In het tweede debat van de cursus, op 24-09-2009, kwam de tweede debat groep met de volgende stelling:
Voor downloaden van muziek moet voortaan betaald worden.
Een heldere stelling waarbij duidelijk twee meningen te onderscheiden zijn. Het is ook een relevante stelling doordat er in de samenleving verdeelde meningen zijn over deze kwestie.
Het debat begon veel belovend door de partij die voor de stelling pleitte. Ze begonnen met het onderverdelen van hun argumenten in twee groepen waaronder juridische argumenten. Hun voorsprong leek snel te verdwijnen. De tegenpartij kwam namelijk sterk over doordat ze overtuigend praatten. De voor partij klonk niet zo zelfverzekerd en dit was erg misleidend. Het liet zien dat de manier van praten en je lichaamshouding kan zorgen voor geloofwaardigheid. Ondanks dat de tegenpartij overtuigend klonk, waren ze dit niet op alle punten. Zo hadden ze bij al hun feiten maar één bron, namelijk het T&O report. Ook noemden ze dingen die ze niet genoeg onderbouwden. Zoals dat de muzikanten een creatieve oplossing moesten verzinnen. Dit standpunt was goed geweest wanneer ze het hadden onderbouwd met een voorbeeld. De voor partij had beter argumenten, maar brachten dit op een minder goede manier. Het was goed dat ze af en toe kritische vragen stelden aan de andere partij, dit had echter nog vaker mogen gebeuren.
De voorzitter begon met een goede en korte introductie. Tijdens het debat werd er niet veel gezegd door de voorzitter, maar wat ze zei was wel relevant en onpartijdig. Pas na de conclusie, toen het debat met de rest van de werkgroep op gang kwam, kwam ze meer aan het woord en moest ze daadwerkelijk het debat sturen. Dit laatste deed ze goed. De conclusie zelf was wat minder sterk. Ze vroeg beide partijen om een conclusie, maar het was krachtiger geweest wanneer ze zelf een eindvraag had bedacht. Ook had ze ervoor kunnen zorgen dat de partijen meer op elkaars argumenten in gingen.
Een opmerking voor beide partijen is dat er af en toe vaag taalgebruik werd gebruikt. Zinnen zoals: ‘Ik denk dat iedereen dat doet’ of ‘het schijnt…’ etc. moeten door de voorzitter worden onderbroken en er moet gevraagd worden naar een heldere formulering.
woensdag 30 september 2009
Week 4 Politiek en Nieuwe media
Het hoorcollege van deze week werd verzorgd door Reinder Rustema.
The labor movement, a survivor of the industrial era, connects, organizes, and mobilizes with and on the Internet. And so do the environmental movement the women's movement, various human rights movements, ethnic identity movements, religious movements, nationalist movements, and the defenders/proponents of an endless list of cultural projects and political causes ( Castells, 2005, P.138)..
Bovenstaand citaat komt overeen met de ideeën van Reinder Rustema. Hij wil namelijk een dergelijke situatie creëren. Hij gebruikt het internet om mensen te bereiken. Hij probeert vanuit zijn rol als politicus op verschillende manieren een breed publiek te bereiken Er is onder andere een site gecreëerd waarop iedereen een petitie kan maken en kan laten ondertekenen. Dit kan gaan over de plannen van minister Platserk, maar ook over de boom in je achtertuin. Het is aan de burgers om dit in te vullen. Zo kunnen mensen hun eigen mening laten horen en hier ook daadwerkelijk wat mee doen. Ook is er een spel om men zich te laten verdiepen in de politiek www.democratiespel.nl. In dit spel wordt er een regering gevormd aan de hand van een rollenspel. Op deze manier leren de spelers hoe ze macht kunnen krijgen binnen de politiek. Ook heeft hij een poging gedaan om een nieuwe politieke partij op te richten, deze partij wilde graag één Europa. Ze wilden dan ook de mogelijkheid dat iedereen binnen Europa op elkaar kon stemmen. Een Italiaan op een Fransman etc. De partij ging er op uit om campagne te voeren, maar dit bleek veel lastiger dan gedacht omdat er overal wetten en regels waren waardoor dit niet zomaar mogelijk was. De voorbeelden van meneer Rustema zijn weliswaar interessant, maar zijn slechts voorbeelden van waar het deze week om draait. Buiten deze invullingen van internet, is het namelijk vooral belangrijk om stil te staan bij het belang van internet. Dit creëert een platform voor verschillende discussies. Veel van onze eeuwenouden wetten en regels veranderen op of door het internet. Er zijn immers meer mogelijkheden om onze mening te uitten en hierdoor is het voor een veel grotere groep mogelijk geworden om invloed uit te oefenen (Castells, 2005). Door de platforms leren mensen omgaan met elkaars meningen en hierdoor kan zelfs hun eigen mening worden beïnvloed. Dit zorgt voor een stimulering van de democratie, wat voor sommige mensen een positieve verandering is (Castells, 2005). Niet alleen kunnen mensen zichzelf uitten op het internet, maar ook is internet voor velen een bron van informatie waardoor ze nog meer kunnen leren over bepaalde onderwerpen. Dit weerspiegelt tegelijkertijd een belangrijke eigenschap van het net, namelijk de toegankelijkheid. Doordat iedereen toegang heeft tot dezelfde informatie is het een belangrijke informatiebron voor vele mensen, onafhankelijk afkomst, cultuur etc. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan het internet. Juist omdat het voor iedereen toegankelijk is, is het ook minder betrouwbaar. Alles kan online gezet worden en je zult het zelf moeten verifiëren, wat niet altijd mogelijk is. Ook zijn er dingen die niet hadden kunnen bestaan zonder het bereik van het internet. Als voorbeeld wordt de Monica Lewinsky affaire genoemd, die zonder het internet mogelijk zo snel dezelfde bekendheid zou hebben gehad (Castells, 2005).
Hoewel ik zijn idee heel goed vind, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politici en burgers, heb ik nog niet het volle vertrouwen in de manier waarop hij dit probeert te bereiken. De ambitie van de site petitie.nl is vrij groot. Deze site zou de mailtjes naar politici moeten vervangen, maar op deze manier is er nog steeds geen direct contact met de politici. Wat nog niet helemaal duidelijk is, is het doel van het democratiespel. Is dit puur ideologisch, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politiek en burger? Of is deze site slechts in het leven geroepen om de meningen van de burgers te representeren?
Meneer Rustema is duidelijk gepassioneerd over wat hij doet en hij lijkt uitersts trots op zijn werk. Dit enthousiasme heeft hij zeker overgebracht, maar ik ben nog niet overtuigd van het nut van zijn plannen.
