De convergentie van televisie en internet is een positieve ontwikkeling.
Hoewel we veel over de stelling nagedacht hebben en meerder opties in overweging hebben genomen, was er toch nog enige onduidelijkheid. Het was namelijk lastig om het begrip ‘convergentie’ toe te passen. We kregen namelijk twee debatten, namelijk dat waarin het gaat over de rol die tv speelt binnen het internet en de rol die internet speelt binnen de tv. Hoewel de stelling wel goed kan zijn, hadden we kunnen proberen om de convergentie als 1 te zien en niet als twee verschillende gebeurtenissen.
We hadden drie punten bedacht die een centrale rol speelden binnen ons debat: privacy, keuzevrijheid en participatie. Bij alle begrippen hebben we voor en tegen argumenten bedacht. Wat hierbij gebeurde is dat we steeds in cirkels redeneerden. We kwamen niet verder en hierdoor bleven we hangen bij dezelfde argumenten. Bij het onderwerp privacy bleef het gaan over wie er wel of geen toegang heeft tot je gegevens. Wanneer we het hadden over keuzevrijheid bleef het debat hangen op dat het wel of niet nodig is dat je meer te kiezen hebt. Al met al was het inhoudelijk iets teveel een welles/nietes situaties. Dit was jammer en overbodig, we hadden genoeg bronnen verzameld om hier dieper op in te gaan.
Doordat we moesten debatteren in een grote zaal met meer studenten dan gebruikelijk, wilden we een manier zoeken om iedereen erbij te betrekken. We hebben daarom twee aanpassingen gedaan: we hebben het debat onderverdeeld in verschillende begrippen en we hebben gewerkt met rode en groene kaartjes. Deze kaartjes waren er in mijn idee voor zodat iedereen zijn inhoudelijke mening kon geven. Helaas werd dit niet helemaal begrepen en is het anders uitgelegd aan de studenten. Zij dachten namelijk dat ze na iedere ronde moesten beoordelen welke partij ze het beste vonden debatteren. Ik had graag gezien dat ze stemden met wie ze het inhoudelijk eens waren. Vervolgens zou een aantal studenten kort aan het woord komen om hun standpunt te verdediging. Zo zouden ze mee moeten denken met het debat en konden wij de studenten meer bij ons debat betrekken. Ook het onderverdelen van het debat bleek geen goede keuze. Er kwam veel kritiek uit de zaal dat ze de onderverdeling niet begrepen of zelfs niet doorhadden. Het debat liep er ook niet altijd even soepel door. De vrijheid om met nieuwe argumenten werd beperkt doordat je sommige argumenten voor een andere ronde moest bewaren.
We kregen veel kritieken uit de zaal. Met sommige was ik het eens, maar ik vond een aantal kritieken niet terecht. Zo vonden het debat te chaotisch en hadden we elkaar beter uit moeten laten spreken. Dit hebben we zeker wel gedaan, er is geen moment door elkaar heen gepraat en we hebben gereageerd op argumenten van de andere partij. Dat sommige mensen het geen net debat vinden heeft te maken met de manier waarop we debatteerden. Er waren geen duidelijke beurten voor elke partij en dit is binnen andere werkgroepen blijkbaar wel gehanteerd. Zelf vind ik dergelijke structuur minder prettig. Hoewel een debat meer gestructureerd kan zijn wanneer je beurten hebt, vind ik het saaier om naar te kijken. Je kunt dan niet gelijk op elkaar reageren en op deze manier lijken de partijen minder overtuigd van hun argumenten. Zolang er naar elkaar geluisterd wordt en op elkaar gereageerd wordt, mag er van mij best wat felheid in een debat zitten.
Hoewel ik de kritieken uit de zaal voor het grootste deel begrijp en het eens ben met hun kritieken, vind ik niet alles terecht. Het is in ieder geval anders om in een grotere zaal voor een grotere groep studenten te staan. Dit was later ook terug te zien in het einddebat. Het niveau van deze debatten lag zeker niet hoger dan het niveau in de werkgroepen zelf. Ook werd er commentaar gegeven wat werkgroepgebonden leek. Zo zeiden meerdere mensen dat het er in hun groep anders aan toe ging. Deze kritiek hadden we in onze eigen werkgroep waarschijnlijk niet gekregen. Ook was het jammer dat kritieken vaker herhaald werden. Er werd meerdere malen gezegd dat we niet genoeg bronnen hebben gebruikt. Dit klopte en we hadden dit zeker meer moeten doen, maar het is onrelevant om dit te blijven herhalen. Al met al hadden we een goed voorbereid debat wat helaas niet goed uit de verf is gekomen.
Bronnen:
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
Felix, B. & Wolting, F. 'The end of TV as we know it, Part I'. Laatst bezocht: 30-10-2009.
Felix, B.Wolting & F. 'The end of TV as we know it, Part II'. Laatst bezocht: 10-10-2009
Jenkins, H. 'Convergence Culture: where old and new media collide'. New York: New York Press, 2006.
Mueller, E. Gastcollege, Media in het Actuele Debat, Internet en TV, Universiteit Utrecht. 5-10-2009.
Onkenhout, P. ‘Jongeren hebben tv niet meer nodig’. De Volkskrant, 06-10-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009. <http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1298858.ece/Jongere_heeft_tv_niet_meer_nodig>
Pauth, E.J. ‘Campagne Ministerie van Justitie voor veilig internetten was onveilig. Vergissing van Hyves in pricavycampagne.’ NRC, 14-08-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009.
Spigel, L. & Olsson, J. 'Televison after TV: essays on a medium in transition'. Durham: Duke University Press, 2004.
Turner, G. & tay, J. 'Television studies after TV: Understanding television in Post-Broadcast era'. London: Routledge: 2009.
Urrichio, William, "The Future of a Medium Once Known as Television". The YouTube Reader Snickars en Vonderau (eds.) Wallflower Press (2009), pp. 24-39
v. Vliet, H.: 2002, ‘Where Television and Internet Meet: New experiences for rich media’. EView 2 (1). Zimmerman, J. and K. Kurapati: 2002, ‘Exposing Profiles to Build. Laatst bezocht: 03-11-2009.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten