woensdag 4 november 2009
Evaluatie
Voor de colleges van het vak Nieuwe media en het actuele debat begonnen, was het voor mij nog niet duidelijk waar ik aan begonnen. Het eerste college gaf echter al een goede weerspiegeling van wat ons te verwachten stond. We konden rekenen op veel verschillende gastsprekers en veel verschillende meningen. Ook werd er veel participatie van de studenten verwacht. Uiteraard, want anders valt er niet veel te debatteren. Deze verslagen proberen een weerspiegeling te geven van alles wat in de afgelopen weken besproken is. Verschillende meningen worden tegenover elkaar gezet en met elkaar vergeleken. Veel gastsprekers zijn overtuigd van hun gelijk en hier wordt kritisch naar gekeken. Deze verschillende meningen kwamen terug in het wekelijkse debat, wat hier ook besproken wordt. Iedere keer kwamen er interessante stellingen naar boven waarbij je aan het denken gezet werd. Achteraf gezien waren de colleges interessanter dan ik had verwacht. Hoewel een aantal van de onderwerpen me normaal niet zo aanspreken, was dat in dit geval wel. Zo heb ik niks met games, maar toch vond ik het hoorcollege van Renée Filius erg interessant. Zo gebeurde dit bijna iedere week. Dat kwam doordat ik er met open gedachte heen ging en open stond voor alle nieuwe meningen die ons ter oren kwam. De colleges gingen vooral over dingen waar ik in het dagelijks leven niet zoveel bij stilsta, maar wel degelijk mee te maken hebben. Het vak heb ik in zijn geheel erg positief ervaren. Het was interessant om je te verdiepen in de debatten rondom nieuwe media. Er is een enorme diversiteit aan meningen rondom deze debatten. Door de aanwezigheid van gastsprekers hebben we veel verschillende meningen gehoord en leer je hier kritisch over nadenken. Ook het becommentariëren van elkaars blog is een goede oefening en zet je aan het denken over de inhoud van je eigen blog. Zo leer je van elkaars pluspunten en van elkaars fouten. Achteraf kan ik met positieve gedachte op zowel de hoor- als de werkcolleges terugkijken. Beiden werden extra interessant gemaakt doordat er veel gebeurtenissen uit de samenleving in terug kwamen. Hierdoor kon ik me makkelijker identificeren met de gastcolleges.
Einddebat
Op maandag 30 oktober vond het einddebat plaats. Het begon met 8 debatgroepen. Er namen vier rondes plaats met vier verschillende stellingen:
Ronde 1
Debat 1: TV industrie vormt internet en niet andersom.
Het eerste debat was inhoudelijk niet zo sterk. Er kwamen maar vier van de tien sprekers aan het woord en hun argumenten waren zwak of slecht onderbouwd. Toch was het een erg interessant debat om te volgen. Het was namelijk een erg populair debat, waarbij veel gebruik werd gemaakt van humor.
Debat 2: Het auteursrecht moet worden behouden.
Dit debat was inhoudelijk sterker dan het eerste debat. Er was alleen een duidelijk verschil tussen beide partijen. Ze zaten niet op een lijn wat betreft de stelling. De voorpartij was namelijk steeds bezig met het maken van onderscheid tussen de exploitatie van goederen en het auteursrecht. Dit had van te voren duidelijker kunnen zijn wanneer beide partijen overlegd zouden hebben over de stelling.
Debat 3: Serious games moeten geïntegreerd worden in het voortgezet en hoger onderwijs.
De tegenpartij kwam in de introductie met onderzoeken waaruit bleek dat 20% van de jongeren verslaafd is aan games en dat er 100.000 jongeren zijn met tekenen van verslaving. In dit debat werd goed op elkaar gereageerd. Bovendien werd de stelling verschillende keren benoemd, zodat het debat relevant bleef.
Debat 4: Het gebruik van internet bevordert de democratie.
Wat in dit debat opviel, was dat de voorpartij vooral bezig waren met zichzelf te verdedigen. Hoewel beide partijen goede argumenten hadden, kwam de tegenpartij toch overtuigender over. Dit kwam mede doordat bijna niemand van de voorpartij aan het woord kwam.
Ronde 2 / halve finale
Debat 1: De introductie van de ov-chipkaart schaadt de privacy.
Ook in dit debat werd goed teruggeblikt op de stelling zodat het debat niet afdwaalde van de stelling. Wel werd er naar mijn idee te lang stil gestaan bij welke informatie wel en welke informatie niet bekend is.
Debat 2: De aanpak van het verspreiden van ongeautoriseerde content moet zich richten op de medewerking van ISP’s en niet op consumenten.
De partijen gingen een beetje langs elkaar op in dit debat. Zo probeerde Gerrie een punt te maken, waar ze zelf steeds op terug kwam, maar iedere keer negeerde de tegenpartij dit. Dat is lastig, want je wil je punt maken, maar tegelijkertijd moet je er misschien overheen stappen en met een ander argument komen. Dat is de enige manier om het op dat moment op te lossen.
Ronde 3 / finale
De bewaarplicht die ISP’s momenteel hebben, is een onnodige inbreuk op de privacy van gebruikers.
Hoewel het de finale was, vond ik dit een van de zwakste debatten van alle rondes. Het debat bleef op verschillende punten hangen en er werd gebruik gemaakt van zwakke argumenten. Zo werd er gezegd: ‘dat gaat ze niks aan’. Ze bleven eerst steken in een discussie over welke informatie wel en welke informatie niet bekend is. Dat is een theoretisch detail, wat in dit debat vooraf al duidelijk had moeten zijn. Ook was het hele debat iets te persoonlijk. Ze begonnen vaak argumenten met: ‘ik vind….’ en ‘ik denk…’. Dit is natuurlijk niet het begin van een goed argument.
Algemene opmerkingen
Over het algemeen vond ik het niveau van de debatten niet erg hoog. Wel waren het de leukste debatten tot nu toe in de cursus. Ze waren erg populair en vol met humor. Er werden opmerkingen gemaakt als:
‘ze weten wat mijn favoriete bushalte is’
‘vroeger klom ik in een boom’
‘Minister Dönner’
‘bij de AH to-go is de tweede muffin gratis’
‘dat is niet waar’
Deze zorgde voor veel gelach, maar waren in de meeste gevallen niet relevant. Er werd over het algemeen matig op elkaar gereageerd, dit had beter gekund. Ook werden sommige argumenten genegeerd. Een voorbeeld het argument dat Brein toegang zou hebben tot al onze gegevens. Dit is niet waar, maar er werd niet op gereageerd door de tegenpartij. Wel werden er veel voorbeelden gegeven, ondanks dat ze vaak erg simpel en leuk waren, waren ze wel toepasselijk. De rondes waren achteraf gezien te kort om een sterk debat neer te zetten. Je kunt geen notities maken van de argumenten van de tegenpartij en hebt weinig tijd om na te denken over een reactie. De partijen moesten snel praten, zeker omdat het ook nog eens grote groepen waren. Om iedereen aan het woord te laten moesten de kandidaten snel nadenken en snel praten. Dit maakt het erg lastig om je argument te introduceren.