___________________________________________________
M. Castells. "The Internet Galaxy". Oxford University Press: New York, 2005.
The labor movement, a survivor of the industrial era, connects, organizes, and mobilizes with and on the Internet. And so do the environmental movement the women's movement, various human rights movements, ethnic identity movements, religious movements, nationalist movements, and the defenders/proponents of an endless list of cultural projects and political causes ( Castells, 2005, P.138)..
Bovenstaand citaat komt overeen met de ideeën van Reinder Rustema. Hij wil namelijk een dergelijke situatie creëren. Hij gebruikt het internet om mensen te bereiken. Hij probeert vanuit zijn rol als politicus op verschillende manieren een breed publiek te bereiken Er is onder andere een site gecreëerd waarop iedereen een petitie kan maken en kan laten ondertekenen. Dit kan gaan over de plannen van minister Platserk, maar ook over de boom in je achtertuin. Het is aan de burgers om dit in te vullen. Zo kunnen mensen hun eigen mening laten horen en hier ook daadwerkelijk wat mee doen. Ook is er een spel om men zich te laten verdiepen in de politiek www.democratiespel.nl. In dit spel wordt er een regering gevormd aan de hand van een rollenspel. Op deze manier leren de spelers hoe ze macht kunnen krijgen binnen de politiek. Ook heeft hij een poging gedaan om een nieuwe politieke partij op te richten, deze partij wilde graag één Europa. Ze wilden dan ook de mogelijkheid dat iedereen binnen Europa op elkaar kon stemmen. Een Italiaan op een Fransman etc. De partij ging er op uit om campagne te voeren, maar dit bleek veel lastiger dan gedacht omdat er overal wetten en regels waren waardoor dit niet zomaar mogelijk was. De voorbeelden van meneer Rustema zijn weliswaar interessant, maar zijn slechts voorbeelden van waar het deze week om draait. Buiten deze invullingen van internet, is het namelijk vooral belangrijk om stil te staan bij het belang van internet. Dit creëert een platform voor verschillende discussies. Veel van onze eeuwenouden wetten en regels veranderen op of door het internet. Er zijn immers meer mogelijkheden om onze mening te uitten en hierdoor is het voor een veel grotere groep mogelijk geworden om invloed uit te oefenen (Castells, 2005). Door de platforms leren mensen omgaan met elkaars meningen en hierdoor kan zelfs hun eigen mening worden beïnvloed. Dit zorgt voor een stimulering van de democratie, wat voor sommige mensen een positieve verandering is (Castells, 2005). Niet alleen kunnen mensen zichzelf uitten op het internet, maar ook is internet voor velen een bron van informatie waardoor ze nog meer kunnen leren over bepaalde onderwerpen. Dit weerspiegelt tegelijkertijd een belangrijke eigenschap van het net, namelijk de toegankelijkheid. Doordat iedereen toegang heeft tot dezelfde informatie is het een belangrijke informatiebron voor vele mensen, onafhankelijk afkomst, cultuur etc. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan het internet. Juist omdat het voor iedereen toegankelijk is, is het ook minder betrouwbaar. Alles kan online gezet worden en je zult het zelf moeten verifiëren, wat niet altijd mogelijk is. Ook zijn er dingen die niet hadden kunnen bestaan zonder het bereik van het internet. Als voorbeeld wordt de Monica Lewinsky affaire genoemd, die zonder het internet mogelijk zo snel dezelfde bekendheid zou hebben gehad (Castells, 2005).
Hoewel ik zijn idee heel goed vind, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politici en burgers, heb ik nog niet het volle vertrouwen in de manier waarop hij dit probeert te bereiken. De ambitie van de site petitie.nl is vrij groot. Deze site zou de mailtjes naar politici moeten vervangen, maar op deze manier is er nog steeds geen direct contact met de politici. Wat nog niet helemaal duidelijk is, is het doel van het democratiespel. Is dit puur ideologisch, namelijk het kleiner maken van de afstand tussen politiek en burger? Of is deze site slechts in het leven geroepen om de meningen van de burgers te representeren?
Meneer Rustema is duidelijk gepassioneerd over wat hij doet en hij lijkt uitersts trots op zijn werk. Dit enthousiasme heeft hij zeker overgebracht, maar ik ben nog niet overtuigd van het nut van zijn plannen.
___________________________________________________
M. Castells. "The Internet Galaxy". Oxford University Press: New York, 2005.
woensdag 23 september 2009
Debat games en educatie
In de tweede week van de cursus, 17-09-2009, vond het eerste groepsdebat plaats. De stelling van dit debat luidde als volgt:
Virtuele werelden gaan de komende tien jaar een actieve rol spelen in het onderwijs.
Een goede stelling, die op een goede manier is afgebakend. Het gevaar met stellingen is vaak dat ze te breed of juist niet specifiek genoeg blijken te zijn, maar in dit geval waren er geen problemen met de formulering van de stelling.
Het debat begon met een opsomming van de voor en tegen argumenten door beide partijen. Dit was overzichtelijk, maar er was nog geen sprake van een heftig debat. Dit laatste heb ik gedurende het hele debat als gemis ervaren. Er werd wel degelijk op elkaar ingegaan, maar er werden zelden argumenten van de andere partij weerlegd. Dit lijkt me een cruciaal punt van een goed en vooral interessant debat. Iets meer interactie zou ervoor gezorgd hebben dat het debat meer op een debat en minder op een gesprek tussen vier mensen had geleken.
Waar de kandidaten in het begin af en toe twijfelachtig over kwamen, werden de argumenten in de loop van het debat steeds sterker en overtuigender neergezet. Je zag een duidelijke positieve ontwikkeling bij de kandidaten. Op de gebruikte argumenten is niet veel aan te merken. Ze waren kloppend en in sommige gevallen onderbouwd met feiten. Er had wat meer diversiteit in de argumenten mogen zitten. Zo had er bijvoorbeeld door de tegen partij gekeken kunnen worden naar het waarom van deze educatieve games. Ze hadden in kunnen gaan op het feit dat kinderen in de echte wereld leven en dat het daardoor niet nodig is om ze zoveel over de gamewereld te laten leren. Het zou beter zijn om kinderen te leren hoe ze zichzelf kunnen redden in de echte wereld, dit is al lastig genoeg. Bovendien zijn er ook andere manieren om kinderen te laten leren, door middel van tekenen, sport etc. Deze laatstgenoemde middelen geven ook mogelijkheden om ze bijvoorbeeld een les geschiedenis te laten leren. Deze tegenargumenten zouden de discussie wat heftiger hebben kunnen maken, de discussie wordt dan wat ethischer. Er zou een interessante reactie van de voor partij gekregen kunnen worden.
