Week 2 games en educatie

Deze week werd het hoorcollege verzorgd door Renée Filius. Haar lezing ging over games en de manier waarop deze ingezet worden in het onderwijs. Zelf is ze werkzaam bij het IVLOS, een interfacultair instituut binnen de Universiteit Utrecht.

Wanneer Renée Filius het heeft over serious games, doelt ze op games die worden ingezet op scholen om een leerdoel te bereiken. Bij serious games gaat het niet alleen om de inhoud en de lay-out, maar ook om de wereld rondom het gamen. Judith Herz gaat hier op in door te verwijzen naar de al gecreëerde wereld achter het gamen (Herz, 2001). Niet alleen zijn er op het gebied van design al zoveel ontwikkelingen die de games aantrekkelijker kunnen maken, maar ook is er al een netwerk gecreëerd achter de games. Wanneer een speler iets niet snapt, zijn er ontelbaar fora waarop gevraagd kan worden om hulp. Mede dankzij deze fora is het samenwerkingsgevoel groot. Dit is precies waar mijn twijfels liggen. Wanneer kinderen op school ook te maken krijgen met deze games, zullen ze gewend raken aan de wereld achter de games. Hoe meer ze zich in deze game wereld bevinden, hoe minder ze meekrijgen van de echte wereld. Uiteraard blijven er verschillen bestaan tussen games voor entertainment en serious games. Tijdens de lezing werd gesproken over de mogelijkheden van serious games. Er werd onderscheid gemaakt tussen het leerdoel en het doel van de game. Dit is een voor onderwijs bestemde games belangrijk onderscheid aangezien het leerdoel hier van groot belang is. Wanneer een game daadwerkelijk tot successen leid, kunnen we dan zeggen dat het idee van serious games daadwerkelijk succesvol is? Het is lastig om een goed toekomstbeeld te schetsen van dergelijke ontwikkelen. Wanneer een game in deze fase van de ontwikkeling succesvol is, is dat op geen manier een garantie voor de toekomst. Net als de meeste nieuwe mediale ontwikkelingen ligt het voor de hand dat een serious game, mits goed uitgevoerd, aanslaat. Het is de bedoeling dat serious games een hele andere boodschap overbrengen dan andere games. Toch lijkt me dit een groot probleem. De reden waarom er games gebruikt worden is omdat leerlingen het leuk vinden om te gamen. Wanneer er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen serious games en entertainment games, loop je het risico dat kinderen de games niet meer zo interessant vinden. Buiten dat vind ik het geen goede ontwikkeling dat er op deze manier op leerlingen wordt ingespeeld. Er wordt steeds meer geprobeerd om hen tevreden te houden, maar is het wel relevant om games te ontwikkelen met als achterliggende doel om studenten te motiveren? Zou de oplossing in het blijkbaar aanwezige motivatieprobleem niet moeten liggen bij de studenten? Of zouden we er misschien geen eens een probleem van moeten maken? Leerlingen moeten immers leren, gamen kunnen ze doen in hun vrije tijd. Op deze manier verwennen we ze misschien wel te veel. Het antwoorden op dergelijke vragen zal voor iedereen anders zijn, maar ze moeten zeker overwogen worden. De hoop dat er games ontwikkelt zullen worden waarbij studenten tijdens het spelen zichzelf eraan moeten herinneren dat het echt is, is volgens mij niet reëel. Er heerst een twijfel over het gewenste effect van serious games. Hoewel het voor de meeste games misschien ook niet de ambitie zal zijn, lijkt het duidelijk dat schoolboeken nooit helemaal vervangen zullen worden door games. Een groot deel van de literatuur zal waarschijnlijk gedigitaliseerd worden, maar het is te veel werk om alle literatuur in games te verpakken. Het zou een onrealistisch streven zijn aangezien er voor het spelen van educatieve games basiskennis vereist is.

Hoewel het college van Renée Filius interessant was en ze veel voorbeelden liet zien, weet ik nog steeds niet helemaal wat haar doelstelling is. Ze heeft niet duidelijk gemaakt wat ze precies wil bereiken binnen het onderwijs en in hoeverre ze de serious games wil doorvoeren. Ik denk dat serious games een goede ontwikkeling voor het onderwijs kunnen zijn wanneer ze zich aan bepaalde regels houden. Serious games moeten niet de ambitie hebben om het totale onderwijs te verbeteren en voor een groot deel over te nemen, maar games kunnen wel gezien worden als aanvulling. Voor de ene student zal het een steuntje in de rug terwijl het voor andere studenten misschien als afleiding kan worden gezien. Serious games kunnen naar mijn idee gezien worden en werken als een luxe hulpmiddel in het onderwijs.

_______________________________________________
Herz, J. “Gaming the System. What Higher education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001, p. 169-191.