De rol van de voorzitters was erg matig. Er werd weinig tot niks gezegd en er is in het hele debat maar twee keer onderbroken. Zelfs in de werkcolleges was de rol van de voorzitter groter, er werd dan nog een inleiding en een conclusie gegeven door de voorzitters.
Ronde 1
Debat 1: TV industrie vormt internet en niet andersom.
Het eerste debat was inhoudelijk niet zo sterk. Er kwamen maar vier van de tien sprekers aan het woord en hun argumenten waren zwak of slecht onderbouwd. Toch was het een erg interessant debat om te volgen. Het was namelijk een erg populair debat, waarbij veel gebruik werd gemaakt van humor.
Debat 2: Het auteursrecht moet worden behouden.
Dit debat was inhoudelijk sterker dan het eerste debat. Er was alleen een duidelijk verschil tussen beide partijen. Ze zaten niet op een lijn wat betreft de stelling. De voorpartij was namelijk steeds bezig met het maken van onderscheid tussen de exploitatie van goederen en het auteursrecht. Dit had van te voren duidelijker kunnen zijn wanneer beide partijen overlegd zouden hebben over de stelling.
Debat 3: Serious games moeten geïntegreerd worden in het voortgezet en hoger onderwijs.
De tegenpartij kwam in de introductie met onderzoeken waaruit bleek dat 20% van de jongeren verslaafd is aan games en dat er 100.000 jongeren zijn met tekenen van verslaving. In dit debat werd goed op elkaar gereageerd. Bovendien werd de stelling verschillende keren benoemd, zodat het debat relevant bleef.
Debat 4: Het gebruik van internet bevordert de democratie.
Wat in dit debat opviel, was dat de voorpartij vooral bezig waren met zichzelf te verdedigen. Hoewel beide partijen goede argumenten hadden, kwam de tegenpartij toch overtuigender over. Dit kwam mede doordat bijna niemand van de voorpartij aan het woord kwam.
Ronde 2 / halve finale
Debat 1: De introductie van de ov-chipkaart schaadt de privacy.
Ook in dit debat werd goed teruggeblikt op de stelling zodat het debat niet afdwaalde van de stelling. Wel werd er naar mijn idee te lang stil gestaan bij welke informatie wel en welke informatie niet bekend is.
Debat 2: De aanpak van het verspreiden van ongeautoriseerde content moet zich richten op de medewerking van ISP’s en niet op consumenten.
De partijen gingen een beetje langs elkaar op in dit debat. Zo probeerde Gerrie een punt te maken, waar ze zelf steeds op terug kwam, maar iedere keer negeerde de tegenpartij dit. Dat is lastig, want je wil je punt maken, maar tegelijkertijd moet je er misschien overheen stappen en met een ander argument komen. Dat is de enige manier om het op dat moment op te lossen.
Ronde 3 / finale
De bewaarplicht die ISP’s momenteel hebben, is een onnodige inbreuk op de privacy van gebruikers.
Hoewel het de finale was, vond ik dit een van de zwakste debatten van alle rondes. Het debat bleef op verschillende punten hangen en er werd gebruik gemaakt van zwakke argumenten. Zo werd er gezegd: ‘dat gaat ze niks aan’. Ze bleven eerst steken in een discussie over welke informatie wel en welke informatie niet bekend is. Dat is een theoretisch detail, wat in dit debat vooraf al duidelijk had moeten zijn. Ook was het hele debat iets te persoonlijk. Ze begonnen vaak argumenten met: ‘ik vind….’ en ‘ik denk…’. Dit is natuurlijk niet het begin van een goed argument.
Algemene opmerkingen
Over het algemeen vond ik het niveau van de debatten niet erg hoog. Wel waren het de leukste debatten tot nu toe in de cursus. Ze waren erg populair en vol met humor. Er werden opmerkingen gemaakt als:
‘ze weten wat mijn favoriete bushalte is’
‘vroeger klom ik in een boom’
‘Minister Dönner’
‘bij de AH to-go is de tweede muffin gratis’
‘dat is niet waar’
Deze zorgde voor veel gelach, maar waren in de meeste gevallen niet relevant. Er werd over het algemeen matig op elkaar gereageerd, dit had beter gekund. Ook werden sommige argumenten genegeerd. Een voorbeeld het argument dat Brein toegang zou hebben tot al onze gegevens. Dit is niet waar, maar er werd niet op gereageerd door de tegenpartij. Wel werden er veel voorbeelden gegeven, ondanks dat ze vaak erg simpel en leuk waren, waren ze wel toepasselijk. De rondes waren achteraf gezien te kort om een sterk debat neer te zetten. Je kunt geen notities maken van de argumenten van de tegenpartij en hebt weinig tijd om na te denken over een reactie. De partijen moesten snel praten, zeker omdat het ook nog eens grote groepen waren. Om iedereen aan het woord te laten moesten de kandidaten snel nadenken en snel praten. Dit maakt het erg lastig om je argument te introduceren.
De rol van de voorzitters was erg matig. Er werd weinig tot niks gezegd en er is in het hele debat maar twee keer onderbroken. Zelfs in de werkcolleges was de rol van de voorzitter groter, er werd dan nog een inleiding en een conclusie gegeven door de voorzitters.
Ontvangen commentaar
Commentaar van P. Tempelaars:
- Let op formuleringen en zet stellingen tussen aanhalingstekens.
- Interpunctie: soms gebruik je geen interpunctie waar het wel moet en soms juist andersom. Lees alles nog eens goed door en let met name op het gebruik van komma’s. Houd je zinnen ook zo kort mogelijk.
- In de filmanalyse val je nogal met de deur in huis. Ik denk dat het misschien makkelijker is om eerst heel kort te vertellen wie de jongen is en waarom hij veroordeeld wordt. Het is ook niet heel duidelijk wat je iedere keer met de ene en de andere man bedoelt. Probeer hier een oplossing voor te vinden. Als je naar de site van de film gaat kun je vinden hoe welk personage heet. Dat maakt je analyse een stuk begrijpelijker.
- Je verslagen over de hoorcolleges en teksten zijn erg goed, maar doordat je formulering niet altijd lekker loopt, komt het niet uit de verf. Dat is zonde!
- De bronvermelding is prima. Ik zou overigens wel naar de hoorcolleges verwijzen als bron zijnde.
- Goed dat je meestal begint met een kleine inleiding op wat je gaat schrijven. Dat zorgt voor overzichtelijkheid.
- Je neemt duidelijk stelling in en je verdedigt deze stelling ook.
- Een kritiekpuntje over de opmaak is dat een aantal dingen niet op de goede volgorde staan. Zo staat week 2 opeens na het hoorcollege van week 4. Ik weet niet of je hier nog iets aan kunt veranderen, maar het zorgt voor wat verwarring.
- Conclusie: de inhoud van je collegeverslagen en andere opdrachten is over het algemeen goed. Alleen door formuleringsfouten komen sommige argumenten of delen tekst niet goed over. Naar mijn idee is je manier van bronvermelding goed. Let dus met name op spelling, interpunctie en formulering. Verder ziet het er prima uit!
Commentaar van Gerrie van Staalduinen:
Inhoud: goede, overzichtelijke reflecties op de hoor- en werkcolleges. Je beschrijft je gedachtegang, wat je interessant vindt en waarom. Helaas doe je dit niet overal, week 2 stelling is een korte samenvatting van de voor- en tegenpartij. Ik mis hier de persoonlijke reflectie. Meestal onderbouw je claims in de bespreking van het artikel en de hoorcolleges met literatuur. Dit verbeterd naar mate het logboek vordert. Ik mis nog wel een aantal blogs, je hebt nog niet alle hoor- en werkcolleges beschreven. Ook mis ik een reactie op het commentaar van P. Tempelaar. De reflectie op het artikel van Liesbeth Levy heb ik ook niet gelezen.
Opbouw: ik zie groei in je postings. De onderbouwing en argumentatie wordt steeds beter. Jammer dat de volgorde van je postings door elkaar lopen. Er is geen structuur waardoor ik geen overzicht krijg op de colleges die je wel en niet beschreven hebt.
Schrijfstijl: goed dat je meestal begint met een korte samenvatting. Hierdoor is het duidelijk waar je over schrijft. Grammaticaal heb ik geen opmerkingen. Er is veel afwisseling in de zinslengte. Dat is in principe niet erg, let alleen wel op te lange zinnen. Je moet er rekening mee houden dat lange zinnen niet prettig lezen op een beeldscherm. Soms staan er zinnen van ruim drie regels. Dat leest niet prettig.
Vormgeving: je pagina is duidelijk, zwarte letters op een witte achtergrond. Voor een weblog wellicht een beetje saai. Mocht je nog tijd hebben is het aan te raden om naar de vormgeving te kijken.
Bronnen: je verwijzingen zijn goed bij de besprekingen van de hoorcolleges. Vergeet alleen niet de hoorcolleges zelf te vermelden.
Evaluatie: een goede weblog, het mist helaas nog wel een aantal onderdelen. Jammer dat deze hier nog niet op staan, dan had je daar ook feedback op gekregen. De argumentatie en onderbouwing van je mening is (bijna overal) goed en duidelijk. Vooral het beschrijven van je gedachtegang maakt je weblog interessant. Let op de volgorde van je postings en de lengte van je zinnen.
Aan de vorm kan nog gewerkt worden. Al met al inhoudelijk een goede weblog.
- Let op formuleringen en zet stellingen tussen aanhalingstekens.
- Interpunctie: soms gebruik je geen interpunctie waar het wel moet en soms juist andersom. Lees alles nog eens goed door en let met name op het gebruik van komma’s. Houd je zinnen ook zo kort mogelijk.
- In de filmanalyse val je nogal met de deur in huis. Ik denk dat het misschien makkelijker is om eerst heel kort te vertellen wie de jongen is en waarom hij veroordeeld wordt. Het is ook niet heel duidelijk wat je iedere keer met de ene en de andere man bedoelt. Probeer hier een oplossing voor te vinden. Als je naar de site van de film gaat kun je vinden hoe welk personage heet. Dat maakt je analyse een stuk begrijpelijker.
- Je verslagen over de hoorcolleges en teksten zijn erg goed, maar doordat je formulering niet altijd lekker loopt, komt het niet uit de verf. Dat is zonde!
- De bronvermelding is prima. Ik zou overigens wel naar de hoorcolleges verwijzen als bron zijnde.
- Goed dat je meestal begint met een kleine inleiding op wat je gaat schrijven. Dat zorgt voor overzichtelijkheid.
- Je neemt duidelijk stelling in en je verdedigt deze stelling ook.
- Een kritiekpuntje over de opmaak is dat een aantal dingen niet op de goede volgorde staan. Zo staat week 2 opeens na het hoorcollege van week 4. Ik weet niet of je hier nog iets aan kunt veranderen, maar het zorgt voor wat verwarring.
- Conclusie: de inhoud van je collegeverslagen en andere opdrachten is over het algemeen goed. Alleen door formuleringsfouten komen sommige argumenten of delen tekst niet goed over. Naar mijn idee is je manier van bronvermelding goed. Let dus met name op spelling, interpunctie en formulering. Verder ziet het er prima uit!
Commentaar van Gerrie van Staalduinen:
Inhoud: goede, overzichtelijke reflecties op de hoor- en werkcolleges. Je beschrijft je gedachtegang, wat je interessant vindt en waarom. Helaas doe je dit niet overal, week 2 stelling is een korte samenvatting van de voor- en tegenpartij. Ik mis hier de persoonlijke reflectie. Meestal onderbouw je claims in de bespreking van het artikel en de hoorcolleges met literatuur. Dit verbeterd naar mate het logboek vordert. Ik mis nog wel een aantal blogs, je hebt nog niet alle hoor- en werkcolleges beschreven. Ook mis ik een reactie op het commentaar van P. Tempelaar. De reflectie op het artikel van Liesbeth Levy heb ik ook niet gelezen.
Opbouw: ik zie groei in je postings. De onderbouwing en argumentatie wordt steeds beter. Jammer dat de volgorde van je postings door elkaar lopen. Er is geen structuur waardoor ik geen overzicht krijg op de colleges die je wel en niet beschreven hebt.
Schrijfstijl: goed dat je meestal begint met een korte samenvatting. Hierdoor is het duidelijk waar je over schrijft. Grammaticaal heb ik geen opmerkingen. Er is veel afwisseling in de zinslengte. Dat is in principe niet erg, let alleen wel op te lange zinnen. Je moet er rekening mee houden dat lange zinnen niet prettig lezen op een beeldscherm. Soms staan er zinnen van ruim drie regels. Dat leest niet prettig.
Vormgeving: je pagina is duidelijk, zwarte letters op een witte achtergrond. Voor een weblog wellicht een beetje saai. Mocht je nog tijd hebben is het aan te raden om naar de vormgeving te kijken.
Bronnen: je verwijzingen zijn goed bij de besprekingen van de hoorcolleges. Vergeet alleen niet de hoorcolleges zelf te vermelden.
Evaluatie: een goede weblog, het mist helaas nog wel een aantal onderdelen. Jammer dat deze hier nog niet op staan, dan had je daar ook feedback op gekregen. De argumentatie en onderbouwing van je mening is (bijna overal) goed en duidelijk. Vooral het beschrijven van je gedachtegang maakt je weblog interessant. Let op de volgorde van je postings en de lengte van je zinnen.
Aan de vorm kan nog gewerkt worden. Al met al inhoudelijk een goede weblog.
Debat Politiek en Nieuwe Media II: Privacy en surveillance
In de zevende week van de cursus, op 02-10-2009, was het de beurt aan de laatste debatgroep.
Het onderwerp van de week is privacy en surveillance en ze kwamen met de volgende stelling:
Het digitaal opslaan van persoonsgegevens ten behoeve van veiligheid is wenselijk.
Het debat van deze week was overzichtelijk en had een duidelijke opbouw. Het debat verliep puntsgewijs was de structuur veel goed deed. Om beurten gaven de partijen hun mening. Er werd goed naar elkaar geluisterd en vervolgens op elkaar gereageerd. Op gegeven moment liep het debat vast. Ze bleven hangen op de vergelijking tussen vroeger en nu en welke het best was. Gelukkig werd dit snel genoeg opgemerkt en liep het debat verder goed.
Sommige punten hadden beter kunnen worden uitgewerkt. Zo had de voorpartij meerdere voorbeelden en argumenten kunnen gebruiken. Voor de OV-chipkaart, teksten op straat etc. is het digitaal opslaan van persoonsgegevens wellicht wel wenselijk. Ze kunnen hun klanten namelijk beter en op een meer persoonlijke manier te woord staan en beter tegemoet komen in hun wensen. Hoe meer ze van hun klanten weten, hoe meer ze het aanbod hierop kunnen aanpassen. De voorpartij deed een poging om een onderzoek van de tegenpartij te weerleggen. Dit was een goede poging, maar niet helemaal geloofwaardig uitgevoerd. Ze stonden er zelf niet helemaal achter. Ze probeerden een onderzoek te weerleggen door vanuit een andere invalshoek naar de antwoorden te kijken. Zou men immers hetzelfde ergens over denken wanneer ze er zelf moeite voor moeten doen? Later gebruikten ze dit argument weer, maar toen was het helemaal afgezwakt. Dat de tegenpartij sterker leek is niet vreemd, ze hebben immers het ijzersterke argument van de bescherming van privacy. Dit is een argument dat iedereen op een persoonlijke manier aanspreekt en dus moeilijk te weerleggen is. Wat de voorpartij met dit argument had kunnen doen, maar niet gedaan heeft, is terugkijken naar gebeurtenissen uit het verleden. Door bijvoorbeeld 9/11 kunnen ze proberen te overtuigen dat privacy niet zo belangrijk is als onze veiligheid. Door dergelijke gebeurtenissen weten we ondertussen dat we met het opslaan van zo veel mogelijk gegevens, zo veel mogelijk controle houden en dergelijke gebeurtenissen kunnen voorkomen.
De rol van de voorzitsters vond ik deze week het meest relevant tot nu toe. Hoewel haar rol nog niet groot was, heeft ze ingegrepen wanneer nodig was. Haar rol had iets uitgebreider kunnen zijn, want sommige punten liet ze aan zich voorbij gaan. Er waren punten waarop beide partijen niet goed genoeg op elkaar ingingen. Er werden dan argumenten genoemd die niet geheel relevant waren. Haar inleiding en conclusie waren een goede aanvulling op het debat.
Het onderwerp van de week is privacy en surveillance en ze kwamen met de volgende stelling:
Het digitaal opslaan van persoonsgegevens ten behoeve van veiligheid is wenselijk.
Het debat van deze week was overzichtelijk en had een duidelijke opbouw. Het debat verliep puntsgewijs was de structuur veel goed deed. Om beurten gaven de partijen hun mening. Er werd goed naar elkaar geluisterd en vervolgens op elkaar gereageerd. Op gegeven moment liep het debat vast. Ze bleven hangen op de vergelijking tussen vroeger en nu en welke het best was. Gelukkig werd dit snel genoeg opgemerkt en liep het debat verder goed.
Sommige punten hadden beter kunnen worden uitgewerkt. Zo had de voorpartij meerdere voorbeelden en argumenten kunnen gebruiken. Voor de OV-chipkaart, teksten op straat etc. is het digitaal opslaan van persoonsgegevens wellicht wel wenselijk. Ze kunnen hun klanten namelijk beter en op een meer persoonlijke manier te woord staan en beter tegemoet komen in hun wensen. Hoe meer ze van hun klanten weten, hoe meer ze het aanbod hierop kunnen aanpassen. De voorpartij deed een poging om een onderzoek van de tegenpartij te weerleggen. Dit was een goede poging, maar niet helemaal geloofwaardig uitgevoerd. Ze stonden er zelf niet helemaal achter. Ze probeerden een onderzoek te weerleggen door vanuit een andere invalshoek naar de antwoorden te kijken. Zou men immers hetzelfde ergens over denken wanneer ze er zelf moeite voor moeten doen? Later gebruikten ze dit argument weer, maar toen was het helemaal afgezwakt. Dat de tegenpartij sterker leek is niet vreemd, ze hebben immers het ijzersterke argument van de bescherming van privacy. Dit is een argument dat iedereen op een persoonlijke manier aanspreekt en dus moeilijk te weerleggen is. Wat de voorpartij met dit argument had kunnen doen, maar niet gedaan heeft, is terugkijken naar gebeurtenissen uit het verleden. Door bijvoorbeeld 9/11 kunnen ze proberen te overtuigen dat privacy niet zo belangrijk is als onze veiligheid. Door dergelijke gebeurtenissen weten we ondertussen dat we met het opslaan van zo veel mogelijk gegevens, zo veel mogelijk controle houden en dergelijke gebeurtenissen kunnen voorkomen.
De rol van de voorzitsters vond ik deze week het meest relevant tot nu toe. Hoewel haar rol nog niet groot was, heeft ze ingegrepen wanneer nodig was. Haar rol had iets uitgebreider kunnen zijn, want sommige punten liet ze aan zich voorbij gaan. Er waren punten waarop beide partijen niet goed genoeg op elkaar ingingen. Er werden dan argumenten genoemd die niet geheel relevant waren. Haar inleiding en conclusie waren een goede aanvulling op het debat.
Week 7 Politiek en Nieuwe Media II: Privacy en surveillance
Deze week werd het gastcollege verzorgd door Ot van Daalen. Meneer van Daalen is de leider van de organisatie Bits of Freedom. Het college was een interessante tegenhanger van het gastcollege van Tim Kuik. Aan de ene kant heb je stichting Brein, die gebruik maken van de transparantie van het Internet om voor gerechtigheid te zorgen. Aan de andere kant heb je Bits of Freedom, die juist strijden tegen deze transparantie en die staan voor meer en beter beschermde privacy.
Bits of Freedom kijkt naar de problemen die Internet met zich meebrengt. Ze zetten zich in voor meer transparantie en bewustwording van ontwikkelingen op het net en hun gevolgen. Zelfs op hun website worden hun ideeën duidelijk geïllustreerd. Er is weinig sprake van lay-out en van reclame is op de site helemaal niets te bekennen. Er zijn geen tabs of opties om door de site te navigeren. Het is zo transparant mogelijk. De enige links die er zijn, zijn die naar brieven of filmpjes van Bits of Freedom zelf. Waarom verbetering in dergelijke transparantie nodig is, illustreert van Daalen met een aantal voorbeelden. Hij vertelde ons dat onze gegevens in 250 tot 1000 databases zijn geregistreerd. Voor iedereen geldt dat je het recht hebt om deze gegevens op te vragen en in te zien. Dit is ook een van de doelstellingen van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van je rechten op het gebied van privacy. Hij liet ons een beeld zien van een scanapparaat op verschillende vliegtuigen. Hoewel mensen met kleren aan door dit beeld lopen, is het beeld wat uiteindelijk te zien is bijna een naaktfoto. De foto’s verhulden weinig tot niets. Dergelijke voorbeelden brengen verschillende problemen met zich mee. Veel mensen zijn zich er namelijk niet bewust dat hun gegevens en zelfs hun lichaam zo bereikbaar zijn voor verschillende instanties. Wanneer het bewustzijn wel aanwezig is, waar Bits of Freedom zich voor inzet, blijven we zitten met een misschien nog wel groter probleem. Mensen worden hierdoor terughoudend in hun manier van leven. Men gaat er rekening mee houden wanneer ze weten dat ze worden gefilmd of afgeluisterd. Van Daalen geeft hierbij het voorbeeld van een vriend van hem. Deze rekent zijn alcoholwaren in de supermarkt nooit af met de pin. Wanneer hij dit pint, loopt hij het risico dat deze gegevens bekent zijn en uiteindelijk bij zorgverzekeraars terecht komen. Hoewel ze op dit moment niet officieel iets mogen doen met dergelijke gegevens, kan het in de toekomst zeker van invloed zijn. Wanneer zorgverzekeraars weten dat je ongezond leeft, kunnen je ziektekosten stijgen. Dit zorgt ervoor dat de machtbalans in de samenleving compleet verschuift. De overheid weet alles over jou, maar jij weet niets van de overheid. Lyon (2007) heeft het in zijn tekst over verschillende kanten van nationale id-kaarten. Het creëren van nieuwe id-kaarten is niet alleen het bewijs van de vooruitstrevende techniek die ervoor zorgt dat de administratie van de overheid efficiënter wordt. Nieuwe technieken die verwerkt zijn in de id-kaarten zouden ook de veiligheid moeten verbeteren. De overheid heeft namelijk meer en snellere controle. Lyon (2007) illustreert hiermee meteen een punt dat van Daalen probeert te maken. Door de ontwikkelingen van de id-kaart zijn er steeds meer gegevens van burgers bekent. De overheid en verschillende instanties weten steeds meer over haar burgers. Van Daalen wil dat hier voorzichtiger mee om wordt gegaan en dat men zich bewust is van de gegevens die toegankelijk zijn voor de overheid. Een ander probleem dat hij heeft met de informatiemaatschappij is het feit dat er misbruik van kan worden gemaakt. Hij gaf als voorbeeld een politieman die toegang had tot een zaak en de daarbij behorende gegevens, waar hij niks mee te maken had.
Ot van Daalen is duidelijk overtuigd en gepassioneerd over zijn werk. Hij wist deze passie goed over te brengen. De doelstelling van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van mensen, is bij mij al redelijk behaald. Voor dit college was ik me niet zozeer bewust van alle gegevens die er over mij bekend zijn bij verschillende instanties. Ook had ik geen idee van mijn rechten. Door de voorbeelden die van Daalen gaf in zijn college ben ik aan het denken gezet. Niet alle voorbeelden waren echter even beangstigend.
..............................................................................................................................
Lyon, D. ‘National ID Cards: Crime-Control, Citizenship and Social Sorting’. Oxford: Oxford University Press, 2007.
Bits of Freedom kijkt naar de problemen die Internet met zich meebrengt. Ze zetten zich in voor meer transparantie en bewustwording van ontwikkelingen op het net en hun gevolgen. Zelfs op hun website worden hun ideeën duidelijk geïllustreerd. Er is weinig sprake van lay-out en van reclame is op de site helemaal niets te bekennen. Er zijn geen tabs of opties om door de site te navigeren. Het is zo transparant mogelijk. De enige links die er zijn, zijn die naar brieven of filmpjes van Bits of Freedom zelf. Waarom verbetering in dergelijke transparantie nodig is, illustreert van Daalen met een aantal voorbeelden. Hij vertelde ons dat onze gegevens in 250 tot 1000 databases zijn geregistreerd. Voor iedereen geldt dat je het recht hebt om deze gegevens op te vragen en in te zien. Dit is ook een van de doelstellingen van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van je rechten op het gebied van privacy. Hij liet ons een beeld zien van een scanapparaat op verschillende vliegtuigen. Hoewel mensen met kleren aan door dit beeld lopen, is het beeld wat uiteindelijk te zien is bijna een naaktfoto. De foto’s verhulden weinig tot niets. Dergelijke voorbeelden brengen verschillende problemen met zich mee. Veel mensen zijn zich er namelijk niet bewust dat hun gegevens en zelfs hun lichaam zo bereikbaar zijn voor verschillende instanties. Wanneer het bewustzijn wel aanwezig is, waar Bits of Freedom zich voor inzet, blijven we zitten met een misschien nog wel groter probleem. Mensen worden hierdoor terughoudend in hun manier van leven. Men gaat er rekening mee houden wanneer ze weten dat ze worden gefilmd of afgeluisterd. Van Daalen geeft hierbij het voorbeeld van een vriend van hem. Deze rekent zijn alcoholwaren in de supermarkt nooit af met de pin. Wanneer hij dit pint, loopt hij het risico dat deze gegevens bekent zijn en uiteindelijk bij zorgverzekeraars terecht komen. Hoewel ze op dit moment niet officieel iets mogen doen met dergelijke gegevens, kan het in de toekomst zeker van invloed zijn. Wanneer zorgverzekeraars weten dat je ongezond leeft, kunnen je ziektekosten stijgen. Dit zorgt ervoor dat de machtbalans in de samenleving compleet verschuift. De overheid weet alles over jou, maar jij weet niets van de overheid. Lyon (2007) heeft het in zijn tekst over verschillende kanten van nationale id-kaarten. Het creëren van nieuwe id-kaarten is niet alleen het bewijs van de vooruitstrevende techniek die ervoor zorgt dat de administratie van de overheid efficiënter wordt. Nieuwe technieken die verwerkt zijn in de id-kaarten zouden ook de veiligheid moeten verbeteren. De overheid heeft namelijk meer en snellere controle. Lyon (2007) illustreert hiermee meteen een punt dat van Daalen probeert te maken. Door de ontwikkelingen van de id-kaart zijn er steeds meer gegevens van burgers bekent. De overheid en verschillende instanties weten steeds meer over haar burgers. Van Daalen wil dat hier voorzichtiger mee om wordt gegaan en dat men zich bewust is van de gegevens die toegankelijk zijn voor de overheid. Een ander probleem dat hij heeft met de informatiemaatschappij is het feit dat er misbruik van kan worden gemaakt. Hij gaf als voorbeeld een politieman die toegang had tot een zaak en de daarbij behorende gegevens, waar hij niks mee te maken had.
