ook op en sluiten zich aan bij de argumenten van de man die tegen veroordeling van de jongen pleit. Sommige proberen de man nog over te halen, ieder op een eigen manier. De één probeert begripvol te doen terwijl de ander juist zegt dat het belachelijk is en dat hij dat toch zelf ook wel in zal zien. Deze laatste man probeert met verkapte denigrerende opmerkingen de man van gedachte te laten veranderen, weliswaar zonder succes. Hoe meer mannen er overgaan naar de kant van het niet veroordelen van de jongen, hoe feller de tegenpartij wordt. Ze gaan staan, heffen hun stem en raken verhit. Wanneer ze uiteindelijk allemaal hun mening bijstellen en meegaan met het pleiten voor onschuld van de jongen, lijken ze allemaal een deel van de kalmte van de ene man te hebben over genomen. Ze zijn rustiger en praten op een beheerste toon.
Deze film toont voorbeelden van hoe je niet en hoe je juist wel moet debatteren. Impliciet geven ze de groundrules van een goed debat weer. Je ziet dat je de man die zich het beste aan de groundrules houdt daadwerkelijk het debat wint. Hij doet dit door middel van: luisteren en reageren op de anderen, rustige stem en lichaamstaal, het komen met relevante voorbeelden en het weerleggen van argumenten van de tegenpartij.
Ground rules+ stelling
De groundrules van een goed debat hebben naar mijn idee niet zoveel te maken met de inhoud als wel met de manier waarop je dingen overbrengt.
Een misschien nog belangrijker punt is de manier waarop er naar elkaar geluisterd wordt.
Een debat is geen goed debat wanneer er niet naar elkaar geluisterd en daarbij ook op elkaar gereageerd wordt. Dit is een van de moeilijkste, maar ook knapste vormen van debatteren, namelijk actie-reactie. Je moet de woorden van de ander in overweging nemen en dit op een juiste manier weerleggen en ondertussen moet je deze woorden zo kunnen vormen dat het je eigen mening verwoord en beargumenteerd. De kunst van debatteren is het weerleggen of veranderen van de ideeën van een ander terwijl je je respect voor een ander zijn mening niet verliest. Eén van de aspecten die het aanzien van een debat kunnen verdoezelen is het overschreeuwen van een ander. Lichaamstaal en spreektaal mag in geen geval bedreigend overkomen, dit lijkt sterk, maar het zwakt de betekenis van je woorden af. De debatten die in het Lagerhuis, door zowel jongeren en volwassenen, worden gevoerd vind ik altijd prettig verlopen. Het leuke hieraan is de manier waarop men met elkaar omgaat tijdens een debat, dit wordt nog eens versterkt door het handelen van Paul Witteman, namelijk respectvol, maar toch stellig. Men is niet bang om zijn eigen mening te uiten, maar walst niet over de woorden van andere mensen heen. Ze zijn het met elkaar eens of oneens op een menselijke manier, voor mij één van de meest belangrijke kenmerken van een goed debat. Je wilt weten wat men te zeggen heeft, of je het er nou mee eens bent of niet, het blijft interessant om naar te luisteren. Hier volgt een kort schema van de do’s en dont’s tijdens een debat:
Do’s:
- naar elkaar luisteren
- elkaar laten uitpraten
- wees goed voorbereid en ken je bronnen
- reageer op de argumenten van de ander, zorg dat je deze kunt weerleggen
- geef het ook aan wanneer je het op sommige punten eens bent met de tegenpartij
- zorg voor een samenhang binnen je debat
Dont’s
- val de ander niet persoonlijk aan
- overschreeuw de tegenpartij niet
- ga niet te snel in op de tegenpartij d.m.v. vragen
- gebruik geen agressieve lichaamstaal
Als voorbeeld van een stelling heb ik het volgende bedacht:
Nieuwe media zijn niet alleen een krachtig fenomeen, maar ook een gebeurtenis. Deze gebeurtenis zorgt ervoor dat ons leven verandert. Niet alleen communiceren we anders, we vermaken ons anders, we worden anders geïnformeerd etc. Eén van de laatste ontwikkelingen is het internetten via de mobiele telefoon. Een aantal jaren geleden was het internet nog niet eens op iedere computer mogelijk en nu is het al bijna op iedere telefoon mogelijk. De nieuwe vormen van media zorgen er langzaam maar zeker voor dat oude vormen van media worden vervangen.
Mijn stelling is daarom ook: de mobiele telefoon zal de computer vervangen. De dingen die we kunnen op onze computer via het internet, zijn ondertussen al allemaal overgenomen door telefoons als de iphone. Eén van de voordelen van de telefoon is dat deze draagbaar en nog makkelijker mee te nemen is als een laptop. Ook de functie van de telefoon vervangt hierdoor de functie van de computer en het internet.
Een misschien nog belangrijker punt is de manier waarop er naar elkaar geluisterd wordt.
Een debat is geen goed debat wanneer er niet naar elkaar geluisterd en daarbij ook op elkaar gereageerd wordt. Dit is een van de moeilijkste, maar ook knapste vormen van debatteren, namelijk actie-reactie. Je moet de woorden van de ander in overweging nemen en dit op een juiste manier weerleggen en ondertussen moet je deze woorden zo kunnen vormen dat het je eigen mening verwoord en beargumenteerd. De kunst van debatteren is het weerleggen of veranderen van de ideeën van een ander terwijl je je respect voor een ander zijn mening niet verliest. Eén van de aspecten die het aanzien van een debat kunnen verdoezelen is het overschreeuwen van een ander. Lichaamstaal en spreektaal mag in geen geval bedreigend overkomen, dit lijkt sterk, maar het zwakt de betekenis van je woorden af. De debatten die in het Lagerhuis, door zowel jongeren en volwassenen, worden gevoerd vind ik altijd prettig verlopen. Het leuke hieraan is de manier waarop men met elkaar omgaat tijdens een debat, dit wordt nog eens versterkt door het handelen van Paul Witteman, namelijk respectvol, maar toch stellig. Men is niet bang om zijn eigen mening te uiten, maar walst niet over de woorden van andere mensen heen. Ze zijn het met elkaar eens of oneens op een menselijke manier, voor mij één van de meest belangrijke kenmerken van een goed debat. Je wilt weten wat men te zeggen heeft, of je het er nou mee eens bent of niet, het blijft interessant om naar te luisteren. Hier volgt een kort schema van de do’s en dont’s tijdens een debat:
Do’s:
- naar elkaar luisteren
- elkaar laten uitpraten
- wees goed voorbereid en ken je bronnen
- reageer op de argumenten van de ander, zorg dat je deze kunt weerleggen
- geef het ook aan wanneer je het op sommige punten eens bent met de tegenpartij
- zorg voor een samenhang binnen je debat
Dont’s
- val de ander niet persoonlijk aan
- overschreeuw de tegenpartij niet
- ga niet te snel in op de tegenpartij d.m.v. vragen
- gebruik geen agressieve lichaamstaal
Als voorbeeld van een stelling heb ik het volgende bedacht:
Nieuwe media zijn niet alleen een krachtig fenomeen, maar ook een gebeurtenis. Deze gebeurtenis zorgt ervoor dat ons leven verandert. Niet alleen communiceren we anders, we vermaken ons anders, we worden anders geïnformeerd etc. Eén van de laatste ontwikkelingen is het internetten via de mobiele telefoon. Een aantal jaren geleden was het internet nog niet eens op iedere computer mogelijk en nu is het al bijna op iedere telefoon mogelijk. De nieuwe vormen van media zorgen er langzaam maar zeker voor dat oude vormen van media worden vervangen.