De discussie werd afgesloten met een conclusie. Dit is een goede zet van de voorzitter, het zorgt ervoor dat het debat op een duidelijke en overzichtelijke manier wordt afgesloten. De conclusie had wel wat korter en bondiger gemogen.
Over het algemeen was het een goed debat met een goede stelling. Er was goed nagedacht over de argumenten en de kandidaten wisten waar ze het over hadden. Door nog meer te proberen elkaars argumenten te weerleggen zou de discussie nog interessanter kunnen worden.
Virtuele werelden gaan de komende tien jaar een actieve rol spelen in het onderwijs.
Een goede stelling, die op een goede manier is afgebakend. Het gevaar met stellingen is vaak dat ze te breed of juist niet specifiek genoeg blijken te zijn, maar in dit geval waren er geen problemen met de formulering van de stelling.
Het debat begon met een opsomming van de voor en tegen argumenten door beide partijen. Dit was overzichtelijk, maar er was nog geen sprake van een heftig debat. Dit laatste heb ik gedurende het hele debat als gemis ervaren. Er werd wel degelijk op elkaar ingegaan, maar er werden zelden argumenten van de andere partij weerlegd. Dit lijkt me een cruciaal punt van een goed en vooral interessant debat. Iets meer interactie zou ervoor gezorgd hebben dat het debat meer op een debat en minder op een gesprek tussen vier mensen had geleken.
Waar de kandidaten in het begin af en toe twijfelachtig over kwamen, werden de argumenten in de loop van het debat steeds sterker en overtuigender neergezet. Je zag een duidelijke positieve ontwikkeling bij de kandidaten. Op de gebruikte argumenten is niet veel aan te merken. Ze waren kloppend en in sommige gevallen onderbouwd met feiten. Er had wat meer diversiteit in de argumenten mogen zitten. Zo had er bijvoorbeeld door de tegen partij gekeken kunnen worden naar het waarom van deze educatieve games. Ze hadden in kunnen gaan op het feit dat kinderen in de echte wereld leven en dat het daardoor niet nodig is om ze zoveel over de gamewereld te laten leren. Het zou beter zijn om kinderen te leren hoe ze zichzelf kunnen redden in de echte wereld, dit is al lastig genoeg. Bovendien zijn er ook andere manieren om kinderen te laten leren, door middel van tekenen, sport etc. Deze laatstgenoemde middelen geven ook mogelijkheden om ze bijvoorbeeld een les geschiedenis te laten leren. Deze tegenargumenten zouden de discussie wat heftiger hebben kunnen maken, de discussie wordt dan wat ethischer. Er zou een interessante reactie van de voor partij gekregen kunnen worden.
De discussie werd afgesloten met een conclusie. Dit is een goede zet van de voorzitter, het zorgt ervoor dat het debat op een duidelijke en overzichtelijke manier wordt afgesloten. De conclusie had wel wat korter en bondiger gemogen.
Over het algemeen was het een goed debat met een goede stelling. Er was goed nagedacht over de argumenten en de kandidaten wisten waar ze het over hadden. Door nog meer te proberen elkaars argumenten te weerleggen zou de discussie nog interessanter kunnen worden.
Week 3 Internet en auteursrecht
Deze week werd het hoorcollege verzorgd door Tim Kuik van stichting Brein. Wanneer je zijn naam googled merk je dat er veel ophef over deze man en zijn stichting is gemaakt. Hoe meer je leest, hoe benieuwder je wordt naar deze man. In zijn hoorcollege legt hij uit welk werk zijn stichting verricht en wat hun doelstelling is.
You never really are going to eliminate the problem, but what you hope to do is stop its
Growth (Rodman&Vanderdonckt, 2006, p. 246)
Bovenstaand citaat zou een duidelijk antwoord zijn op het waarom achter initiatieven als stichting Brein. Dit klinkt blijkbaar simpeler dan het is, want als er gevraagd wordt naar de motivatie van stichting Brein en in het speciaal naar die van Tim Kuik, dan blijf ik met enkele vragen zitten. Hoewel het in eerste instantie een waterdicht en duidelijk verhaal lijkt en meneer Kuik ook op iedere vraag een weerwoord heeft, is er niet veel duidelijk geworden. De antwoorden zijn vaak inhoudelijk ontwijkend en leiden niet tot een antwoord. Zo is het nog niet helder wat precies de motivatie achter stichting Brein is. Natuurlijk is er een deel van de muziek wereld die er onder lijdt. Dit hoeft naar mijn idee geen probleem te zijn, want wanneer het duidelijk is dat er in de muziekwereld minder te verdienen valt dan voorheen, kan iedere beginnende artiest voor zichzelf de keuze maken of hij/zij toch door wil gaan in dit vak. De muziekindustrie is niet de enige die heeft te maken met een recessie. Bovendien blijft een succesvolle muzikant in totaal ruimschoots bovengemiddeld verdienen, geen reden tot paniek dus. Er zou wel gekeken moeten worden naar muziekmaatschappijen als Sony en Philips. Zolang ze zelf DVD en CD branders verkopen hebben ze niet het recht te klagen over de illegale download mogelijkheden (Rodman & Vanderdonckt, 2006).
Een ander opvallend punt is dat muzikanten allemaal het recht hebben om elkaars singles te kopiëren, zelfs wanneer het nummer er door verpest wordt (McLeod, 2005).
Buiten dat de motivatie in mijn ogen niet duidelijk is, heb ik ook op inhoudelijk vlak wat aan te merken op het werk van stichting Brein. We leven in de 21e eeuw en hierin hebben we eenmaal te maken met ontwikkelingen. Natuurlijk is dit soms lastig en zelfs ongewenst, maar we zijn er vooral blij mee. Wat is dan de reden waarom deze ontwikkeling zo onder vuur ligt? Er moet zeker gekeken worden naar de risico’s van ontwikkelingen, maar in dit geval is er geen maatschappelijk belang bij het tegenhouden van downloaden. Muziek, games, films etc. worden op deze manier juist voor iedereen toegankelijk. Mochten er toch problemen ondervonden worden met deze ontwikkeling, is het aan de muzikanten/artiesten om hier bezwaar tegen aan te tekenen. Wanneer aan Tim Kuik gevraagd wordt waarom hij dit werk doet en niet de artiesten zelf, zegt hij dat stichting Brein in het leven is geroepen door artiesten. Stel dat dit waar is, dan blijft het voor mij nog een raadsel wat het belang van meneer Kuik in dit gebeuren is. Bovenstaande quote zou een realistisch doel kunnen zijn, maar daarmee verandert er niets aan het bestaande download circuit. Hier moet dus mee om kunnen worden gegaan. Er kan gedacht worden aan een vrijwillige bijdrage voor iedere download. Denk hierbij aan een bijdrage tussen bijvoorbeeld 1 cent en 100 euro. De echte muziekliefhebbers zullen hun waardering laten blijken wanneer ze een goed album downloaden. Op deze manier is het voor iedereen mogelijk om goedkoop aan singles en albums te komen en hebben de muzikanten een extra meetpunt waaruit blijkt hoezeer zij gewaardeerd worden door hun publiek. Dit zorgt voor een extra drempel voor de muzikanten, maar op deze manier weten ook zij zeker: wanneer ze geld verdienen, hebben ze het écht gemaakt.
Het hoorcollege van Tim Kuik was op zijn minst zeer bewogen. Juist omdat ik het op geen moment met hem eens ben geweest was het zo interessant om naar te luisteren. Wat ik wel frustrerend vond is dat hij geen enkel relevant antwoord heeft gegeven. Hij was duidelijk getraind in het beantwoorden van vragen die ook nu weer gesteld werden, maar er is geen enkel verhelderend antwoord gegeven.
__________________________________________________
G. B. Rodman & Vanderdonckt, C. “Music for nothing or, I want my MP3”. Routledge: London, 2006.
K. McLeod. Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic. Popular Music and Society 28 (2005): 79-93
You never really are going to eliminate the problem, but what you hope to do is stop its
Growth (Rodman&Vanderdonckt, 2006, p. 246)
Bovenstaand citaat zou een duidelijk antwoord zijn op het waarom achter initiatieven als stichting Brein. Dit klinkt blijkbaar simpeler dan het is, want als er gevraagd wordt naar de motivatie van stichting Brein en in het speciaal naar die van Tim Kuik, dan blijf ik met enkele vragen zitten. Hoewel het in eerste instantie een waterdicht en duidelijk verhaal lijkt en meneer Kuik ook op iedere vraag een weerwoord heeft, is er niet veel duidelijk geworden. De antwoorden zijn vaak inhoudelijk ontwijkend en leiden niet tot een antwoord. Zo is het nog niet helder wat precies de motivatie achter stichting Brein is. Natuurlijk is er een deel van de muziek wereld die er onder lijdt. Dit hoeft naar mijn idee geen probleem te zijn, want wanneer het duidelijk is dat er in de muziekwereld minder te verdienen valt dan voorheen, kan iedere beginnende artiest voor zichzelf de keuze maken of hij/zij toch door wil gaan in dit vak. De muziekindustrie is niet de enige die heeft te maken met een recessie. Bovendien blijft een succesvolle muzikant in totaal ruimschoots bovengemiddeld verdienen, geen reden tot paniek dus. Er zou wel gekeken moeten worden naar muziekmaatschappijen als Sony en Philips. Zolang ze zelf DVD en CD branders verkopen hebben ze niet het recht te klagen over de illegale download mogelijkheden (Rodman & Vanderdonckt, 2006).
Een ander opvallend punt is dat muzikanten allemaal het recht hebben om elkaars singles te kopiëren, zelfs wanneer het nummer er door verpest wordt (McLeod, 2005).
Buiten dat de motivatie in mijn ogen niet duidelijk is, heb ik ook op inhoudelijk vlak wat aan te merken op het werk van stichting Brein. We leven in de 21e eeuw en hierin hebben we eenmaal te maken met ontwikkelingen. Natuurlijk is dit soms lastig en zelfs ongewenst, maar we zijn er vooral blij mee. Wat is dan de reden waarom deze ontwikkeling zo onder vuur ligt? Er moet zeker gekeken worden naar de risico’s van ontwikkelingen, maar in dit geval is er geen maatschappelijk belang bij het tegenhouden van downloaden. Muziek, games, films etc. worden op deze manier juist voor iedereen toegankelijk. Mochten er toch problemen ondervonden worden met deze ontwikkeling, is het aan de muzikanten/artiesten om hier bezwaar tegen aan te tekenen. Wanneer aan Tim Kuik gevraagd wordt waarom hij dit werk doet en niet de artiesten zelf, zegt hij dat stichting Brein in het leven is geroepen door artiesten. Stel dat dit waar is, dan blijft het voor mij nog een raadsel wat het belang van meneer Kuik in dit gebeuren is. Bovenstaande quote zou een realistisch doel kunnen zijn, maar daarmee verandert er niets aan het bestaande download circuit. Hier moet dus mee om kunnen worden gegaan. Er kan gedacht worden aan een vrijwillige bijdrage voor iedere download. Denk hierbij aan een bijdrage tussen bijvoorbeeld 1 cent en 100 euro. De echte muziekliefhebbers zullen hun waardering laten blijken wanneer ze een goed album downloaden. Op deze manier is het voor iedereen mogelijk om goedkoop aan singles en albums te komen en hebben de muzikanten een extra meetpunt waaruit blijkt hoezeer zij gewaardeerd worden door hun publiek. Dit zorgt voor een extra drempel voor de muzikanten, maar op deze manier weten ook zij zeker: wanneer ze geld verdienen, hebben ze het écht gemaakt.
Het hoorcollege van Tim Kuik was op zijn minst zeer bewogen. Juist omdat ik het op geen moment met hem eens ben geweest was het zo interessant om naar te luisteren. Wat ik wel frustrerend vond is dat hij geen enkel relevant antwoord heeft gegeven. Hij was duidelijk getraind in het beantwoorden van vragen die ook nu weer gesteld werden, maar er is geen enkel verhelderend antwoord gegeven.
__________________________________________________
G. B. Rodman & Vanderdonckt, C. “Music for nothing or, I want my MP3”. Routledge: London, 2006.
K. McLeod. Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic. Popular Music and Society 28 (2005): 79-93
maandag 21 september 2009
Week 2 Stelling
Stelling: serious games zijn een verbetering voor het leren in het onderwijs
Voor:
Gamen wordt over het algemeen als leuk ervaren, zeker door de betreffende doelgroep (kinderen op het basis en voortgezet onderwijs). Doordat iets leuk is, is het voor leerlingen aantrekkelijk om te doen. Het leren wordt verpakt als iets leuks. Dit maakt het voor leerlingen interessanter en leuker om te leren. Het leren wordt gemotiveerd door de games. Ook krijgen leerlingen zo nieuwe en andere kansen. Er is in principe weinig basiskennis vereist voor een serious game, hierdoor krijgen alle leerlingen een gelijke kans. Een laatste bijkomstigheid van het invoeren van serious games in het onderwijs is de extra motivatie die komt kijken bij het gamen. Leerlingen zullen willen winnen, of in ieder geval niet als laatste eindigen en zullen hierdoor extra gemotiveerd zijn om te gamen en dus te leren.
Tegen:
Games zorgen voor competitief gedrag. Dit haalt de aandacht van het leren en vestigt teveel aandacht op het spel. Leerlingen zullen zich tegen elkaar gaan richten omdat iedereen wil winnen met het spel. Het leren raakt hierbij op de achtergrond. Ook moeten we denken aan het waarom van de serious games. Het gaat te ver dat we het onderwijs in zo verre aan passen aan de leerlingen. Leerlingen moeten leren en dit moet op een manier die zo succesvol en goed mogelijk is. Een beter alternatief zou dan een les in combinatie met sport zijn. De leerlingen sporten zo en leren tegelijkertijd bijvoorbeeld een les geschiedenis. Het is niet van belang om de leerlingen te leren over een wereld (games) waarin ze niet leven. Het is van veel groter belang om ze te leren over de wereld waar ze daadwerkelijk in leven.
Voor:
Gamen wordt over het algemeen als leuk ervaren, zeker door de betreffende doelgroep (kinderen op het basis en voortgezet onderwijs). Doordat iets leuk is, is het voor leerlingen aantrekkelijk om te doen. Het leren wordt verpakt als iets leuks. Dit maakt het voor leerlingen interessanter en leuker om te leren. Het leren wordt gemotiveerd door de games. Ook krijgen leerlingen zo nieuwe en andere kansen. Er is in principe weinig basiskennis vereist voor een serious game, hierdoor krijgen alle leerlingen een gelijke kans. Een laatste bijkomstigheid van het invoeren van serious games in het onderwijs is de extra motivatie die komt kijken bij het gamen. Leerlingen zullen willen winnen, of in ieder geval niet als laatste eindigen en zullen hierdoor extra gemotiveerd zijn om te gamen en dus te leren.
Tegen:
Games zorgen voor competitief gedrag. Dit haalt de aandacht van het leren en vestigt teveel aandacht op het spel. Leerlingen zullen zich tegen elkaar gaan richten omdat iedereen wil winnen met het spel. Het leren raakt hierbij op de achtergrond. Ook moeten we denken aan het waarom van de serious games. Het gaat te ver dat we het onderwijs in zo verre aan passen aan de leerlingen. Leerlingen moeten leren en dit moet op een manier die zo succesvol en goed mogelijk is. Een beter alternatief zou dan een les in combinatie met sport zijn. De leerlingen sporten zo en leren tegelijkertijd bijvoorbeeld een les geschiedenis. Het is niet van belang om de leerlingen te leren over een wereld (games) waarin ze niet leven. Het is van veel groter belang om ze te leren over de wereld waar ze daadwerkelijk in leven.
woensdag 16 september 2009
Week 2 games en educatie
Deze week werd het hoorcollege verzorgd door Renée Filius. Haar lezing ging over games en de manier waarop deze ingezet worden in het onderwijs. Zelf is ze werkzaam bij het IVLOS, een interfacultair instituut binnen de Universiteit Utrecht.
Wanneer Renée Filius het heeft over serious games, doelt ze op games die worden ingezet op scholen om een leerdoel te bereiken. Bij serious games gaat het niet alleen om de inhoud en de lay-out, maar ook om de wereld rondom het gamen. Judith Herz gaat hier op in door te verwijzen naar de al gecreëerde wereld achter het gamen (Herz, 2001). Niet alleen zijn er op het gebied van design al zoveel ontwikkelingen die de games aantrekkelijker kunnen maken, maar ook is er al een netwerk gecreëerd achter de games. Wanneer een speler iets niet snapt, zijn er ontelbaar fora waarop gevraagd kan worden om hulp. Mede dankzij deze fora is het samenwerkingsgevoel groot. Dit is precies waar mijn twijfels liggen. Wanneer kinderen op school ook te maken krijgen met deze games, zullen ze gewend raken aan de wereld achter de games. Hoe meer ze zich in deze game wereld bevinden, hoe minder ze meekrijgen van de echte wereld. Uiteraard blijven er verschillen bestaan tussen games voor entertainment en serious games. Tijdens de lezing werd gesproken over de mogelijkheden van serious games. Er werd onderscheid gemaakt tussen het leerdoel en het doel van de game. Dit is een voor onderwijs bestemde games belangrijk onderscheid aangezien het leerdoel hier van groot belang is. Wanneer een game daadwerkelijk tot successen leid, kunnen we dan zeggen dat het idee van serious games daadwerkelijk succesvol is? Het is lastig om een goed toekomstbeeld te schetsen van dergelijke ontwikkelen. Wanneer een game in deze fase van de ontwikkeling succesvol is, is dat op geen manier een garantie voor de toekomst. Net als de meeste nieuwe mediale ontwikkelingen ligt het voor de hand dat een serious game, mits goed uitgevoerd, aanslaat. Het is de bedoeling dat serious games een hele andere boodschap overbrengen dan andere games. Toch lijkt me dit een groot probleem. De reden waarom er games gebruikt worden is omdat leerlingen het leuk vinden om te gamen. Wanneer er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen serious games en entertainment games, loop je het risico dat kinderen de games niet meer zo interessant vinden. Buiten dat vind ik het geen goede ontwikkeling dat er op deze manier op leerlingen wordt ingespeeld. Er wordt steeds meer geprobeerd om hen tevreden te houden, maar is het wel relevant om games te ontwikkelen met als achterliggende doel om studenten te motiveren? Zou de oplossing in het blijkbaar aanwezige motivatieprobleem niet moeten liggen bij de studenten? Of zouden we er misschien geen eens een probleem van moeten maken? Leerlingen moeten immers leren, gamen kunnen ze doen in hun vrije tijd. Op deze manier verwennen we ze misschien wel te veel. Het antwoorden op dergelijke vragen zal voor iedereen anders zijn, maar ze moeten zeker overwogen worden. De hoop dat er games ontwikkelt zullen worden waarbij studenten tijdens het spelen zichzelf eraan moeten herinneren dat het echt is, is volgens mij niet reëel. Er heerst een twijfel over het gewenste effect van serious games. Hoewel het voor de meeste games misschien ook niet de ambitie zal zijn, lijkt het duidelijk dat schoolboeken nooit helemaal vervangen zullen worden door games. Een groot deel van de literatuur zal waarschijnlijk gedigitaliseerd worden, maar het is te veel werk om alle literatuur in games te verpakken. Het zou een onrealistisch streven zijn aangezien er voor het spelen van educatieve games basiskennis vereist is.