Ot van Daalen is duidelijk overtuigd en gepassioneerd over zijn werk. Hij wist deze passie goed over te brengen. De doelstelling van Bits of Freedom, namelijk het bewust maken van mensen, is bij mij al redelijk behaald. Voor dit college was ik me niet zozeer bewust van alle gegevens die er over mij bekend zijn bij verschillende instanties. Ook had ik geen idee van mijn rechten. Door de voorbeelden die van Daalen gaf in zijn college ben ik aan het denken gezet. Niet alle voorbeelden waren echter even beangstigend.
..............................................................................................................................
Lyon, D. ‘National ID Cards: Crime-Control, Citizenship and Social Sorting’. Oxford: Oxford University Press, 2007.
Debat Televisie en Nieuwe Media
Op 08-10-2009 heb ik samen met Tim, Selman en Mirjam een debat voorbereid. Tim en Selman waren voor de stelling en beargumenteerden dat het een positieve ontwikkeling is. Mirjam en ik waren tegen de stelling en beargumenteerden waarom het geen positieve ontwikkeling is. Het onderwerp van deze week was Televisie en Nieuwe media. We hadden hierbij de volgende stelling bedacht:
De convergentie van televisie en internet is een positieve ontwikkeling.
Hoewel we veel over de stelling nagedacht hebben en meerder opties in overweging hebben genomen, was er toch nog enige onduidelijkheid. Het was namelijk lastig om het begrip ‘convergentie’ toe te passen. We kregen namelijk twee debatten, namelijk dat waarin het gaat over de rol die tv speelt binnen het internet en de rol die internet speelt binnen de tv. Hoewel de stelling wel goed kan zijn, hadden we kunnen proberen om de convergentie als 1 te zien en niet als twee verschillende gebeurtenissen.
We hadden drie punten bedacht die een centrale rol speelden binnen ons debat: privacy, keuzevrijheid en participatie. Bij alle begrippen hebben we voor en tegen argumenten bedacht. Wat hierbij gebeurde is dat we steeds in cirkels redeneerden. We kwamen niet verder en hierdoor bleven we hangen bij dezelfde argumenten. Bij het onderwerp privacy bleef het gaan over wie er wel of geen toegang heeft tot je gegevens. Wanneer we het hadden over keuzevrijheid bleef het debat hangen op dat het wel of niet nodig is dat je meer te kiezen hebt. Al met al was het inhoudelijk iets teveel een welles/nietes situaties. Dit was jammer en overbodig, we hadden genoeg bronnen verzameld om hier dieper op in te gaan.
Doordat we moesten debatteren in een grote zaal met meer studenten dan gebruikelijk, wilden we een manier zoeken om iedereen erbij te betrekken. We hebben daarom twee aanpassingen gedaan: we hebben het debat onderverdeeld in verschillende begrippen en we hebben gewerkt met rode en groene kaartjes. Deze kaartjes waren er in mijn idee voor zodat iedereen zijn inhoudelijke mening kon geven. Helaas werd dit niet helemaal begrepen en is het anders uitgelegd aan de studenten. Zij dachten namelijk dat ze na iedere ronde moesten beoordelen welke partij ze het beste vonden debatteren. Ik had graag gezien dat ze stemden met wie ze het inhoudelijk eens waren. Vervolgens zou een aantal studenten kort aan het woord komen om hun standpunt te verdediging. Zo zouden ze mee moeten denken met het debat en konden wij de studenten meer bij ons debat betrekken. Ook het onderverdelen van het debat bleek geen goede keuze. Er kwam veel kritiek uit de zaal dat ze de onderverdeling niet begrepen of zelfs niet doorhadden. Het debat liep er ook niet altijd even soepel door. De vrijheid om met nieuwe argumenten werd beperkt doordat je sommige argumenten voor een andere ronde moest bewaren.
We kregen veel kritieken uit de zaal. Met sommige was ik het eens, maar ik vond een aantal kritieken niet terecht. Zo vonden het debat te chaotisch en hadden we elkaar beter uit moeten laten spreken. Dit hebben we zeker wel gedaan, er is geen moment door elkaar heen gepraat en we hebben gereageerd op argumenten van de andere partij. Dat sommige mensen het geen net debat vinden heeft te maken met de manier waarop we debatteerden. Er waren geen duidelijke beurten voor elke partij en dit is binnen andere werkgroepen blijkbaar wel gehanteerd. Zelf vind ik dergelijke structuur minder prettig. Hoewel een debat meer gestructureerd kan zijn wanneer je beurten hebt, vind ik het saaier om naar te kijken. Je kunt dan niet gelijk op elkaar reageren en op deze manier lijken de partijen minder overtuigd van hun argumenten. Zolang er naar elkaar geluisterd wordt en op elkaar gereageerd wordt, mag er van mij best wat felheid in een debat zitten.
Hoewel ik de kritieken uit de zaal voor het grootste deel begrijp en het eens ben met hun kritieken, vind ik niet alles terecht. Het is in ieder geval anders om in een grotere zaal voor een grotere groep studenten te staan. Dit was later ook terug te zien in het einddebat. Het niveau van deze debatten lag zeker niet hoger dan het niveau in de werkgroepen zelf. Ook werd er commentaar gegeven wat werkgroepgebonden leek. Zo zeiden meerdere mensen dat het er in hun groep anders aan toe ging. Deze kritiek hadden we in onze eigen werkgroep waarschijnlijk niet gekregen. Ook was het jammer dat kritieken vaker herhaald werden. Er werd meerdere malen gezegd dat we niet genoeg bronnen hebben gebruikt. Dit klopte en we hadden dit zeker meer moeten doen, maar het is onrelevant om dit te blijven herhalen. Al met al hadden we een goed voorbereid debat wat helaas niet goed uit de verf is gekomen.
Bronnen:
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
Felix, B. & Wolting, F. 'The end of TV as we know it, Part I'. Laatst bezocht: 30-10-2009.