Mijn stelling is daarom ook: de mobiele telefoon zal de computer vervangen. De dingen die we kunnen op onze computer via het internet, zijn ondertussen al allemaal overgenomen door telefoons als de iphone. Eén van de voordelen van de telefoon is dat deze draagbaar en nog makkelijker mee te nemen is als een laptop. Ook de functie van de telefoon vervangt hierdoor de functie van de computer en het internet.
Colom van Liesbeth Levy
Vanaf het begin is de colom van Liesbeth Levy (2009) herkenbaar. De irritatie over de politieke debatten van deze tijd is bij mij erg bekend. Wij als democratie kiezen bepaalde mensen om een functie te vervullen. Een van de kenmerken van deze democratie is dat we met verschillende meningen naast elkaar leven en mogen leven. Het is dan ook erg teleurstellend wanneer er een kabinet wordt opgeheven omdat ze er samen niet uitkomen. Naar mijn idee is dit geen keus die ze hebben. Ze hebben een opdracht gekregen, omdat ze zijn uitverkoren, om ons land te besturen. Dat dit niet gaat doordat deze ego’s geen degelijk debat met elkaar aan kunnen gaan vind ik dan ook erg teleurstellend.
Het onderscheid tussen het romantische en het klassieke debat is toepasbaar voor de politieke debatten zoals we ze nu kennen. Natuurlijk kunnen we nooit de precieze ideeën en gevoelens achtereen debat kennen, maar we weten wel hoe het politieke debat op ons overkomt. Soms lijken de gevoelens, het romantische, de debatten te overheersen. Wanneer je met kritieken komt, verwacht men ook oplossingen. Dit is echter niet zo gemakkelijk als het bekritiseren van wat er allemaal verkeerd gaat. De politici hebben de lastige taak om gevoelens en feiten met elkaar te combineren tot een werkend mechanisme waar de meerderheid van de samenleving zich prettig bij voelt. Het zou helpen als ze dit beeld voor ogen houden. Ze moeten persoonlijke conflicten niet in de weg laten staan en accepteren dat er mensen zijn die anders denken dan zij. Alle partijen representeren een deel van de samenleving en we kunnen dus stellen dat er verschillende meningen bestaan in onze samenleving. De politici kunnen beter een manier vinden om deze meningen en gedachtes te combineren, dan dat ze schreeuwen om het meeste aandacht.
Ik ben het met Levy eens dat we onze democratie te niet doen wanneer we de debatten vervangen voor dialogen. De politiek heeft een taak en wanneer ze deze niet waar kunnen maken, moeten we niet de politiek veranderen, maar de politici.
Het onderscheid tussen het romantische en het klassieke debat is toepasbaar voor de politieke debatten zoals we ze nu kennen. Natuurlijk kunnen we nooit de precieze ideeën en gevoelens achtereen debat kennen, maar we weten wel hoe het politieke debat op ons overkomt. Soms lijken de gevoelens, het romantische, de debatten te overheersen. Wanneer je met kritieken komt, verwacht men ook oplossingen. Dit is echter niet zo gemakkelijk als het bekritiseren van wat er allemaal verkeerd gaat. De politici hebben de lastige taak om gevoelens en feiten met elkaar te combineren tot een werkend mechanisme waar de meerderheid van de samenleving zich prettig bij voelt. Het zou helpen als ze dit beeld voor ogen houden. Ze moeten persoonlijke conflicten niet in de weg laten staan en accepteren dat er mensen zijn die anders denken dan zij. Alle partijen representeren een deel van de samenleving en we kunnen dus stellen dat er verschillende meningen bestaan in onze samenleving. De politici kunnen beter een manier vinden om deze meningen en gedachtes te combineren, dan dat ze schreeuwen om het meeste aandacht.
Ik ben het met Levy eens dat we onze democratie te niet doen wanneer we de debatten vervangen voor dialogen. De politiek heeft een taak en wanneer ze deze niet waar kunnen maken, moeten we niet de politiek veranderen, maar de politici.
Abonneren op:
Posts (Atom)