Hoewel het college van Renée Filius interessant was en ze veel voorbeelden liet zien, weet ik nog steeds niet helemaal wat haar doelstelling is. Ze heeft niet duidelijk gemaakt wat ze precies wil bereiken binnen het onderwijs en in hoeverre ze de serious games wil doorvoeren. Ik denk dat serious games een goede ontwikkeling voor het onderwijs kunnen zijn wanneer ze zich aan bepaalde regels houden. Serious games moeten niet de ambitie hebben om het totale onderwijs te verbeteren en voor een groot deel over te nemen, maar games kunnen wel gezien worden als aanvulling. Voor de ene student zal het een steuntje in de rug terwijl het voor andere studenten misschien als afleiding kan worden gezien. Serious games kunnen naar mijn idee gezien worden en werken als een luxe hulpmiddel in het onderwijs.
_______________________________________________
Herz, J. “Gaming the System. What Higher education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001, p. 169-191.
Wanneer Renée Filius het heeft over serious games, doelt ze op games die worden ingezet op scholen om een leerdoel te bereiken. Bij serious games gaat het niet alleen om de inhoud en de lay-out, maar ook om de wereld rondom het gamen. Judith Herz gaat hier op in door te verwijzen naar de al gecreëerde wereld achter het gamen (Herz, 2001). Niet alleen zijn er op het gebied van design al zoveel ontwikkelingen die de games aantrekkelijker kunnen maken, maar ook is er al een netwerk gecreëerd achter de games. Wanneer een speler iets niet snapt, zijn er ontelbaar fora waarop gevraagd kan worden om hulp. Mede dankzij deze fora is het samenwerkingsgevoel groot. Dit is precies waar mijn twijfels liggen. Wanneer kinderen op school ook te maken krijgen met deze games, zullen ze gewend raken aan de wereld achter de games. Hoe meer ze zich in deze game wereld bevinden, hoe minder ze meekrijgen van de echte wereld. Uiteraard blijven er verschillen bestaan tussen games voor entertainment en serious games. Tijdens de lezing werd gesproken over de mogelijkheden van serious games. Er werd onderscheid gemaakt tussen het leerdoel en het doel van de game. Dit is een voor onderwijs bestemde games belangrijk onderscheid aangezien het leerdoel hier van groot belang is. Wanneer een game daadwerkelijk tot successen leid, kunnen we dan zeggen dat het idee van serious games daadwerkelijk succesvol is? Het is lastig om een goed toekomstbeeld te schetsen van dergelijke ontwikkelen. Wanneer een game in deze fase van de ontwikkeling succesvol is, is dat op geen manier een garantie voor de toekomst. Net als de meeste nieuwe mediale ontwikkelingen ligt het voor de hand dat een serious game, mits goed uitgevoerd, aanslaat. Het is de bedoeling dat serious games een hele andere boodschap overbrengen dan andere games. Toch lijkt me dit een groot probleem. De reden waarom er games gebruikt worden is omdat leerlingen het leuk vinden om te gamen. Wanneer er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen serious games en entertainment games, loop je het risico dat kinderen de games niet meer zo interessant vinden. Buiten dat vind ik het geen goede ontwikkeling dat er op deze manier op leerlingen wordt ingespeeld. Er wordt steeds meer geprobeerd om hen tevreden te houden, maar is het wel relevant om games te ontwikkelen met als achterliggende doel om studenten te motiveren? Zou de oplossing in het blijkbaar aanwezige motivatieprobleem niet moeten liggen bij de studenten? Of zouden we er misschien geen eens een probleem van moeten maken? Leerlingen moeten immers leren, gamen kunnen ze doen in hun vrije tijd. Op deze manier verwennen we ze misschien wel te veel. Het antwoorden op dergelijke vragen zal voor iedereen anders zijn, maar ze moeten zeker overwogen worden. De hoop dat er games ontwikkelt zullen worden waarbij studenten tijdens het spelen zichzelf eraan moeten herinneren dat het echt is, is volgens mij niet reëel. Er heerst een twijfel over het gewenste effect van serious games. Hoewel het voor de meeste games misschien ook niet de ambitie zal zijn, lijkt het duidelijk dat schoolboeken nooit helemaal vervangen zullen worden door games. Een groot deel van de literatuur zal waarschijnlijk gedigitaliseerd worden, maar het is te veel werk om alle literatuur in games te verpakken. Het zou een onrealistisch streven zijn aangezien er voor het spelen van educatieve games basiskennis vereist is.
Hoewel het college van Renée Filius interessant was en ze veel voorbeelden liet zien, weet ik nog steeds niet helemaal wat haar doelstelling is. Ze heeft niet duidelijk gemaakt wat ze precies wil bereiken binnen het onderwijs en in hoeverre ze de serious games wil doorvoeren. Ik denk dat serious games een goede ontwikkeling voor het onderwijs kunnen zijn wanneer ze zich aan bepaalde regels houden. Serious games moeten niet de ambitie hebben om het totale onderwijs te verbeteren en voor een groot deel over te nemen, maar games kunnen wel gezien worden als aanvulling. Voor de ene student zal het een steuntje in de rug terwijl het voor andere studenten misschien als afleiding kan worden gezien. Serious games kunnen naar mijn idee gezien worden en werken als een luxe hulpmiddel in het onderwijs.
_______________________________________________
Herz, J. “Gaming the System. What Higher education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001, p. 169-191.
woensdag 9 september 2009
12 angry man
De eerste discussie in de film gaat tussen 11 mannen die voor het veroordelen van de jongen zijn en 1 man die hier tegen is. De 11 mannen reageren fel en verbaasd op het oordeel van de ene man. De ene man geeft de andere 11 een kans om hem over te halen, maar dit lukt niet. De 11 mannen weten geen van allen hun standpunt duidelijk te verwoorden en komen niet met argumenten waardoor de ene man zijn mening verandert.