Felix, B.Wolting & F. 'The end of TV as we know it, Part II'. Laatst bezocht: 10-10-2009
Jenkins, H. 'Convergence Culture: where old and new media collide'. New York: New York Press, 2006.
Mueller, E. Gastcollege, Media in het Actuele Debat, Internet en TV, Universiteit Utrecht. 5-10-2009.
Onkenhout, P. ‘Jongeren hebben tv niet meer nodig’. De Volkskrant, 06-10-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009. <http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1298858.ece/Jongere_heeft_tv_niet_meer_nodig>
Pauth, E.J. ‘Campagne Ministerie van Justitie voor veilig internetten was onveilig. Vergissing van Hyves in pricavycampagne.’ NRC, 14-08-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009.
Spigel, L. & Olsson, J. 'Televison after TV: essays on a medium in transition'. Durham: Duke University Press, 2004.
Turner, G. & tay, J. 'Television studies after TV: Understanding television in Post-Broadcast era'. London: Routledge: 2009.
Urrichio, William, "The Future of a Medium Once Known as Television". The YouTube Reader Snickars en Vonderau (eds.) Wallflower Press (2009), pp. 24-39
v. Vliet, H.: 2002, ‘Where Television and Internet Meet: New experiences for rich media’. EView 2 (1). Zimmerman, J. and K. Kurapati: 2002, ‘Exposing Profiles to Build. Laatst bezocht: 03-11-2009.
De convergentie van televisie en internet is een positieve ontwikkeling.
Hoewel we veel over de stelling nagedacht hebben en meerder opties in overweging hebben genomen, was er toch nog enige onduidelijkheid. Het was namelijk lastig om het begrip ‘convergentie’ toe te passen. We kregen namelijk twee debatten, namelijk dat waarin het gaat over de rol die tv speelt binnen het internet en de rol die internet speelt binnen de tv. Hoewel de stelling wel goed kan zijn, hadden we kunnen proberen om de convergentie als 1 te zien en niet als twee verschillende gebeurtenissen.
We hadden drie punten bedacht die een centrale rol speelden binnen ons debat: privacy, keuzevrijheid en participatie. Bij alle begrippen hebben we voor en tegen argumenten bedacht. Wat hierbij gebeurde is dat we steeds in cirkels redeneerden. We kwamen niet verder en hierdoor bleven we hangen bij dezelfde argumenten. Bij het onderwerp privacy bleef het gaan over wie er wel of geen toegang heeft tot je gegevens. Wanneer we het hadden over keuzevrijheid bleef het debat hangen op dat het wel of niet nodig is dat je meer te kiezen hebt. Al met al was het inhoudelijk iets teveel een welles/nietes situaties. Dit was jammer en overbodig, we hadden genoeg bronnen verzameld om hier dieper op in te gaan.
Doordat we moesten debatteren in een grote zaal met meer studenten dan gebruikelijk, wilden we een manier zoeken om iedereen erbij te betrekken. We hebben daarom twee aanpassingen gedaan: we hebben het debat onderverdeeld in verschillende begrippen en we hebben gewerkt met rode en groene kaartjes. Deze kaartjes waren er in mijn idee voor zodat iedereen zijn inhoudelijke mening kon geven. Helaas werd dit niet helemaal begrepen en is het anders uitgelegd aan de studenten. Zij dachten namelijk dat ze na iedere ronde moesten beoordelen welke partij ze het beste vonden debatteren. Ik had graag gezien dat ze stemden met wie ze het inhoudelijk eens waren. Vervolgens zou een aantal studenten kort aan het woord komen om hun standpunt te verdediging. Zo zouden ze mee moeten denken met het debat en konden wij de studenten meer bij ons debat betrekken. Ook het onderverdelen van het debat bleek geen goede keuze. Er kwam veel kritiek uit de zaal dat ze de onderverdeling niet begrepen of zelfs niet doorhadden. Het debat liep er ook niet altijd even soepel door. De vrijheid om met nieuwe argumenten werd beperkt doordat je sommige argumenten voor een andere ronde moest bewaren.
We kregen veel kritieken uit de zaal. Met sommige was ik het eens, maar ik vond een aantal kritieken niet terecht. Zo vonden het debat te chaotisch en hadden we elkaar beter uit moeten laten spreken. Dit hebben we zeker wel gedaan, er is geen moment door elkaar heen gepraat en we hebben gereageerd op argumenten van de andere partij. Dat sommige mensen het geen net debat vinden heeft te maken met de manier waarop we debatteerden. Er waren geen duidelijke beurten voor elke partij en dit is binnen andere werkgroepen blijkbaar wel gehanteerd. Zelf vind ik dergelijke structuur minder prettig. Hoewel een debat meer gestructureerd kan zijn wanneer je beurten hebt, vind ik het saaier om naar te kijken. Je kunt dan niet gelijk op elkaar reageren en op deze manier lijken de partijen minder overtuigd van hun argumenten. Zolang er naar elkaar geluisterd wordt en op elkaar gereageerd wordt, mag er van mij best wat felheid in een debat zitten.
Hoewel ik de kritieken uit de zaal voor het grootste deel begrijp en het eens ben met hun kritieken, vind ik niet alles terecht. Het is in ieder geval anders om in een grotere zaal voor een grotere groep studenten te staan. Dit was later ook terug te zien in het einddebat. Het niveau van deze debatten lag zeker niet hoger dan het niveau in de werkgroepen zelf. Ook werd er commentaar gegeven wat werkgroepgebonden leek. Zo zeiden meerdere mensen dat het er in hun groep anders aan toe ging. Deze kritiek hadden we in onze eigen werkgroep waarschijnlijk niet gekregen. Ook was het jammer dat kritieken vaker herhaald werden. Er werd meerdere malen gezegd dat we niet genoeg bronnen hebben gebruikt. Dit klopte en we hadden dit zeker meer moeten doen, maar het is onrelevant om dit te blijven herhalen. Al met al hadden we een goed voorbereid debat wat helaas niet goed uit de verf is gekomen.
Bronnen:
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
Felix, B. & Wolting, F. 'The end of TV as we know it, Part I'. Laatst bezocht: 30-10-2009.
Felix, B.Wolting & F. 'The end of TV as we know it, Part II'. Laatst bezocht: 10-10-2009
Jenkins, H. 'Convergence Culture: where old and new media collide'. New York: New York Press, 2006.
Mueller, E. Gastcollege, Media in het Actuele Debat, Internet en TV, Universiteit Utrecht. 5-10-2009.
Onkenhout, P. ‘Jongeren hebben tv niet meer nodig’. De Volkskrant, 06-10-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009. <http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1298858.ece/Jongere_heeft_tv_niet_meer_nodig>
Pauth, E.J. ‘Campagne Ministerie van Justitie voor veilig internetten was onveilig. Vergissing van Hyves in pricavycampagne.’ NRC, 14-08-2009. Laatst bezocht: 08-10-2009.
Spigel, L. & Olsson, J. 'Televison after TV: essays on a medium in transition'. Durham: Duke University Press, 2004.
Turner, G. & tay, J. 'Television studies after TV: Understanding television in Post-Broadcast era'. London: Routledge: 2009.
Urrichio, William, "The Future of a Medium Once Known as Television". The YouTube Reader Snickars en Vonderau (eds.) Wallflower Press (2009), pp. 24-39
v. Vliet, H.: 2002, ‘Where Television and Internet Meet: New experiences for rich media’. EView 2 (1). Zimmerman, J. and K. Kurapati: 2002, ‘Exposing Profiles to Build. Laatst bezocht: 03-11-2009.
Week 5 Televisie en Nieuwe Media
In de vijfde week van de cursus werd het gastcollege verzorgd door Eggo Mueller, eveneens docent op de universiteit Utrecht. Dit college was vernieuwend in de zin dat de vorige sprekers praktijksprekers waren en Eggo Mueller een wetenschappelijke spreker is. Omdat ik college van hem heb gehad, verwachtte ik een wetenschappelijk college gecombineerd met humor en voorbeelden uit de samenleving. Dit was precies waar hij mee begon. De voorbeelden die hij gaf over Idols, Youtube, Itunes etc. zorgden ervoor dat het gemakkelijk was om je met zijn stellingen te identificeren. Dergelijke programma’s kennen we immers allemaal.
Het hele college draait om de invloed van tv en internet op elkaar. Met behulp van verschillende voorbeelden laat Mueller zien dat tv en Internet steeds meer samenkomen. Internet dat gebruikt kan worden vanuit je luie stoel krijgt vaak een ander doeleinde, namelijk entertainment. Volgens Mueller vormt de tv hierdoor het Internet. Hij is het dan ook niet eens met van Vliet (2000), die beweert dat beide media elkaars beste eigenschappen overnemen en samenbundelen. Tv en Internet zouden elkaar aanvullen op elkaars zwakke punten. Mueller ziet hierbij een aantal problemen. Volgens hem creëert een dergelijk idee definitievragen, namelijk of iets tv of Internet is? Ook getuigt het van technologisch determinisme en polemische ontologie (Boddy, 2003). Ik ben het niet helemaal eens met Muellers kritieken op de mediaontologie. Het creëren van definitievragen is naar mijn idee, als het al gebeurt, niet zozeer een probleem. Als media elkaars eigenschappen overnemen, moet dit toch op het medium worden aangepast wil het effect hebben. Dat tv niet meer tijdgebonden is, neemt niet weg dat het doel van tv hetzelfde blijft. Zelfs niet doordat het gecombineerd is met een eigenschap van het internet. Een ander punt van kritiek van Mueller vind ik wel terecht, hij zegt namelijk dat mediaontologie leidt tot technologisch determinisme. De mediaontologie lijkt weinig tot geen ruimte te hebben voor menselijke input. Dit is naar mijn idee niet terecht. Dit illustreert Mueller in het hoorcollege aan de hand van voorbeelden als Idols en Big brother. Wanneer er geen menselijke interesse was geweest in deze programma’s, zouden ze niet uitgegroeid zijn tot multimediale fenomenen. Eggo Mueller deed twee uitspraken die naar mijn idee in strijd zijn met elkaar. Eerst zei hij dat internet gevormd wordt door de tv en op het eind van zijn college zei hij dat Internet een hype is, die niet is gevormd door de wensen van gebruikers. Internet lijkt mij door al haar mogelijkheden juist iets dat voldoet aan de wensen van de gebruikers. Je kunt alles vinden en doen op de momenten dat het jou uitkomt. Dit krachtige kenmerk van Internet wordt op dit moment steeds meer gecombineerd met de tv. Het wordt namelijk steeds makkelijker gemaakt om je favoriete programma’s te kijken op de momenten dat het jou uitkomt. Er is hier sprake van een vorm van remediatie, waarbij tv gezien kan worden als een medium met steeds meer nieuwe kenmerken die afkomstig zijn van het Internet. Door de komst van het Internet verandert het medialandschap. Tv gaat hierop in door de beste kenmerken van Internet te gebruiken om zelf binnen dit nieuwe landschap te passen. Boddy (2003) heeft het in zijn tekst over een van de gevolgen van de veranderingen in het medialandschap, namelijk de verandering in de tv-cultuur. Door de komst van TiVo, videorecorders en andere opname apparatuur, kan men zelf beslissen wanneer er naar welk programma gekeken wordt. Tv is niet langer iets dat men tegelijkertijd kijkt op aangegeven momenten, maar men kan er voortaan zelf over beslissen. Digitale media hebben volgens Boddy (2003) een aantal doelstellingen voor ogen. Zo hebben ze een polemische ontologie voor hun medium en een ideologisch doel. Dit is vooral met betrekking op huiselijk gebruik. Doordat de gebruiker voortaan zelf kan beslissen over wat hij wanneer kijkt, veranderen deze doelstellingen en zijn ze bijna onhaalbaar geworden.
Om de argumenten van Eggo Mueller te kunnen beoordelen heb ik een aantal stellingen onderworpen aan de volgende schema’s:
Claim: de mediaontologie zorgt voor een aantal problemen
Evidence/ground: het zorgt voor technologisch determinisme, polemische ontologie, het creëert definitievragen
Warrant: niet aanwezig
Claim: Philips gebruikt hun tv’s om aan informatie van de klanten te komen
Evidence/ground: dit heeft hij horen zeggen en dit mag niet
Warrant: niet aanwezig
Zoals te zien is, is het erg lastig om deze punten te onderscheiden. Bovendien heeft Mueller ook niet op alles een antwoord gegeven. We zien hier dat hij sommige standpunten minder goed of zelfs slecht heeft beargumenteerd.
Ondanks dat ik het niet op alle punten met Eggo Mueller eens ben, vind ik dat hij een goed hoorcollege heeft gegeven. De combinatie van wetenschap met voorbeelden uit de samenleving zorgde ervoor dat het duidelijk was waar hij het over had. Hij paste het meteen toe op voorbeelden uit de samenleving. Wat ik wel miste waren argumenten voor zijn stelling, namelijk dat internet gevormd wordt door tv. Hij kwam met veel kritieken, maar had weinig argumenten voor zijn standpunt. Hierdoor begrijp ik nog niet helemaal waarom hij vindt dat het internet gevormd wordt door tv.
......................................................................................................
Boddy, W. ‘Redefining the home screen: Technological Convergence as Trauma and Business Plan’. Z.p, z.u, 2003.
v. Vliet. ‘Where Television and Internet meet. New experiences for rich media’. 2002, laatst bezocht: 03-11-2009. <http://comcom.uvt.nl/e-view/02-1/vliet.htm>
Abonneren op:
Posts (Atom)