De man die onschuldig pleit luistert naar de rest, hij doet niet alsof hij beter is. Hij heeft een rustige lichaamshouding en praat op een rustige en beheerste toon. Zijn tegenstanders doen dit aanzienlijk minder. Ze zijn of fel en overheersend of juist stil en onopvallend, maar in geen van de gevallen is er sprake van overtuigende mannen. Eén voor één geven ze dan ook op en sluiten zich aan bij de argumenten van de man die tegen veroordeling van de jongen pleit. Sommige proberen de man nog over te halen, ieder op een eigen manier. De één probeert begripvol te doen terwijl de ander juist zegt dat het belachelijk is en dat hij dat toch zelf ook wel in zal zien. Deze laatste man probeert met verkapte denigrerende opmerkingen de man van gedachte te laten veranderen, weliswaar zonder succes. Hoe meer mannen er overgaan naar de kant van het niet veroordelen van de jongen, hoe feller de tegenpartij wordt. Ze gaan staan, heffen hun stem en raken verhit. Wanneer ze uiteindelijk allemaal hun mening bijstellen en meegaan met het pleiten voor onschuld van de jongen, lijken ze allemaal een deel van de kalmte van de ene man te hebben over genomen. Ze zijn rustiger en praten op een beheerste toon.
Deze film toont voorbeelden van hoe je niet en hoe je juist wel moet debatteren. Impliciet geven ze de groundrules van een goed debat weer. Je ziet dat je de man die zich het beste aan de groundrules houdt daadwerkelijk het debat wint. Hij doet dit door middel van: luisteren en reageren op de anderen, rustige stem en lichaamstaal, het komen met relevante voorbeelden en het weerleggen van argumenten van de tegenpartij.
De man die onschuldig pleit luistert naar de rest, hij doet niet alsof hij beter is. Hij heeft een rustige lichaamshouding en praat op een rustige en beheerste toon. Zijn tegenstanders doen dit aanzienlijk minder. Ze zijn of fel en overheersend of juist stil en onopvallend, maar in geen van de gevallen is er sprake van overtuigende mannen. Eén voor één geven ze dan ook op en sluiten zich aan bij de argumenten van de man die tegen veroordeling van de jongen pleit. Sommige proberen de man nog over te halen, ieder op een eigen manier. De één probeert begripvol te doen terwijl de ander juist zegt dat het belachelijk is en dat hij dat toch zelf ook wel in zal zien. Deze laatste man probeert met verkapte denigrerende opmerkingen de man van gedachte te laten veranderen, weliswaar zonder succes. Hoe meer mannen er overgaan naar de kant van het niet veroordelen van de jongen, hoe feller de tegenpartij wordt. Ze gaan staan, heffen hun stem en raken verhit. Wanneer ze uiteindelijk allemaal hun mening bijstellen en meegaan met het pleiten voor onschuld van de jongen, lijken ze allemaal een deel van de kalmte van de ene man te hebben over genomen. Ze zijn rustiger en praten op een beheerste toon.
Deze film toont voorbeelden van hoe je niet en hoe je juist wel moet debatteren. Impliciet geven ze de groundrules van een goed debat weer. Je ziet dat je de man die zich het beste aan de groundrules houdt daadwerkelijk het debat wint. Hij doet dit door middel van: luisteren en reageren op de anderen, rustige stem en lichaamstaal, het komen met relevante voorbeelden en het weerleggen van argumenten van de tegenpartij.
Ground rules+ stelling
De groundrules van een goed debat hebben naar mijn idee niet zoveel te maken met de inhoud als wel met de manier waarop je dingen overbrengt.
Een misschien nog belangrijker punt is de manier waarop er naar elkaar geluisterd wordt.
Een debat is geen goed debat wanneer er niet naar elkaar geluisterd en daarbij ook op elkaar gereageerd wordt. Dit is een van de moeilijkste, maar ook knapste vormen van debatteren, namelijk actie-reactie. Je moet de woorden van de ander in overweging nemen en dit op een juiste manier weerleggen en ondertussen moet je deze woorden zo kunnen vormen dat het je eigen mening verwoord en beargumenteerd. De kunst van debatteren is het weerleggen of veranderen van de ideeën van een ander terwijl je je respect voor een ander zijn mening niet verliest. Eén van de aspecten die het aanzien van een debat kunnen verdoezelen is het overschreeuwen van een ander. Lichaamstaal en spreektaal mag in geen geval bedreigend overkomen, dit lijkt sterk, maar het zwakt de betekenis van je woorden af. De debatten die in het Lagerhuis, door zowel jongeren en volwassenen, worden gevoerd vind ik altijd prettig verlopen. Het leuke hieraan is de manier waarop men met elkaar omgaat tijdens een debat, dit wordt nog eens versterkt door het handelen van Paul Witteman, namelijk respectvol, maar toch stellig. Men is niet bang om zijn eigen mening te uiten, maar walst niet over de woorden van andere mensen heen. Ze zijn het met elkaar eens of oneens op een menselijke manier, voor mij één van de meest belangrijke kenmerken van een goed debat. Je wilt weten wat men te zeggen heeft, of je het er nou mee eens bent of niet, het blijft interessant om naar te luisteren. Hier volgt een kort schema van de do’s en dont’s tijdens een debat:
Do’s:
- naar elkaar luisteren
- elkaar laten uitpraten
- wees goed voorbereid en ken je bronnen
- reageer op de argumenten van de ander, zorg dat je deze kunt weerleggen
- geef het ook aan wanneer je het op sommige punten eens bent met de tegenpartij
- zorg voor een samenhang binnen je debat
Dont’s
- val de ander niet persoonlijk aan
- overschreeuw de tegenpartij niet
- ga niet te snel in op de tegenpartij d.m.v. vragen
- gebruik geen agressieve lichaamstaal
Als voorbeeld van een stelling heb ik het volgende bedacht:
Nieuwe media zijn niet alleen een krachtig fenomeen, maar ook een gebeurtenis. Deze gebeurtenis zorgt ervoor dat ons leven verandert. Niet alleen communiceren we anders, we vermaken ons anders, we worden anders geïnformeerd etc. Eén van de laatste ontwikkelingen is het internetten via de mobiele telefoon. Een aantal jaren geleden was het internet nog niet eens op iedere computer mogelijk en nu is het al bijna op iedere telefoon mogelijk. De nieuwe vormen van media zorgen er langzaam maar zeker voor dat oude vormen van media worden vervangen.
Mijn stelling is daarom ook: de mobiele telefoon zal de computer vervangen. De dingen die we kunnen op onze computer via het internet, zijn ondertussen al allemaal overgenomen door telefoons als de iphone. Eén van de voordelen van de telefoon is dat deze draagbaar en nog makkelijker mee te nemen is als een laptop. Ook de functie van de telefoon vervangt hierdoor de functie van de computer en het internet.
Een misschien nog belangrijker punt is de manier waarop er naar elkaar geluisterd wordt.
Een debat is geen goed debat wanneer er niet naar elkaar geluisterd en daarbij ook op elkaar gereageerd wordt. Dit is een van de moeilijkste, maar ook knapste vormen van debatteren, namelijk actie-reactie. Je moet de woorden van de ander in overweging nemen en dit op een juiste manier weerleggen en ondertussen moet je deze woorden zo kunnen vormen dat het je eigen mening verwoord en beargumenteerd. De kunst van debatteren is het weerleggen of veranderen van de ideeën van een ander terwijl je je respect voor een ander zijn mening niet verliest. Eén van de aspecten die het aanzien van een debat kunnen verdoezelen is het overschreeuwen van een ander. Lichaamstaal en spreektaal mag in geen geval bedreigend overkomen, dit lijkt sterk, maar het zwakt de betekenis van je woorden af. De debatten die in het Lagerhuis, door zowel jongeren en volwassenen, worden gevoerd vind ik altijd prettig verlopen. Het leuke hieraan is de manier waarop men met elkaar omgaat tijdens een debat, dit wordt nog eens versterkt door het handelen van Paul Witteman, namelijk respectvol, maar toch stellig. Men is niet bang om zijn eigen mening te uiten, maar walst niet over de woorden van andere mensen heen. Ze zijn het met elkaar eens of oneens op een menselijke manier, voor mij één van de meest belangrijke kenmerken van een goed debat. Je wilt weten wat men te zeggen heeft, of je het er nou mee eens bent of niet, het blijft interessant om naar te luisteren. Hier volgt een kort schema van de do’s en dont’s tijdens een debat:
Do’s:
- naar elkaar luisteren
- elkaar laten uitpraten
- wees goed voorbereid en ken je bronnen
- reageer op de argumenten van de ander, zorg dat je deze kunt weerleggen
- geef het ook aan wanneer je het op sommige punten eens bent met de tegenpartij
- zorg voor een samenhang binnen je debat
Dont’s
- val de ander niet persoonlijk aan
- overschreeuw de tegenpartij niet
- ga niet te snel in op de tegenpartij d.m.v. vragen
- gebruik geen agressieve lichaamstaal
Als voorbeeld van een stelling heb ik het volgende bedacht:
Nieuwe media zijn niet alleen een krachtig fenomeen, maar ook een gebeurtenis. Deze gebeurtenis zorgt ervoor dat ons leven verandert. Niet alleen communiceren we anders, we vermaken ons anders, we worden anders geïnformeerd etc. Eén van de laatste ontwikkelingen is het internetten via de mobiele telefoon. Een aantal jaren geleden was het internet nog niet eens op iedere computer mogelijk en nu is het al bijna op iedere telefoon mogelijk. De nieuwe vormen van media zorgen er langzaam maar zeker voor dat oude vormen van media worden vervangen.
Mijn stelling is daarom ook: de mobiele telefoon zal de computer vervangen. De dingen die we kunnen op onze computer via het internet, zijn ondertussen al allemaal overgenomen door telefoons als de iphone. Eén van de voordelen van de telefoon is dat deze draagbaar en nog makkelijker mee te nemen is als een laptop. Ook de functie van de telefoon vervangt hierdoor de functie van de computer en het internet.
Colom van Liesbeth Levy
Vanaf het begin is de colom van Liesbeth Levy (2009) herkenbaar. De irritatie over de politieke debatten van deze tijd is bij mij erg bekend. Wij als democratie kiezen bepaalde mensen om een functie te vervullen. Een van de kenmerken van deze democratie is dat we met verschillende meningen naast elkaar leven en mogen leven. Het is dan ook erg teleurstellend wanneer er een kabinet wordt opgeheven omdat ze er samen niet uitkomen. Naar mijn idee is dit geen keus die ze hebben. Ze hebben een opdracht gekregen, omdat ze zijn uitverkoren, om ons land te besturen. Dat dit niet gaat doordat deze ego’s geen degelijk debat met elkaar aan kunnen gaan vind ik dan ook erg teleurstellend.
Het onderscheid tussen het romantische en het klassieke debat is toepasbaar voor de politieke debatten zoals we ze nu kennen. Natuurlijk kunnen we nooit de precieze ideeën en gevoelens achtereen debat kennen, maar we weten wel hoe het politieke debat op ons overkomt. Soms lijken de gevoelens, het romantische, de debatten te overheersen. Wanneer je met kritieken komt, verwacht men ook oplossingen. Dit is echter niet zo gemakkelijk als het bekritiseren van wat er allemaal verkeerd gaat. De politici hebben de lastige taak om gevoelens en feiten met elkaar te combineren tot een werkend mechanisme waar de meerderheid van de samenleving zich prettig bij voelt. Het zou helpen als ze dit beeld voor ogen houden. Ze moeten persoonlijke conflicten niet in de weg laten staan en accepteren dat er mensen zijn die anders denken dan zij. Alle partijen representeren een deel van de samenleving en we kunnen dus stellen dat er verschillende meningen bestaan in onze samenleving. De politici kunnen beter een manier vinden om deze meningen en gedachtes te combineren, dan dat ze schreeuwen om het meeste aandacht.
Ik ben het met Levy eens dat we onze democratie te niet doen wanneer we de debatten vervangen voor dialogen. De politiek heeft een taak en wanneer ze deze niet waar kunnen maken, moeten we niet de politiek veranderen, maar de politici.
Het onderscheid tussen het romantische en het klassieke debat is toepasbaar voor de politieke debatten zoals we ze nu kennen. Natuurlijk kunnen we nooit de precieze ideeën en gevoelens achtereen debat kennen, maar we weten wel hoe het politieke debat op ons overkomt. Soms lijken de gevoelens, het romantische, de debatten te overheersen. Wanneer je met kritieken komt, verwacht men ook oplossingen. Dit is echter niet zo gemakkelijk als het bekritiseren van wat er allemaal verkeerd gaat. De politici hebben de lastige taak om gevoelens en feiten met elkaar te combineren tot een werkend mechanisme waar de meerderheid van de samenleving zich prettig bij voelt. Het zou helpen als ze dit beeld voor ogen houden. Ze moeten persoonlijke conflicten niet in de weg laten staan en accepteren dat er mensen zijn die anders denken dan zij. Alle partijen representeren een deel van de samenleving en we kunnen dus stellen dat er verschillende meningen bestaan in onze samenleving. De politici kunnen beter een manier vinden om deze meningen en gedachtes te combineren, dan dat ze schreeuwen om het meeste aandacht.
Ik ben het met Levy eens dat we onze democratie te niet doen wanneer we de debatten vervangen voor dialogen. De politiek heeft een taak en wanneer ze deze niet waar kunnen maken, moeten we niet de politiek veranderen, maar de politici.
Abonneren op:
Posts (Atom)